leygardagur 18. apríl 1998síða 14

Nr. 72 - 18. APRÍL 1998 Hugleiðingar eftir ferð í Afrika At verða boðin at vitja eitt so eksotiskt land sum Malawi mitt inni í Afrika, er uppliving, sum ein ikki fær á hvgrjum degi. Men upplivingin var sterk og setti spor, sum koma at merkjast, eftir seg EDVARD JOENSEN Var fyri jól 1997 ringdur upp av føroyskum presti, sum spurdi, um eg var á- hugaður í einum túri til Ma- lawi í Afrika Aðrenn spurningurin var liðugur, var svarið ja. Tað var eingin ivi í míni sál um, at ein slíkan túr letur tú ikki fara frá tær. Slíkt stendur tær kanska bara einaferð í lívinum í boði Søgan aftan fyri tårin er tann, at Neyðhjálp Fólka- kirkjunnar, sum rekur hjálp- ararbeiði í Malawi, hevði boðið nøkrum journalistum at siggja, hvadar peningurin fer, sum fælk lata felags- skapinum. Og av ti, at før- oyingar lata rættiliga nógv- an pening til neyðhjálp, var hildið rímuligt, at eisini ein føroyskur journalistur var vid å tårinum. Hesin kundi so passandi sagt føroying- um frå, hvussu peningur teirra verður nýttur. Av hevuðsskrivstovuni hjá Neyðhjálp Fólkakirkj- unnar í København verður sagt, at føroyingar í mun til fólkatalið lata >markant< meira pening, enn danir gera Ferðing Tað vóru seks fólk í ferða- lagnum, sum fór úr Kastrup við kós móti hevuðsstaðn- um í Malawi, Lilongwe Tey fimm umboðandi in- formatiónsdeildina hjá Neyðhjálp Fólkakirkjunnar »g donsku pressuna. Og so ein einstakur føroyskur tíð- ndamaður Leiðin gekk um London, bíðað varð 1 heilan i niður eftir rutufl hjarta Afriku Við so góðari tíð lá væl fyri at fara úr Gatwick inn í sjálvan London bý at stytta sær stundir. Og bretar tykj- ast ongar trupuleikar hava av, at flogvøllurin ikki ligg- ur mitt i hevuðsstaðnum Teir ferðast fegnir langt til tess at náa flogfarinum London er ein spennandi býur, har tú kanst fáa, hvat tað skal vera. Tó tóktist, sum ikki bar til at fáa ordi- ligt kaffi Og var tað ringt í London, var hvaðna verri umborð á risastóra flogfarinum hjá British Airways, sum í 14 tímar flutti okkum úr Lond- on um Harare í Zimbabwe og Lusaka í Zambia til Lilongwe í Malawi Kaffi har umborð var rætt og slætt ikki munnberandi Men so var tænastan annars so mikið betri. Og ein sann- aði enn einaferð, at bretar duga at gera te Hóast langa flogtúrin var hann ikki troyttandi, og av tí, at ferðast varð mest 1 ður t arm murin mer uj er bara tveir timar år Lond- on, vóru vit rímuliga væl fyri, tá vit lendu í Afrika Fryntligt fólk Eg kendi meg hjartaliga vælkomnan longu frá fyrsta handataki í floghavnini í Li- longve Ein smilandi afrikanari kom at taka í móti okkum Leiðarin á ferðini, informa- tiénsmedarbeidarin hjå Neyðhjálp Fólkakirkjunnar í København, hevði verið einar fimm-seks ferðir áður í Malawi, so teir báðir kend- ust Hesin fryntligi afrikanar- in, sum vit seinni mest nevndu >grinebideren<, er leiðari fyri felagsskapinum ELDP, sum samstavar við Neyðhjálp Fólkakirkjunnar. Hann er ættaður úr Tanza- nia, og er nevndur Dr. Meena Saman við honum vóru tveir bilførarar og ein kvinnuligur tulkur, sum fylgdu okkum á ferðini Tey tosaðu øll væl enskt Dr Meena, hm., saman við tulkinum Patriciu M n 1 Ed: ird loensen Men tulkurin skuldi vera við, tá vit skuldu út á bygd- irnar at vitja Eg havi búð á betri hotelli, má eg siga. Men í mun til, hvat mær var sagt, áðrenn vit komu niður, var hotellið, vit búðu á, rættiliga gott. Reint og nossligt. Egið baðirúm, har eitt fýrbein rann á vegginum. Og tað var, sum tað átti at vera. Joseph Bvumbwe biskupur uttan fyri kirkjuna ( Mynd Edvard Joensen) Hetta helt ødrum smákykt- um burtur. Avarda var í móti sjúk- um, sum standast av millum ødrum flugubitum. So út- gerðin, sum við var, var merkt av hesum. Flugunet at breiða yvir songina, og balsam at smyrja upp á seg. Tað luktaði av citrón langt burtur, hvørja ferð, farið varð út eftir skýming. Ørdvisi gudstænasta Vit komu til Lilongwe leyg- ardag seinnapart.Og av ti, at vit vitjadu kirkjuligar fel- agsskapir, var sjålvsagt, at sunnudagurin byrjadi vid guðstænastu i luthersku kirkjuni í Lilongwe. Sjálv liturgiin líktist teirri, ein var vanur við í Vestur- kirkjuni. Væl bar til at fylgja við trúarjáttan, Faðir- vár og slíkum, hóast ikki eitt einasta orð var skiljandi. Tulkurin, Patricia, váttaði fyri mær aftan á guðstæn- astuna, at tað var, sum eg hevði hildið meg skilja. Tað var týðuligt, at gingið varð nógv upp í sangin. Og hóast einki orgul var, so varð sungið so í hesum lítla bliktakta betongrúminum, at meinigheitin í Vestur- kirkjuni átti at blikna av øv- und. Tvey kór, sum hvert sang betri enn annað. Og fólk livdu við. Har svingaði. Fyri mær minti tað ikki sørt um føroyskan dans, har ein skipaði, og restin so tók undir. Ein kvinna í fremsta stóli sang líkasum eina reglu, og so tóku hini undir og sungu tað sama. Tað, eg serliga legði merki til við hesum fólk- unum, var, at har vóru mest bara ung fólk og børn. Gamalt fólk var einki at síggja. Um tað var tí, at livi- aldurin er so lágur í landi- num, er ikki til at siga. Men hugsandi er, at av tí, at kirkj- an rekur skúla, kann tað vera, at hetta eru fólk, sum hava ella hava havt tilknýti til skúlan, sum koma aftur. Tað var biskupurin sjálv- ur, Joseph Bvumbwe, sum prædikað hendan dagin. Og sum skiltist var tað tí, at fremmandir gestir vóru komnir á vitjan. Bispur prædikaði á ensk- um, so vit skuldu skilja, meðan ein prestur so um- setti til lokala málið, Chi- chewa. Hetta var sætta sunnudag eftir trettanda, og teksturin var frá Matteusi 20 um bøn- armenninar í víngarðinum. Og meðan eg sat og lýddi á réðu biskups, skilti eg, at her heyði lýsingin av monn- unum, sum stóðu fyri enki á torginum annan týdning, enn heima. Tí her niðri stóðu teir í trunka á torgi- num. Og var einki at vinna, var einki at bíta. Einki ALS at fara til. Men tað, sum festi seg mest, vóru orðini um, at tað er líka mikið, um tú verður biðin til arbeiðis klokkan sjey, níggju, ellivu, tvey ella fimm. Tað, sum um ræður, segði bispur, er, at tú er til reiðar,