mikudagur 8. apríl 1998síða 15

Nr. 67 — 8. APRÍL 1998 hetta er nærmasti býur til Ayers Rock. Vænti ikki at nøkur frágreiðing er neyðug her. Tann reyði kletturin var eitt av høvudspunktunum hjá okkum í Australia. Hóast Alice er nærmasti býur, so eru tað heili 400 km. út hagar. Vit vildu leiga ein bil saman við tveimum øðrum vit hittu í bussinum. Hetta var nógv bíligari enn at taka ein "busspakka". Aftaná at hava tómt tveir tangar av bensini - tað er tað sama sum at koyra úr Sumba til Fuglafjarðar 3 1/2 ferð - náddu vit júst at síggja sólina seta. Vit steðgaðu og fóru út at njóta sjónina. Tað var sera vakurt og friðsælt, men heldur torført at yvirskoða, tá tú stendur mitt í tí. Morgunin eftir fóru vit tíðliga upp at síggja sólina rísa, men vit vóru eitt sindur vónbrotin, tí torført var at taka til sín náttúruna, tá tað sita 200 Japanarar har og eta kaviar og drekka sjampagnu. Steinurin er ógvuliga heilagur fyri aboriginal fólkið, og tey vilja helst ikki hava at fólk fara upp á hann. Har er tó ein gøta, og John og Barney, vinmaðurin, hildu til gongu. Halla og Chelsea virdu aboriginal ynskið meira enn so - ella kanska tey 40 hitastigini? - og bíðaðu í bilinum. Útsýnið av toppinum var stór- sligið, sjálvt um har er heldur tómt rundanum. Vit vóru gll fýra samd í, at ov nógv verður gjøri av um Ayers Rock. Vit vóru opin í sinni, men torført var at síggja hann skifta lit. Vit vænta, at tað sæst lættari á myndum, tiknar við ávísum millumbili. Kings Canyon Tað, sum vit ikki sóu vid rokkin, sóu vit afturfyri við Kings Canyon. Hetta er eitt risastórt gki 200 km. norðanfyri Ayers Rock, fult av djúpum gjáum og brøttum bergveggi. Her gingu vit runt í nakrar tímar, og vit svørja uppá, at vit hava aldrin í lívinum sæð so bláan himmal fyrr. Ikki eitt tað einasta skyggj, bara reytt grót, hvít eycalyptustrød og kvirra. Ein sera góður dagur, sum „andaði við eini stjørnu- klárari nátt á einum stór- um picnicborði, í hver sínum soviposa. Aftur- komin til Alice Springs hildu vit leiðina norð- ureftir aftur, hesaferð móti eysturstrondini til Cairns. Tey kalla býin "kavaranna Mekka", og hetta var júst endamálið hjá okkum. At fara út á heimsins sjeynda undur, Great Barrier Reef, at kava. Hetta 2000 km. langa sker av livandi og deyðum korallum fylgir John í kavarabúnað tilreiðar at uppliva nakað av tí mest sjáldsama og vakra, sum finst Víðagitni „Ayers Rock“ í Australia, sum er ein av størstu turistattraktiónunum i landinum mestapartinum av eystur- strond Australia, og å stødd við Stórabretland. Í veru- leikanum eru tað 2600 einstøk sker, og er hetta einasta livandi fyribrigdi, sum sæst frá mánanum. Svumu millum korallirnar Tad byrjaði við einum fimm daga skeiði, tveir dagar í einum djúpum svimjihyli, og tríggjar dagar úti á skerinum. Aftaná heyði John fingið sítt kavaraloyvi, og Halla fingið staðfest, at hon og vatn rigga ikki saman. Nakrar av royndunum tú skalt klára - ein, faktisk - var ov ræðandi, so avgjørt varð at spara eitt sindur av pengum og nógva tíð við bara at snorkla úti á skerinum . Kavaralærarin var ein ógvuliga fittur amerikanari, sum ongantíð hevði hoyrt um Føroyar, og tíðindablað var sera áhugaður. Eitt sindur ivasamt var í fyrstani, um vit kundu fara út við bátinum, tí ein orkan lá og lúrdi í umráðinum, men til seinast løgdu vit frå landi. Tað tók uml. ein tíma at koma út hagar, og tá vit so løgdu stilt sóu vit beint niður yvir hesi løgnu djór, tey kalla korallir. Vitanin um hesi djór eru sera nýggj. Tað var ikki fyrr enn í 1981, at tey funnu út av, hvussu tey nørast. Vit høvdu verið til ein sera áhugaverdan fyrilestur um Great Barrier Reef, áðrenn vit fóru, og vóru sera spent at sleppa niður har at vita, um vit kendu nøkur djór aftur. Aftaná ta fyrstu kaving- ina, - har Halla svam runt uppi yvir og eygleiddi - var tann ringasti spenningurin lagdur, og vit sigldu víðari Sostalurin 15 til eitt annad sker. Har hoppaðu tey flestu út í aftur, og tann fitti lærarin segði, at nú skuldi Halla eisini gera seg klára. So hoppaðu vit eisini út í, og hann helt í hondini á henni alla tíðina. Tað er ein løgin kensla at ferðast niðri í hesum ókenda heimi, nógv meira livandi enn tú tryrt. Løgnir fiskar í øllum ælabogans litum, og korallirnar síggja út sum blómur, tallerkar, lítil trø og enntá heilar. (brain coral) Alla tíðina hoyrir tú eitt knitrandi ljóð, og funnu vit út av, at tað eru fiskarnir, sum eta burtur av korall- unum. Vit sóu ein "feather- fish", ið meira líktist einum krossfiski. Hann sveimaði yvir botninum við sínum átta ørmum, fýra niður og fýra upp í senn. Tað líktist balletdansi, sera vakurt. Tom, lærarin, segði, at tað var fyrstu ferð í lívinum, at hann hevði sæð ein flyta seg, og hann hevði kavað í 30 ár! Ein stór uppliving Tað var á ein hátt lættari at kava enn at snorkla, tá hugsað verður um anding, men tey grunnu skerini, har vit snorklaðu, vóru nógv meira litrík enn niðri á tí djúpa. John kavaði einaferð um náttina, tá hittu teir ein håv. Hesir "Reefsharks", eru ikki vandamiklir og verða uml. 1,5 m. Eisini sóu teir ein "Manta ray", ið kanska kallast ein blanding av ein- um risakalva og einum stórum fugli, tí teir nærmast flúgva gjøgnum vatnið. Tann seinasta dagin kom ein kameramaður niður við og tók upp á band. Halla var eisini við. Vit gjørdu ymiskt stuttligt, og hann tók upp tað djóralívið vit sóu tann dagin. Knappliga fekk hann eyga á eina skjaldbøku, og hana spældu vit so við eina létu. Umráðandi er ikki at leggja trýst á ryggin hjá teimum, tí tær kunnu gerast ræðsluslignar og drukna av berum sjokk. Vit sóu nakrar av teimum teir tríggjar dagarnar har úti. Vit hildu so leiðina móti landi aftur, eitt stk. video- band og nógv upplivilsi ríkari. Sum heild dámdi John best, tá teir kavaðu um náttina, meðan Halla var glaðast um at hava sæð ein risakrækling, ið var yvir 1,5 m. breiður. Djóralívið er sera ríkt í Australia