leygardagur 28. mars 1998síða 16

I. partur Hví C At ferðast er at velja H end? Hesin r helst næstan m hví 3 Þú rr orð á r STASkK ftir at hava mánaðir "Miðkrir halda kkum funnið svarið sjálvandi tí, hon er fjakka á Sum limir í tí sonevnda „zappara-ættarliðnum“, hvers møguleikar innibera val, sum eingin ungdómur hevur havt undan okkum, settu vit semast í november- mánaði kósina í ein útsynning. Málið var tann stóri heimsparturin Suður- amerika Tí hóast hugtakið „at zappa“ oftast verður tengt at sofabundnum sjónvarps- hyggjarum við fjarstýring í aðrari hondini og onkrum kråsi í hinari, ber so sanni- liga eisini til at zappa fólk og tjóðir - og tað er hendan møguleika og hesi val, sum ungfólk úr øllum heiminum hava og gera við at fara útí heimin og “bryna sær blånan” - víðka sjónarring- in og veruliga varnast, at jørðin ikki er læst av einum miðkringi ella politiskum merkum, men at hon er rund, sum Galilei & co vildu vera vid Størsti føroyski byurin Seinast f novembermånadi fóru vit fimm so úr Før- yum Millum øll klemmini og mussarnar á Farstødini kundi ein pápi ikki bára sær > tidindablad r Jórð in rund? Í Buenos Aires er heimsins breidasta Boulivard. 9 breytir eru i hvørjari sidu, men håast tad, ber sakta taka sær av løttum miti í byarhjartanum og bilrokinum ns til at Seinast í novembermánaði í fjør fóru teir fimm vinmenninir Svein W. Ras- mussen, Mass Hovdal, Magnus Samuelsen, Theodor E. D. Olsen og Dánial Hoydal at fjakka : Suðuramerika, og væntandi gongur leiðin seinni til tær Karibisku oyggjarnar. at lilja „eingin skal hjá ungum alva bragdarhugin forða", og meðan hetta kvædaørindi fekk meira og meira at siga í høvdinum, flugu vit fyrst niður til Keypmannahavnar. Helst tann størsti føroyski býurin í dag, hóast hann enn ikki er vorðin høvudsstadur, og eisini nyttu vit hevið at heilsa upp á fleiri kendar „asfaltfgroyingar“ M.o vitjaðu vit tónleikabólkin MC-Hár, sum lótu okkum hoyra brot úr teirra júst útkomnu tón- leikaútgávu, ið nokk skal øsa og skaka har heima. Eisini nýttu vit møguleikan at síggja teir nýggjastu skandinavisku biograffilmirnar, sum ikki verða vístir í Føroyum við tí grundgeving, at føroy- ingar ikki tíma at hyggja eftir norðurlendskari films- list Bestseljari við báðum beinum á jørdini Danski høvudsstadurin hevði nóg illa fingið síni mongu eygu tá ein “byrjandi byur bjóðadi okkum ein góðan dag", og leiðin gekk út í floghavnina í Kastrup. Vit vóru sostatt farnir tíðliga til songar í mun til kvøldini fyri, so hendan morgunin kundu vit ikki reypa um nakað virkis- fýst náttarlív. Men kanska var hetta líka so gott, tí sessaðir í flog- farinum, varnaðust vit, at har sat sjálvur meistarin handan „Fortællinger om natten”, heimsgitni rithøv- undurin og påpi hana sjålva, Smillu, Peter Høeg. Hann er kendur fyri ikki at gera nógv hóvasták burtur úr sær sjálvum, og tá eitt nú altjóða Sosiala Ráðstevnan var í Keyp- mannahavn fyri hálv- umtriðja ári síðani, var Høeg tann einasti danin, sum tann amerikanska for- setafrúan, Hillary Clinton ynskti at hitta. Men hetta var sum at leita eftir nálini í tí tiltiknu sátuni, tí hann var torførur at fáa fatur á. Men hóast maðurin sigst fjós 0 — Á Recoleta er kirkjugarðurin í Buenos Aires, har tey kendu o »mausoleumini« og leitar eftir tí hjá Evitu Peron g ríku hvíla. Her kongur Mass millum oll - at vera vorðin millióningur av sínum bestseljarum, fleyg hann kortini við báð- um beinum á jørdini á ferð- amannaklassa, eins og fjakkararnir úr Føroyum, og vit fingu givið hverjum øðrum nøkur góð ráð har í hæddunum. Vandamikið portur Eftir at hava verið á flogi og sæð sólarris í fleiri tímar, lendu vit í milliónabýnum Rio de Janeiro. Nógv er sagt og skrivað um hendan staðin millum ár og dag Sjálvir siga brasiliubúgvar, at „Gud skapti heimin í seks dagar, tann sjeynda ognaði hann Rio“. Ein italskur stats- maður tók einaferð so dýran til við at siga, at „hon (Rio) er vøkur sum ein kvinna“. Men hóast hesin býurin eisini er vakur í stóðum - meira enn so - er munurin millum rík og fåtøk øgi- ligur, og ein má serliga ansa sær á tí fyrsta túrinum av flogvøllinum og heim á hot- ellið. Rio er nevniliga eitt av portrunum inn í sjálvt meginlandið, og ofta eru ferðafólkini óroynd á hesi farleið. Hesum vita lumma- tjóvarnir og hýruvogns- stjórarnir sjálvandi av, og í llum førum vóru hesir seinnu sum ravnur um deyðseyð, um tey bleiku og eftir teirra meting helst múgvandi ferðafólkini úr Europa Ein má ansa eftir øllum, ein ber uppi á sær, men við tíðini venur ein seg við at bera øll tey týdningar- miklastu skjølini næst tí allarheilagasta — ótrúligt, sum undirbuksurnar kunnu innrættast til eitt heilt bur- Nr. 60 — 28. MARS 1998 eaukrati, men tað ber til. Munur Men eftir ein drúgvan biltúr framvið býarvíddunum við biddarum og betong- blokkum vóru vit á gist- ingarhúsinum, og skjótt komu vit í samband við onnur ungfólk. Hesi vóru úr Sao Paulo, og var hetta eisini fyrstu ferð, at tey vitjaðu í Rio. Har skuldu tey móta til nakrar upptøku- royndir til tess at sleppa inn á fróðskaparsetrið. Flestu teirra ætlaðu at lesa medisin, og afturvið eini hálvroyktari „Camel“ søgdu tey hesar royndir vera eitt sindur av einum nálar- eyga. Utbúgvingarskipanin er nevniliga ein heilt onnur enn tann, vit eru von við, og kappingin um plássini er náðileys. Sostatt vóru tað umboð úr yvirklassanum, vit hittu hetta kvøldid á hotell- barrini, men Rio hevur sum sagt nógvar streingir, hóast bert fáir sleppa at darra, og enn færri tykjast tónleik- ararnir at vera, ið sleppa at spæla. Tí tvey orð, ið lýsa hendan býin væl, eru strongd og stættarmunur. Millum tær fúkandi stressmappurnar, síggjast biddararnir, ið bert eiga armin sum kodda á teimum dálkaðu getuhornunum. Minti ikki sért um Menn- iskjasonin á sinni, ið ikki átti nakað at halla hevur á. Hesin stendur eisini við útrættum ørmum og lítir oman yvir milliónabýin. Kristusstandmyndin, sum stendur 700 metrar oman fyri vatnskorpuna, telist millum heimsins kendastu statuur og listaverk, og er hjá nógvum sjálv ímyndin av Rio. Oasan í býarrokinum Men tað eru strendurnar so sanniliga eisini. Copa- cabana var eitt stað, sum vit annars bert trúðu fanst í ferðavinnufaldarum, men hagar fóru vit. Busstúrurin var sum ikki einaferð i hesum stórmeldrinum skundmikil og merktur av nógvari ferð og eftir okkara tykki púra skilaleysari koyr- ing. Men soleiðis hóreiggja busssjaufførarnir í Rio sær, og kanska er neyðugt at troðka í einum staði, har 12 milliónir búgva og gkið um at fara er eins stórt og Danmark. Og var ferðslan ein dystur við speedaran, albogarnar og tíðina, so var tað á strondunum, at fólkið tók sær av løttum. Stórar vóru tær, og meðan vit gingu framvið teimum leikandi = og stundum ógvusligu og nøsku ald- unum, og tá vit ikki hugdu eftir Cariocakvinnunum, sum í Rio eru kendar fyri teirra evarska lítlu bikini, varnaðust vit, at skuggarnir av okkum ikki vóru eins stórir og teir, vit kastaðu av okkum heima í Føroyum. Klokkan var nevniliga tríggjar minuttir í tólv, og