hósdagur 16. apríl 1998síða 3

-— pm Nr. 70 — 16. APRIL 1998 Hvarv í kavaroki og stormi: Máttu seta stórt bjarging tíðindablaðið SOS Skírisdag var stór leiting sett í verk í Lopransdali í syðru helvt í Suð- uroy. Ein heima- hjálp var ikki komin vegin fram og einir 30 mans fóru at leita. AK! BERTHOLDSEN Skírisdagur 1998 verður ein dagur, Marianna Joensen í Sumba seint gloymir. Tí henda dagin, ímeðan øll vit onnur ikki torgadu okkum út fyri dyr fyri ein- um tí herviligasta kavarok- inum og storminum í langa tíð, bardust hon fyri lívinum úti í óbygdum í Loprans- dali. Marianna Joensen er heimahjálp og skuldi henda dagin sjálv onnur fara til Víkarbyrgi til arbeiðis. Men hetta bleiv ikki ein ferð, hon rósar av — Hetta var beint eftir døgverda, og veðrið var 6- fantaligt, tó at tað langt frá var útideyðaveður, sigur hon Tær báðar koyrdu í gjøgnum bergholið til Lopr- a og haðani niðan igjøgn- um dalin á veg til Víkabyrg- i. Men komin nakað niðan, stóð bilurin fastur í eini fonn. Marianna helt, at frægast mátti vera at fara til gongu omanaftur til Lopra at siga frá og at fáa hjálp. Men tað mælti hin heima- hjálpin frá, tí hon helt at tað var frægast at bíða í bilinum eftir gravkúnni hjá landin- um, sum tey vistu var farin undan teimum til Víka- byrgis at grava, og tí mátti, koma framá tey aftur á veg heimaftur um ikki so langa tíð. — Eg helt tað kortini vera frægast at fara til gongu, tí veðrið var ikki so ggiliga ringt tá, greiðir Marianna frá. --Men táið eg hevði ging- ið eina løtu, brann hann á við stormi og so herviligum kavaroki, at tað var skjótt, at eg bleiv greið yvir, at her bleiv ein galin endi, tí sum líkindi vóru, kom tað ikki at henda seg, at vann upp hús. Breyt inn í bilin Men Marianna var íkki ráðaleys: — Ég visti at tann, sum gróv fyri Landsverkfrøding- in, plagar at seta jeepin hjá sær í einum víkiplássi longri Tað var ikki til stuttleika, at Marianna Joensen fórum og mátti til Víkarbyrgis til arbeiðis. Men tað bleiv niðri. — Og mátti eg bara seta mítt álít á, at jeepurin var har, tí tað var ikki hugsingur um at ganga longri. — Og til alla lukku stóð hann har. Men tíverri var hann stongdur, so eg slapp ikki inn. Marianna sigur, at hóast hon illa tordi, var stødan nú blivin so hættislig, at hon ivadist ikki longi í at bróta ein rút í jeepinum fyri at sleppa inn. --Eg royndi fyrst at slåa nevan í rútin, men tað gjørdi ikki mun. Síðani royndi eg við albógvanum, men tað segði tað sama. — Men tíbetur fann eg ein stein, sum eg knallaði í- gjøgnum ein lítlan rút, so eg fekk hurðina upp og slapp inn. — Ein ketildrakt lá í bilin- um og hana royndi eg at lata meg í. Men eg var so køld, at tað gekk longi aðrenn eg slapp í hana. Marianna Joensen sigur, at sendari var í bilinum, og hon royndi at fáa boð frá sær, men dugdi ikki at brúka hann. Hon royndi eisini at fáa tey stóru, gulu blinkljósini á takinum frá, men dugdi heldur ikki at tendra tey. Hon sigur, at táið grav- kúgvin so kom framvið á veg aftur úr Víkabyrgi, slóðaði hann fyri bilinum, sum heimahjálpirnar stóðu fastar í. --Eg royndi at leypa út at siga frå, men eg var ov sein. --Eina góða løtu seinni kom gravkúgvin aftur á veg niðanaftur við einum bili aftaná sær - tað var Gunn- leif Midjord, sum var farin ET at leita - men aftur tå var eg OV sein at gera vart vid meg. Ikki fyrrenn aftur ein góð løta var farin afturat, funnu tey meg. Tá vóru einir tveir tímar gingnir. Ongantíð bangin Marianna Joensen sigur, at hon var ongantíð bangin og hon helt ongantíð, at hon var í lívsvanda. — Eg hugsaði mest um tey avvarðandi, sum eg helt 1 I livsvanda fjøll skirisdag. Hon er heimahjålp ein ferd, hon ongnatid gloymir ålvaran f støduni. Ikki fyrr- enn eg så, hvussu nógv fólk var og leitaði eftir mær, bleiv hon greið yvir, her hevði verið heilt galið og tå bleiv hon illa við. Hon sigur, at hon var heldur ikki so illa fyri, sum ein skuldi trúð, tó at hon var óluksáliga køld. Tó vil hon siga, at tað var í síðstu løtu, at hon fann jeepin hjá landsverkfrød- inginum. — Eg var so mikið illa fyri, artiltak í verk: Eg hugsaði ongantíð um at nú var eg fréðinginum ikki har, og fann eg ikki ein stein, so eg fekk brotið rútin, so yvir- livdi eg heldur íkki hesa ferðina, sigur Marianna Jo- ensen. Hevur lært Marianna Joensen sigur, at eitt hevur hon í hvussu so er lært av hesum: — Tað byttasta ein ger undir slíkum umstødum er at fara út bilinum. Tí nú á døgum gongur ongantíð long tíð, áðrenn fólk fara at leita, og tá ert tú nógv trygg- ast í bilinum, tí úti í kava- roki og stormi yvirlivir ein ikki leingi í vanligum klæð- um. 30 mans og leitaðu Tá ið Marianna Joensen var á veg oman til Lopra, ætlaði hon sær inn til systirsonin Gunnleif Midjord. Men táið hin heimahjálp- in so kom fram við hjálp frá gravkúnni, og ongin Marianna var komin, gjørd- ust teimum greitt, at nú var vandi á ferð. — Tað var onki at gera uttan at fara at leita bein- anvegin, sigur Gunnleif. — Sjálvur skræddi hann seg í klæðini og í bili aft- ana á gravkúnni niðan aftur. Men áðrenn, hevði hann sett eina telefonketu í verk og hann er heilt ovfarin av, hvussu skjótt tað gekk at savna fólk. — Tað gekk ikki meiri enn ein lítil løta, so vóru einir Tað var her upp í Lopransdali, at Marianna Joensen bardust fyri lívinum skírisdag í herviligasta kavaroki leingi. Hon kláraði tað, men hon var ótrúliga heppin kanska fóru at vera bangin um meg. Men at eg sjálv skuldi vera í nøkrum vanda, kom mær ikki til hugs. — Eg haldi ikki, at eg skilti at tad var ikki hugsingur um at halda leiðina fram. - So nú eg hugsi um tað aftaná, eri eg púra vís í, at var bilurin hjá landsverk- 30 mans til reiðar í Lopra. - Samstundis vóru boð send eftir bjargingarliðinum í Vági og eisini har vóru eimir 10 mans til reiðar bein- anvegin, sigur Kári Hamm er, formaður í bjargingar felagnum Men líkindini at sleppa úr Vági til Lopra vóru so vánalig, at tað tók sína tíð Tað var so ringt, at hóast vit høvdu jeepar, sum trektu á øllum fýra, stóð á - Og bjargingarfelagið kom ongantid upp i leiting ina, tí tå var Marianna tí betur afturfunnin Men líkindini vóru so ring, at vit høvdu ikki farið at leita uttan at vit høvdu band ímillum okkum, tí ongin sá nakað sum helst sigur Kári Hammer Gunnleif Midjord sigur at táið teir í Lopra fóru at leita, býttu teir fólkið í tríggjar bólkar og býttu leit- ingargkið ímillum sín. teir høvdu samband sínamillum um fartelefon — Vit ivadust ikki í, at hon var farin oman igjøgnum hagan so tað var tann vegin, vit ætlaðu okkum at leita — Vit høvdu íkki farið eftir vegnum at leita. Okkara ætlan var at ganga sum skjótast niðan eftir vegnum og so leita oman igjøgnum hagan So hevði hon ikki funnið Jeepin, høvdu vit heldur ikki funnið hana — Men táið nakrir av bjargingarmonnunum á veg niðan gingu framvið jeepin- um hjá Landsverkfrøding- inumá, sóu teir okkurt skøv- ast inni í honum. Tá var tað Marianna. — Eg haldi, at hon var illa fyri. Í hvussu so er var ikki hugsingur um at fáa hana oman til húsar til gongu. Um fartelefonina fingu vit tí ein jeep niðan eftir henni. — Men tað var so ringt sýni, at fólk máttu ganga báðu meðin undir liðini á jeepinum, vit høvdu vid, fyri at markera vegjaðaran, sigur Gunnleif Midjord. — Bilurin var heitur. So táið vit høvdu fingið hana til húsar og hon hevði fingið ein heitan munn, rætnaði hon skjótt aftur. Gunnleif Midjord heldur, at stødan var sera hættislig Hann ivast ikki i, at var hon ikki so heppin at finna jeepin hjå landinum, og var hon ikki so heppin at finna ein stein, so varð hon heldur ikki bjargad. Fjarda burtur Gunnleif Midjord heldur, at tað er sera umrådandi, at fólk sum koma í slíka stød- u, verða verandi í bilinum, tí at fara til gongu er tann vissi deyði — I hesum føri gingu ikki meiri enn tveir timar, frå ti hon var farin år bilinum, til vit høvdu funnid hana — Og tå var hon so illa fyri, at bjargingarmenninir måttu hjålpa henni ordiliga i ketildraktina, ti hon var ikki ment sjálv, hóast hon hevdi sitid í einum bili ein part av tíðini Tað sigur eitt sindur um, hvussu stutt fólk yvirliva í slíkum líkindum - Tað er eisini so skjót. at fólk fjarða burtur í slíkum kuldaggt tey sansa ikki at fáa boð frá sær, hóast fólk ganga tætt framvið