leygardagur 20. juni 1998síða 15

Nr. 114 - 20. JUNI 1998 kent aðrastaðni. Tað skulu føroyingar ikki undirmeta. — Her kunnu fólk ganga úti á nátt og kenna seg trygg. Fólkið er blítt og fyri- komandi og náttúran er so spennandi og vøkur. at eg ikki havi orð fyri ti Onnur fáa vitan um Feroyar við okkum Lynn: — Vit læra nógv av at fara heimanífrá. Ikki bert vit bæði, men eisini okkara foreldur, børn og vinir læra um eitt fremmant land gjøg- num okkum Børn okkara hava tikið allan heimin til sín, og vit kunnu gjøgnum tey læra um onnur fólkasløg og mentanir, eins og tey hoyra um Føroyar gjøgnum okk- um, sigur Lynn Hon heldur, at heimurin broyttist eftir seinna heims- bardaga, tá fólkið í USA lærdi onnur fólk og ment- anir at kenna. Síðani hava hon og systkini ferðast víða um. Ein beiggi hennara býr í Kina, og ein í Kolumbia. Tey vóru eisini AfS'arar í skúlatíðini, og vóru í Af- ríka og aðrastaðni tå I veruleikanumer øll folkasløg góð Fyrimunurin hjå okkara ættarlidi er, at vit hava lært at ferdast frå einum landi til annad å ungum årum. Vit eru ikki bangin fyri ti fremmanda, og hava lært, at f veruleikanum eru øll fólk góð. — Tá beiggi mín einaferð spurdi meg, hvat fólk i USA vistu um Kolumbia, segði eg sum var, at vit vistu um nógva kriminali- tetin, narkotikafraleiðsluna, og brotsmannalið o.s.fr. Hann kendi ikki tað sam- felagið aftur, sum eg segði frá, men sum hann búði í, og spurdi, um eg ikki visti meir?. — Seinni fór eg at vitja hann, og varð sannførd um, at Kolumbia er eitt sera vak- urt land og fólkið avbera dugnalig og fyrikomandi. Var eg ikki farin higar, visti eg ikki betur, sigur Lynn. Feroyska familjan tók tey til sín Tá Lynn og Michael Rev- eal komu hendavegin, leig- aðu tey tvey rúm frá familju í Havn. Har búðu tey í eitt ár, men hava nú keypt set- hús í Havn. — Hetta árið gjørdi munin. Vit vóru tíkin inn í fam- iljuna, og vórðu bjóðað við allastaðni, har familjan fór Vit vóru so hugtikin av tí góðu móttgkuni, og avgjør- du at búsetast her Michael Revael hitti Kára Sverrissson, sum m.a. ar- beiðir í Utvarpinum, og hugskotið til útvarpssend- ingarnar hjá Michael varð veruleiki. - Eg hevði altíð ynskt mær at gerast útvarpsmað- ur, men í USA er torført, og tå skalt berjast fyri at sleppa framat mikrofonini — Fyrsta sendingin var strævin, og eg hugsi at eg nýtti heilan dag at skriva eina síðu, men starvsfólkini í Utvarpinum hava verið sera beinasom og hjálpt mær væl, sigur Michael, sum við tíðini hevur tikið áhugaverðar táttar um søgu Føroya upp í sendingunum - Samtíðin hevur lært meg nógv um søguna, og tað havi eg eftir besta føri- muni roynt at gera meira við í sendingunum, sigur Mic hael Vit hava búð her í tvey ár, og kenna nógv fólk. Tá kom hugurin at kenna søg una og læra málið. Tað gev- ur okkum meguleikar at liva lukkuligt her, sigur Michael, sum ikki í einfald um orðum rættiliga fær lýst, hvussu væl gerandisdagurin í Føroyum gagnar hjúnu- num. Lynn brosar og sigur, at hon er samd. Vilja vera føroyska samfelagnum til nyttu — Frá tí degi vit komu hig- ar, hava vit vitjað fólk, handlar og fyritgkur, fyri at vita, um vit kunnu vera til nyttu í hesum samfelag- num, sum tøkk fyri góða móttøku Við okkara útbúgving- um og kunnleika í altjóða samskifti av ymsum slag, kunnu vit ráðgeva fólki og fyritókum, eitt nú fyri at fremja útflutningin til USA, siga tey bæði, sum m.a. fara at undirvísa í enskum hand- ilsmáli á ráðgevingarvirk- inum — Vit leitaðu allastaðni í verðini, og funnu hetta landið. Tað er ikki bert vorðið ein liviháttur, men okkurt, sum hevur meir at týða fyri okkum. — Tá fólk spyrja okkum, hvussu leingi vit skulu búg- va í Føroyum, svara vit við at siga: - Hvar skulu vit fara? Minnir lættari at bera enn lutir — Frá at hava sakførara- virki í stóru verð og til Før- oya, er stórt lop. Eru vinnu- møguleikar tykkara ikki skerdir? — Um tú hugsar um tað fíggjarliga, so sigi eg sum mamma mín: - Samla tær minnir, ístaðin fyri lutir, tí tey eru ikki so tung at bera, sigur Michael. Tað, at sakførararvinnan gevur nógvan pening av sær, er ikki altíð rætt. Tað velst um, hvgnn ein arbeiðir fyri, sigur Michael. Seinastu árini í sakførara- virki sínum á Hawai, ar- beiddi hann fyri fátækra- fólk, eitt nú kvinnur, sum skuldu skiljast, ungfólk, ið vóru ákærd fyri lógarbrot, eins og hann hjålpti fólki í småfyritøkum, at samráðast við stórar fyritøkur Eg havi ongantíð havt ein dreym um at koyra í stórum bilum, og at hava nógvan pening um hendi Heldur ikki hugsa vit, at vit havi mist nakað við at koma hendavegin, undan tikið at vit eru so langt burt uri frå børnunum, siga Lynn og Michael Reveal. Komandi 1. flokkur var í skúla mikudagin Tofta Skúli bygdalívinum. Orð og myndir: Terji Nielsen Stendur tú í skúlagarðinum á Toftum og skoðar skúlan, so sær hann ikki serliga lokkandi út. Men innan fyri køldu beton múramar er luftin full av virkisfýsni, og tú kennir við eitt, at her hava lærarar og næmingar tað stak gott næmingum á vitjan Ein siður, sum tey á Tofta Skúla hava, er, at tey bjóða komandi næmingum og foreldrum teirra á vitjan í skúlanum. Hetta verður gjørt, so at næmingarnir eru tryggir vid karmamar, áðrenn farið verður í skúla, og eisini so at næmingarnir kenna hvønnannan. Fyrstu ferð tey hittast, er sjálvsagt til innskrivingina, men tá er tað ofta so mikið av rokan, at tey ikki hava stundir til at heilsast og hyggja nærri at skúlanum Nakað eftir innskrivingina Kambsdali Terji Nielsen Fyrstu HH næmingarnir á í ár húgvuna Nú summarfrítíðin nærk- ast, eru eitt alsamt vaksandi tal av húgvum at síggja á ungum lærdómsfyltum høvdum kring alt landið. Mangan verður sagt, at lær- dómur er tungur at bera, men metir tú einari ný- klaktari pisu, so er hon løtt og brosandi at síggja til. Mikudagin fingu teir fyrstu HH næmingarnir á verða so allir næmingarnir, saman við foreldrunum, boðin til eitt hugnakvøld á skúlanum, har lærararnir spæla ymisk spøl við teimum, vísa teimum skúlan og annað. Stutt fyri summarfrítíðina verða børnini boðin til ein skúladag. Hendan dagin, sum tey høvdu nú mikudagin, hava børnini góðar stundir til at ganga runt á skúlanum og hyggja seg um. Haraftrat sleppa tey at royna, hvussu ein skúladagur gongur. Saman við komandi flokslærara sínum klippa tey, spæla uttan fyri og í fimleikahøllini, umframt at tey eisini síggja komandi skúlastovu sína. Nærumhvervi — ein týðandi partur av frálæruni Tað er ikki bert inni í skúlastovunum at frálæran fer Næmingar í Tofta skúla hava eitt jarðarstykki, Handilsskúlanum á Kambsdali húgvuna setta á høvdid eftir lokna próvtóku í donskum. Í gjár, hósdagin, var túrurin so komin til fyrsta telduflokkin á skúl- anum. Hesin flokkurin hev- ur bæði árini á Hægri Handilsskúla havt telduna sum ein týðandi líð í undir- visingini, og av somu orsøk hevur hvør næmingur i flokkinum havt eina teldu fyri seg sjálvan. fram. Stórur dentur verður lagdur á, soleiðis at nærumhvervið eisini verður krøkt upp í frálæruna. Eitt nú er tað vanligt, at farið verður við skúlaflokkum út á Starvatn, so at næmingarnir til dómis kunnu eygleiða fuglalívið, sum er har á staðnum. Eisini er tað so, at nakrir næmingar fyri nøkrum árum síðani settu nøkur trg niður á einum stykku, sum ein livandi skúli A Tofta Skúla gera tey sítt til, so at skúlin skal gerast ein virkin partur av KOM elgur g sum Skipanin er soleiðis, at hvørt år er tad sjeyndi flokkur, sum tekur sær av at røkja stykkið Fyn hetta fær flokkurin eina litla samsýning frá kommunum. Hetta førir sjálvsagt eisini við sær, at ungdómurin fær stórri virðing fyri umhvørvinum, og tað er jú ógvuliga umráðandi fyri framtíðina, at tað komandi ættarliðið lærir hetta.