fríggjadagur 26. juni 1998síða 8

a Jónleif Johannesen úr Dali helt pisurøduna fyri studentarnar i Hoydølum i ár Mynd: Jens Kristian Vang Nú verða steinar til skerð, fossar til brimbrot...< Segði Jónleif Johannesen m. a. í pisuróðuni Vælkomin, - Pisur, foreldur, áhoyrarar Her standa vit so aftur. Nøkur okkara hava kanska ikki verið á einum slíkum fundi fyrr, men eg tvist ikki , at nøkur av foreldrunum, sum standa her idag, munnu vita hvat hetta snyr seg um Tad er kanska ikki tann fyrsti studenturin ella pisan, sum er floygd í húskinum Onnur eru møguliga her í dag, sum fyri fyrstu ferð hava ein av sínum egnu í millum pisurnar. Í øllum førum er hetta fyrstu ferð Beinta Gásadal úr Havn eg eri her sum pisa og fleiri við mær. Vit eru uml. 100 ungfólk, sum við degnum í dag skifta heiti, og til alla lukku loyvir skúlaverkið okkum ikki at stríðast fyri húgvuni meira enn hesa einu ferð. Vit eru nú ikki longur hin skúlatroytti næmingurin, men hin ný- klakta pisan. Okkara tíð sum næmingar í Hoydølum er við degnum ídag eitt farið skeið í lívi okkara Allastaðni, har stórar áir hava runnið, hava gróðrar- líkindini = hjá ymiskum ein fegin studentur mentanum verið góð. Eins og Eufrat og Tigris runnu fram við Bábylon á sinni, rennur Hoydalsá fram við studentaskúlanum, har vit í trý ár hava ment okkum bæði bókliga og sálarliga. Tað, at Hoydalsá nú er olju- dálkað, gevur okkum kanska góðar fortreytir í møguligari oljuvinnu, ella er hetta ein åvaring um keð- iligar avleidingar av hesi kanska lovandi framtidar- vinnu Um ein letur hugflogi sveima um ánna, er vert at stegga á við regndroparnar. Teir eru ikki heilt ólíkir okkum, ið standa her við 0000 SO Meðan foreldur lýddu á mergjaðu rødunar húgvunum í dag. Regndropar eru ymiskir í skapi og vavi, júst sum vit vóru, tá ið vit hittust á sumri 1995 við blandaðum kensl- um av vón, ótta og spenn- ingi. Regndroparnir koma úr ymsum ættum og savnast í ánni, áðrenn leið teirra gongur oman móti havi- num. Ferð okkara eftir ánni var ikki uttan trupulleikar; onk- ustaðni var áin so mikið djúp, at ein ikki grynti, og aðrastaðni var ilt at koma úr stað. Forðingar og meld- urstreymar hava verið av ymsum slag, ið av og á hava tikið dirvið og áræðið frá Á sem Nr. 118 — 26. JUNI 1998 okkum. Serliga var tad ein fording, ið setti dám á skúl- aárið, ið farið er. Hetta var, tá samfelagið í ein heilan mánað læt okkum sita við svongum sinni og jótra gamlan lærdóm og hvørki sýnti okkum vón ella lón. Tíðarskeiðið var tungt hjá okkum, og kendist tað, sum vóru vit endað í einum mór- ulendi, men tíbetur varð grivið frá, og vit kundu halda áfram oman ímóti sjónum. Rættiligt åarføri hevur eisini verið, og tá hevur gingið leikandi lætt oman- eftir. Her standa vit so í 6- sanum, og áin verður ikki longur karmur um lív okk- ara; nú er tað stóra havið, ið dregur, og har skulu vit stødast eftir besta førimuni. Nú verða steinar til skerð, fossar til brimbrot, síl til hvalir og áartutl til dun. Uppgávur okkara gerast stórri, og koma tær at fevna um meiri umfatandi og álv- arsom mál; vit skulu taka ábyrgd - sum nyklaktar pis- ur skulu vit, hver í sínum lagi, skjótt royna veingirnar og flogið. Einki er vist, nú vit stoyta okkum útav, niður ímóti sjónum, og her koma vit dalandi. Summi hava sjálvandi betri flog enn onnur, hava breiðar veingir, men hetta nýtist ikki at verða ein fyritreyt fyri at einum skal gangast væl. Millum annað kunnu vit nevna svaluna, sum við sínum stuttu veingjum er tiltikin fyri sítt neyva og smidliga flog. Úr ósanum standa vit og líta yvir eitt uppøst hav og eitt óstøðugt samfelag. Rák- ið er vent og kósin broytt. Land okkara stevnir í hes- um døgum ímóti sjálvræði og kanska eisini loysing. Nú fer ábyrgdin eisini at hvíla á herðum okkara, og óvist er, hvussu leikur ferst. Framtíðin er óviss, og hevur hon altíð verið tað. Møgu- liga fáa vit eitt bakkast og liggja í mølini eftir fyrstu ódnarflóð - ella megna vit tað. Umráðandi er hóast alt ikki at fella í fátt men at so hugnaðu børnini sær í okkara Eufrat - Havnará... - m. á. um áirnar Eufrat og Tigris sum runnu fram við Bábýlon ja, Mynd: Jens Kristian Vang herja å aldubrotini. Saman vid landi okkara skulu vit pisur eisini gerast sjålvstødugar; okkara loys- ing er harafturímóti vid deg- num i dag vorðin veruleiki. Nú kunnu vit pisur stoyta okkum út av rókini niður í tað óvissa havi. So er bert at vóna, at vit ikki verða oljudálkaðar á ferð okkara. Í góðveðrinum henda minn- ingaríka dag standa vit ógv- uliga errin við okkara lit- føgu húgvu á høvdinum. Hesum frámerki, ið borgar fyri dygd, áliti, samanhaldi og áræði. Hesin feril av stoltleika fer nú at fylgja okkum framyvir. Á stevnu- num, á veistlunum og eisini í gerandis degnum, tá heilsa verður uppá vinir og kenn- ingar, ið gleðiliga ynskja tær tillukku. Henda gleðin er serlig, og tó er tað við einum veti av sorgblidni, vit fara undir næsta stig å livs- leið okkara. Hvat stig taka vit so eftir hendan dagin í dag? Summi fara uttan iva at vinna sær pening, so at tey kunnu metta tann útlongsil, sum býr í barmi teirra, með- an onnur kanska fara bein- leiðis undir víðari lesnað eftir summarfrítíðina. Ilt er at ímynda sær, at tey, ið hava myndað gerandisdag okkara í trý ár, fara hvør sín veg. Henda tíðin hevur ver- ið ógloymandi, og hevur hon rótfest seg í minni okk- ara. Við hesum orðum vil eg ynskja øllum, pisum og á- hoyrarum góðan byrð fram- yvir. Takk fyri Annika Joensen, Ragnheiður Bogadóttur, Jóannes Østerø & Jónleif Johannesen