mikudagur 19. august 1998síða 8

Nr. 154 — 19. AUGUST 1998 hvussu blid fólk vóru... Emma Winther var kommunulækni í Fuglafirði í 27 ár. Á fólkafundinum á Skarðinum oman fyri Fuglafjórð sunnudagin helt hon rødu, har hon hugleiddi um læknaferðir um Skarðið. Hon vísti m. a. á, at slíkar læknaferðir nú eru søga - nú er bert at seta seg í bilin. Men - spurdi hon - hava fólk fingið meira tíð til hvønn annan fyri tað? Niðanfyri prenta vit róðu hennara Rødan, sum Emma Winther helt á Skarðinum. Dávur Winther tók myndirnar Eg takki Fuglafjarðar Forn- minnisfelag fyri at hava litið mær upp í hendur at hava hugleiðingar um ferðir um Skarðið og vil nýta høvid til at takka tykkum so hjartaliga fyri tíðina, eg livdi saman við tykkum. Tit góvu mær eitt ríkt innihald í lívinum, her eg livdi saman við tykkum í gleði og sorg. Eg var við til at hjálpa mongum fuglfirðingi úr móðurlívi. Spenningurin kundi ofta vera stórur, um nú alt fór at gangast væl, og stór var frøin, tå alt var væl yvirstaðið. Tíðin, meðan bíðað var eftir barninum kundi mangan vera hugna- lig við einum kaffimunni úti í køkinum. Sjálvandi kundi eisini vera tungar letur, sum tit góvu mær lut í, - men tær hoyra eisini við til lívið og gera mynstrið fjølbroyttari. Ein av tykkum fuglfirð- ingum, Frits Johannesen, skrivaði eina sera vakra heilsan til rín á mínum 80 ára degi, samanbar meg við Afrikadrottningina, sum sigldi millum høg tróð og grønar viðalundir, og eg sum gekk millum hesi høgu fjøll og tindar. - Ja, Fritz hevur hugflog...í øllum før- um so gleddi greinin meg mikið. Takk Fritz, um tú ert her. Mamma bant langar føroyskar undirbuksur Hugleiðingarnar = skuldu snúgva seg um túrarnar um Skarðið, ja teir hava verið Tað má sigast at vera ikki so lítið av einum bragdi at Emma Winther sum ert imum Sl run KK St t niðan á Skarð Síðan gekk hon sum ein unglingi oman til Fuglafjórð, har nú sum fyrr allar dyr stóðu opnar fyri henni vegnum og ið at halda rødu Emma Winther og sonur Dávur. Tá Emma í røduni tosar um fuglfirðingar, hugsar hon um øll, sum våru i Fuglafjardar lækn- adømi, tå hon byrjadi sum lækni. Umframt fuglfirð- ingar er tað leirvíksingar, gøtufølk, funningsfjarðar- búgvar, oyndfirðingar, hellufólk og elduvíksingar mangir. - Eg byrjaði í Fugla- firði í november mánað, so tað var á vetri, eg skuldi byrja gongutúrarnar um Skarðið. Mamma mín, sum altíð var umhugsin, bant mær einar langar føroyskar undirbuksir til endamálið, køld skuldi eg ikki vera. Olle Neshamar gekk við mær tann fyrsta túrin um Skarðið. Hann fortaldi mær um søgulig stød á leiðini, vísti mær hvar Gullbrandur skuldi vera grivin, Gull- brandshelluna á Hellunum, Altarið, og møguliga annað sum eg nú havi gloymt. Segði mær eisini at brekkan nidan frá Hellunum Kkallað- ist Sproyngisbrekka, av tí at hon var so brøtt, so tað var ikki sért, at eg stúrdi fyri at ganga hesa brekku á heim- leiðini, men tå til stykkis kom var tad yvirkomuligt. Stidan vóru mangir tårar um Skarðið, ógvuliga ymiskir túrar. Í góðum veðri var tað ein lekidómur fyri sálina at ganga her. Mobil telefonin var ikki komin til Føroyar, so eingin telefon kundi náa meg. Her var frið- ur, bert náttúran kundi tala fuglalåt, åarløkir suðan av lounum og havin- ; útsýni, blómurnar í leiðini, brobber, lyngur, børkuvisur, børkubøndur o til ein, UT og Sí Olíkir túrar vóru eisini Jógvan Leiti og Pól í Køk skuldu eina nåttina føra meg til Oyndarfjarðar við