mikudagur 15. apríl 1998síða 7

— Nr. 69 — 15. APRÍL 1998 Sjóvar kirkja var vakur karmur um minningargudstænastuna tíðindablaðið SOGN Prædikan sum Jógvan Friðriksson helt í Sjóvar kirkju páskadag >A tí degi verður hvørki hiti, kuldi ella frost; tað verður dagur uttan íhald — dagur, sum er Harranum kunnur — nátt og dagur skulu ikki skifta; og eisini um kveldið skal vera ljóst<. (Zakarja 14,6—7) Spakuliga og við veikari rødd ljóða orðini: »Gledi- ligar páskir<. Vit kenna tað rætt at bera hvørjum ødrum hesa kristnu heilsan. Á hes- um sinni verður hon borin við sorgblídni. Mitt í gleð- ini um uppreisn av deyða kennist sorgartám, og vit skoða vónina um ævigt lív við vátum eygum. Vit sakna, syrgja og gráta. Og tað eru lýtur, har páskasólin hevur torført við at treingja ígjógnum skýggini. Tað var eisini ein dapur dagur, hina ferðina myrkur legðist um alt landið líka frá miðdegi og til nóns. Sólin myrknaði hin langa fríggja- dag, tá Jesus varð krossfest ur. Tað sá myrkt út, og vón- arlogin var veikur. Lívið var av, og so var ikki meira Leygardagur kom og sorgin var hin sama. Sorg lekist ikki eftir einum døgni. Týdningarmikið er tað, at vit tosa um tað, ið viður ferst. Orð eru sálarbót, — tár eru heilsubót. Vit mega bróta tøgnina, og lata tárini renna. Vit mega fáa luft og lata sorgina renna úr hjart anum. So hvgrt vit gráta lætnar, sjálvt um ein leygar- dagur eftir langan fríggja dag kann tykjast drúgvur Viðhvgrt varir sorgin nógvar dagar, kanska ár. Týdningarmikið er at taka sær stundir at syrgja. Vit mega ikki flýggja undan sorgini, men júst í sórgini minnast teir farnu við tøkk og virðing. Og tá vit minn- ast teir farnu líkasum lýsn- ar eitt sindur. Tað var so nógv gott. Tað var so væl- signað. Og tað góða er altíð gott, sjálvt um bæði løtan og persónurin eru farin. Tað góða hevur ævigt virði og livir víðari í vøkrum minni og tøkklæti. Tíðliga sunnumorgunin um sólarris komu nakrar kvinnur út til Jesu grøv. Tær syrgdu hin deyða, og ætlaðu at minnast Meistaran Jesus. Vísa honum hin seinasta heiðurin og salva líkam hansara. Tær stúrdu fyri løtuni og tosadu sinåmillum um, hvør skuldi velta hin stóra stein- in frá grøvini. Tað tyktist alt so svart og Ogjørligt, tí ein stórur steinur var settur fyri inngongdina til grøvina Tá kvinnurnar komu út ti grøv Jesu, funnu tær stein in veltan frå grøvini. Har ans eingil bar teimum gleði boðini: »Rædist ikki! Tit leita eftir Jesusi úr Nasaret hinum krossfesta; hann er risin upp, hann er ikki her. Hyggið, har er staðurin, har sum teir løgdu hann«. (Markus 16,6). Síðani tá hevur evangeli- ið um hina tómu grøvina ljóðað. Gleðiboð til syrgj andi hjørtu. Grøv Jesu var tóm, hann er risin upp til evigt at liva. Jesus Kristus er risin upp av deyða og grøv. Sum hin upprisni hev- ur hann vunnið sigur á deyðanum. Sjálvt um deyð- ans hond kennist køld og óunnilig, ja er rædulig, so eigur deydin ikki seinasta orðið. Vegna Jesus Kristus og fullgjórt verk á Golgata krossi fingu vit fyrigeving syndanna og lut í Guðs náði. Jesu deyði er ein deyði í stað okkara, og uppreisn hansara veitir okkum ævigt lív. So sum apostulin sigur »Men nú er Kristus risin upp frá deyðum sum frum- gróðurin av teimum, sum sovnað eru burtur. Tí at við tað at deyðin kom við eini menniskju, kemur eisini uppiusn av deyðum við emi menniskju«. (1. Kor 15,20f). Tað eru hesi gleðiboðini vit prædika, nú hósdagurin 2. apríl gjørdist til ein lang an friggjadag. Tímar í tøgn og vón. Tímar í bøn og ótta Langir tímar, til sólin reis í eystri. Vit vónaðu at dags IYSIØ Så KKUM menninat iftur. Mer jagurin Var o stundis alt ov stuttur, ti kvøldid kon myrkri og staðfest óttan. Tað var vetur g kalt, og einki sást, sum bar boð í bý Og vit byrjaðu ut hugsa, at Norðhavið gjørdist váta grøvin hjá vin um okkara hangir dagar, og 8 dagar SEINNI langafríggjadagur Langir dagar, og í dag er páskadagur, minningarda; urin fyri uppreisn Jesu Krist #% Bæði kirkjan og fimleikarhøllin vóru stúgvandi full páskadag av deyða. Hann er upprisin Jesus Kristus og er ein liv- andi frelsari. Hann er upp- risin, sjálvt um deyðin enn vitjar. Sum hin upprisni gevur hann deyðiligum lut í einum ævigum lívi, — hin- um himmalska og full- komna. Í dag, dagin fyri uppreisn Jesu, minnast vit teir fimm, ið fórust við Sjóborgini. Vit minnas teir sum livandi og farnar. Vit minnast teir við tøkk, og vit syrgja burtur- veru teirra sáran. Men vit minnast teir eisini við vón, hini kristnu uppreisnar vónini. Vit trúgva, at vit heima í dýrdini síggja okk ara kæru aftur. Vit trúgva, at vil vegna Jesus Kristus fáa lut í ævinnar himmalska ríki. At bæði jørdin og hav ið mega lata tey frá sær, ið løgdust ul hvíldar. Vit minn ast við tøkk og takka, at vit c1ga VOÐNINA og vissuna um uppreisn likamsins og ævigt liv. At vit síggjast aftur ti ma I i himi k i HSK hk en int hinum himmal ] ( ur hjá hini jórðiski i er Í} mi Sí nnai inn ir er ljómi inan g annat ljómi sjjárnanna ti l stjórna bryti jørnt í ljóma Soleidis er tað cisini ro Uppreisn l leyðum. 130 Ju } I Ti I migi, men r up Mort Í 1320 } } VANVvirðu jen I 1 lýrd; tað verð ) Jógvan Fridriksson, prestur í veikleika, men rísur upp í styrkleika.« (1 1540 Hendan kristna varð borin mær um dagar í vil syrgja vonin og minn ið fórust við in uppilagdur fiskað VINNU, I Zakarja pro Orðir vonrik og siga frá degi Harrans og hini himmalsku sælu, at heima hvør ein løta e friðsæl gi verður hvørki frost; dagur uttan íhald Harranun hjá Guði er unnilig í kuldi dagu ilu ikki skifta; og eisini kvøldid skal ver Wa 14.( Við trúarvissu og vón un ævigt liv at vit síggjast aftur í Guðs ríki Við tøkk fyr Mina á tørd ini góðar da fonny Thomser Hannus Thomset Simun Paul Fridriks mØerk Hilbert I Ali Bjartiss Hans