mikudagur 8. apríl 1998síða 11

Báðar páskadagarnar verð- ur árliga listaframsýningin hjá Lions Club Eysturoy opin í Runavíkar Skúla, báðar dagarnar frá kl. 15.00 Nr. 67 - 8. APRÍL 1998 Nr. 67 - 8. APRÍL 1998 Teknarin Frits Johannesen år Fuglafirdi hevur ofta verid vid å listaframsyningini hjå Lions up Thomsen, leidara av Rúsdrekka- og Narkotika- ráðnum. Undir setanini fer Eystankórið at syngja, og seta tey altíð ein serligan Listaframsýning í 18 ár Listaframsýningin hjá Lions Club Eysturoy 18 ár á baki í Runavíkar skúla um listaverkum. til kl. 20.00, og hevur hetta tiltak staðið við síðan 1980, og er sostatt blivin ein fast- ur partur av hátíðarhald- inum á staðnum. Framsýningin verður sett fyrra páskadag av Poul Ják- dám á, har tey eru við. Hesi 18 árini framsýning- in hevur verið, er ein hópur av listaverkum framsýnd. Luttøkan hevur ligið mill- um 30 og 50 listafólk, við 2-300 góðum og fjølbroytt- fólkum hava ung og óroynd her havt møguleikar at royna síni listarligu evnir og sýna tey alment fram. Í ár sýnist áhugin til at luttaka í framsýningini at vera stórri enn nakran tíð. Sum nakað nýtt í ár verð- ur eisini ein framsýning í sambandi við >Heilaárið<, ið við myndum og teksti lýsir, hvussu heilin virkar, og hvat skaðiligt árin mis- nýtsla av rúsandi evnum, ymiskar sjúkur og skaðar hava á heilan og okkara andsevni. Agóðin í ár fer til tiltakið »Heilaårid«. Framsýningin hevur rúm- að málningum, tekningum, akvarellum og klippum og hevur gjøgnum árini verið sera fjølbroytt. Saman við royndum og drivnum lista- kjallaragreinin Poppur og rokkur nast um skaldskap úr mið- øldini og eldri, fråsøgum Stundum verður sagt, at týðing. Og júst hesin høv- listin endurspeglar tíðina, undur verður stundum eitthvørt, sum nektar ligum ídnaði, av nýggju stremban okkara eftir at tónlistini. Og at hendan leikafólk í stórri mun sjálv tá ið hon verður til. Og summi halda, at tað, ið verður skapað av list, gev- ur okkum eina hugmynd av ávísum tíðarskeiði við sín- um sermerkta hugsanar- hátti, áskoðan á, hvat ið er vakurt, samfelagsviður- skiftum, átrúnaði og so framvegis. Onnur halda, at listin, tá ið hon er best, í sjálvum sær er ikki tíðar- avmarkað; tað er at siga, at hon er ikki bundin at åvis- um tíðarskeiði, men hevur ein boðskap til allar tíðir. Væl kann tað vera, at ymisku listagreinirnar siga menniskjum eitthvørt, og at tað er ikki tíðaravmark- að. Ið hvussu er fegnast mong um forna byggilist, tónleik, ið varð til fyri fleiri hundrað árum síðani, myndum og standmyndum frá forn- og miðgld. Somu- leiðis eru fleiri, sum feg- og sjónleiki, sum fyrstu ferð vórðu borin fram fyri nøkrum ella fleiri øldum síðani. Men spurningurin kann so vera, hvgrt listaverkið ber fólki á okkara døgum sama boðskap, sum tað gjørdi fyrr; ella um nútíð- armenniskju uppfata myndina, sjónleikin, yrk- ingina ella tónleikin á sama hátt, sum fólk gjørdu, tá ið verkið varð evnað. Og tað man vera ivasamt, tí hvort tíðarskeið hevur sína hugmyndafrødi ella sína fatan av bæði heiminum, vakurleika, átrúnaði og øllum teimum fjølbroyttu tættum, sum rinir vid mannalívið í heild og við einstaklingin. Fyri stuttum var sjón- leikur eftir gitna bretska høvundin William Shake- speare sýndur í føroyskari nevndur »6deydiligur«, ella — kanska minni håtid- arliga — høvundur, id hev- ur einhvønn bodskap at bera øllum tidarskeidum. Eisini nåtidini. So ivast summi í, hvørt tað man vera sami bodskapur, lista- verk hansara bera teimum ymisku tidarskeidunum. Samtíðarmaður Shake- speares, bretska skaldið Ben Jonson, sum annars ofta fanst at sjónleikunum, skrivaði kortini, at hann »var ikki fyri eitt tíðar- skeið, men fyri allar tíðir<. Tó skerst ikki burtur, at hvort ættarlið hevur sínar hættir at bera fram kensl- ur, hugsanir, áskoðanir og annað, ið hildið verður hava týdning. Og júst hetta er kanska tað, ið flestu okkara meta sum list — í víðasta týdningi orðsins. Nevniliga hetta at evna uppliva okkurt fagurt, vak- urt og kanska eisini sjáld- samt ella spennandi. Onn- ur allysa fyribrigdið »list« ødrvisi, eitt nú sum skil- bundnu ella hegnigu nýtsl- una av skapanarevnum menniskjunnar. Einki er at taka seg aftur í, at seinastu åratiggjuni í stóran mun hava verið merkt av nýggjari tónlist, ið serliga hevur snúð sær til ávísan aldursbólk og fingið alsamt vaksandi undirtøku í yngra ættarlid- num. Hesin tónleikur tók seg av álvara upp, tá ið nýggj tøknifrødi varð tók, eitt nú útvarp, sjónvarp, plátur, ljóð- og seinni sjón- bond, ljómfløgur og so framvegis. Her verður ikki nomið við, hvat elvdi til hvat; bert hetta, at tøkni- frødin slóðaði fyri hóp- framleiðslu, einum veru- framleiðsla síðani við rúk- andi ferð hevur gingið sína sigursgongd um allan heimin. Í Føroyum tók hetta tón- leikaslag seg upp næstan beinan vegin, tað kom fram, nevniliga í SOáru- num. Tá stungu sokallaðir skiffle-bólkar og popp- bólkar seg upp bæði í Havnini og seinni aðra- staðni við. Orsøkin til, at hendan listagrein at kalla beinan vegin rein vid her i oyggjunum var óivað, at bretska útvarpssteðin Radio Luxembourg helst var tann stóð, sum flestu ungfólk lurtaðu eftir tå. Og har hoyrdust øll tey nýggj- astu løgini, sum so vórðu tikin upp á band og endur- spæld her — annadhvørt á enskum ella i føroyskari tyding. Seinni hava ung tén- gjørt bædi ord og løg til tað, bólkar teirra hava ført fram. Sum heild munnu tey flestu ásanna, at úrslit- ini hava verið stak góð, hó- ast móttókan — sum vera man — hevur verið mis- jøvn. Men soleiðis hevur altíð verið. Summi argast av tí nýggja, sum borið verður fram; og nøkur eru, sum enntá ilskast. Einki nýtt er í hesum; ikki er neyðugt at nevna øll tey skøld, allar teir myndlista- menn, allar teir høvundar, sum hava argað fólk i sam- tidini, men sum seinni hava verid vidurkend av øllum. — So démur sam- tidarinnar er ikki altid so eftirfarandi, tå ið saman- um kemur, serstakliga ikki, um nomið verður vid eym ella nøsk evni, sum fá vilja kennast við, og nógv halda vera óhóskandi og óvandaligt.