leygardagur 18. juli 1998síða 14

14 tíðindablaðið SLSjaluin NN — Rúni Brattaberg: Nr. 134 — 18. JULI 1998 Rúni Brattaberg er farin år Føroyum, fyri at royna seg sum operasangara. Hetta hevur ført hann til Sibelius Akademiið í Helsinki og á skeið hjá russiska meistarasangaranum, Ein vinmaður í Keypmanahavn legði eina plåtu á grammofon- ina. Hvat er hatta fyri tónleikur? spurdi 28 ára gamli Rúni Brattaberg úr Vági. Hatta er opera, greiddi vinmaðurin frá. Aha! Tvey ár seinni fór ungi vágbingurin til Finnlands í læru sum operasangari. Nú er hann staddur í New York fyri at fáa eykaundirvísing av russiskum meistarapedagogi, ið er kendur fyri ikki at spilla tíðina uppá fólk við miðal gávum DAGFINN OLSEN Leysliga úr grein eftir Jórg- en V. Larsen í Politiken sunnudag 28. juni 1998 Myndir: Per Folkver Deyðsparturin gekk ikki, sum ætlað. Harmur sparkar Rúni skógvarnar av sær Umaftur! Hesaferð á leist- um. Vinstra hond liggur aftur á víkingabreiða bróstkass- anum, meðan høgra hond verður strekt fram. Føroyski bassurin fyllir aftur lítla venjingarhølid, so ein gerst næstan bangin. Bara rivur ikki koma í sementveggir- nar Hann syngur tittulpartin í Boris Godunov á russisk- um, uttan at duga eitt ein- asta orð á russiskum, og nótarnar hjá Musorgskijs, dugir hann valla at lesa, so hann hevur lært seg alt utt- anat. Arbeidsdissiplinina hevur hann heimanifrá; á bóndagarðinum í Fámará lærir ein skjótt, einki kemur av sær sjálvum Opera kom seint inn í lív hansara. Rúni var 28 ára gamal, tá hann fyrstu ferð hoyrdi eina operu. Ein vin- maður legði Don Carlos á plátuspælaran. Trý ár seinni er bóndasonurin úr Fámará næmingur á finska opera- akademinum. Júst nú er hann í New York fyri at fáa einatímar hjá russaranum Alexandr Rom, ein úrmæl- ingur, ið ikki kundi droymt um at spilt tíð uppá næm- ingar við miðal gávum. Rom hevur eitt nú arbeitt við heimssangarum sum Martti Talvela og Jorma Hynninen Miðskeiðis í Wagner Lívið hjá Rúna Brattaberg minnir um bland av tilvild og tí neyðturviliga. Fyrst fekk hann útbúgving á foto- skúlanum Fata Morgana í Keypmannahavn. — Eg slapp væl frá fram- sýningum, t.d. í Billedhuset, men at liva sum freelance- myndamaður í Danmark er nærum Ogjørligt. — Tå var sangurin nakad eg gjørdi vid siduna av, so at siga ikki rættiliga komin inn í myndina: Snøgt sagt, so syngja allir føroyingar í onkrum kóri og nógv varð sungið heima hjá okkum. Mamma er góður tulkari av kvæðum og kingosálmum. — Mær dámdi betur Led Zeppelin og eg havi spælt guitar í tónleikabólki. Men so hendi tað óvæntaða, at eg oyðilegði mær liðbond- ini í fótbóltsdysti. so eg mátti ganga á høkjum. — Mamma helt, at eg skuldi gera okkurt skilagott ímeðan, so hon fekk meg uppí kirkjukórið. Tað var eitt frálíkt upplivilsi, eftir ongari tíð hevði eg lært hálvthundrað sangir. Fólk flest hoyrdu, at bass- urin hjá Rúna var betri, enn vanligt er. Tú skuldi roynt teg við hasi røddini, søgdu tey. Hetta var langt áðrenn eg og opera hittust. Men Alexandr Rom í New York alíkavæl hevði eg longu fingið hugskotið, at eg vildi liva av at syngja, Ég visti ikki hvussu tað lat seg gera, men eg var óvanliga vísur í mini søk. Slíkt er órvað vón- leyst at greiða øðrum frá. Rúni fór so til Keyp- mannahavnar. — Eg hevði ikki sungið solo áður, men tað kravdist til upptøkuroyndina til Rad- iokórið. Eg mátti finna ein sanglærara skjótt. Tey vildu eisini fegin hava meg í kór- ið í Den Jyske Opera í Ar- hus, har tey framførdu Ringin eftir Wagner. Ah, Guð, sum tað var frálíkt at