leygardagur 15. august 1998síða 10

Tann 10 ára gamli Ari Magn- ussen í Kolla- fjórði fær nú heiðursnál fyri eitt bragd hann gjørdi fyri seks árum síðani, tá ið hann var avger- andi fyri, at vin- RA maðurin Theu- dor Esmar bjarg- aði lívinum Ak! BERTHOLDSEN --Eg haldi, at tað, sum Ari gjørði, var ógvuliga skila- gott og skjótt atborið av einum so lítlum drongi. Og vit fara ongantíð at gloyma tað. Nei, Elinita Hansen í Kollafjørdi fer ongantíð at BOL 5 gloyma Ara Magnussen. Tí helst er tað honum fyri at takka, at hon ikki misti son- in. Elinita Hansen hevur nú innstillað Ara til at fáa eina heiðursnál fyri bragdið, hann gjørdi. Hon hevur ikki fyrrenn nå vitað, at hendan heiðursnál- in er til, annars hevði hon langt síðani havt innstillað Ara til hana. Men kortini vónar hon, at hann fær nálina, hóast tað nú eru seks ár síðani, at, at tíðindablaðið SOS urn ES hendindingin fór fram, sum hann skal fåa hana fyri. Tað er Leif Erik Niclasen, gullsmiðjur á Argjum, sum av sínum eintingum er farin at gera eina heiðursnál til, sum kann latast teimum, sum á ein ella annan hátt bjarga einum ødrum úr vanda Fór í septiktangan Elinita Hansen sigur, at hendingin, sum hon heldur, at Ari hevur uppiborið eina heiðursnál fyri, fór fram tann 1. august 1992, tá ið Theodor Esmar var 12 ára gamal og Ari akkurát var fyltur fýra ár. — Teir báðir vóru altíð saman, tíðliga og seint. — Og hendan dagin vóru teir úti sum vant. — Á einum stykki, har teir spældu, stendur ein septik- tangi. — Og tað hevdi verið so óheppið, at um veturin var ein bilur gliðin í kavanum á septiktangan, so at hongsl- ini og lásið, sum hildu lok- inum, fóru, og lokið tískil lá leyst. Fyri at ongin skuldi taka lokið omanav, hevði onkur lagt ein platt omaná tað. Men Theodor Esmar hevur altíð verið sera evna- ligur og onkusvegna hevði hann fingið báði platt og lok omanav. Men í tí sama var hann áhaldsin og datt sjálv- ur datt í tangan Ari minnist Theodor Esmar fór framav, tá ið hann lyfti lokið upp frá, men at hann akkurát fekk fatur í kantinum við hondunum, áðrenn hann datt heilt í tangan. Og har bleiv hann hang- andi í fingrunum á kantin- um og heyði ongan møgu- leika at sleppa upp- Theodor Esmar Hansen kann helst takka Ara Magnussen fyri, at hann er lívið. Her sita teir báðir á lokinum á tanganum, sum Theodor Esmar datt í. Síðani er eitt stórt, tungt hjól lagt omaná fyri at ongin tvi skal vera og fyri at slíkt óhapp ikki skal endurtaka seg. Mynd: Álvur Haraldsen Henda myndin er tikin av te 5. Nr. 152 — 15. AUGUST 1998 For eftir hjålp Men lukkutid var Ari ikki langt burtur. Táið hann så, at vinmad- urin var í vanda, rann hann beinanvegin eftir hjálp, tí har var ikki ein livandi sál at síggja. Hann fekk fyrst fatur á einum manni. Men har fekk hann ikki gjørt seg so forståiligan, at maðurin trúði honum, tá ið hann segði, at Theodor Esmar var dottin í eitt hol So rann hann eftir næsta manninum, sum fekst við okkurt uttanduraarbeiði, og hann skilti, at okkurt álv- arsligt var áfatt, tá ið Ari bleiv við at siga, at Theodor Esmar var dottin í eitt hol. Hann bað Ara vísa honum hvar, og tað gjørdi tann litli. Tá ið teir nærkaðust sep- tiktanganum, hoyrdu teir rópini av Theodor Esmar og maðurin fekk hann upp beinanvegin og bjargaði honum áðrenn hann misti takið heilt og endaði heilt niðri í brunninum Ótrúliga væl klárað Elinita, mamma Theodor Esmar heldur at Ari bar seg ógvuliga skjótt og skilagott at av einum so lítlum drongi at vera. — Ari var bara akkurát fyltur fýra ára gamal, tá ið hetta hendi. — Og tey flestu børnini í hansara aldri høvdu helst runnið beint heim til mammu eftir hjálp, ella tey høvdu kanska blivid upp- tikin av onkrum heilt øðrum á vegnum og høvdu tískil gloymt alt um, hvat tey skuldu Men so var ikki við Ara. Hann vendi sær til tann fyrsta mannin, hann sá. Og tá ið tað ikki hjálpti fór hann eftir tí næsta. Elinita Hansen sigur, at hetta fara tey ongantíð at gloyma og tí kundi tað frøtt hana um Ari kundi fingið eina heiðursál fyri bragdið, hann útinti, sigur hon. --Hetta fara vit ongantíð at gloyma. Tað er helst onki at ivast í, at Ari bjargaði Theodor Esmari tann dagin, leggur hon afturat, tó hóast hann var sterkur, hevði hann ikkihingid leingi í tí tunna, hvassa kantinum við berum fingrum. imum báðum sutt áðrenn óhappið hendi. Teir báðir vóru vinmenn og fylgdist altíð. Har annar var, var hin ikki langt burtur