mikudagur 19. august 1998síða 9

Nr. 154 — 19. AUGUST 1998 tíðindablaðið S052/7 9 Hugnaløta á Skarðinum Í fagrasta veðri høvdu eini ensen og Ditlev Róinhildu Hellunum, Elduvík og um. hugleiðingar um hjá Fuglafjarðar Hornorkestur 130 fugitinnger lorviking- réðu. Í 1995 helt Theodor bygdunum har um vegir. Síðani gekk hon sum ein mammuni stravnu og kort- spældi undir til. Tað gjørdi ar, ingar, gøtumenn Jacobsen, lærarirødu. 1996 - unglingi oman í Fuglafjørd, iní góðu tíðirnar í Fugla- tað íkki minni hugnaligt, at og eisini fólk heilt úr Hayn- Jógvan Róin, yvirlækni. Emma sum har nú sum fyrr allar dyr = firði í uppvøkstri hansara. Fu ifelagid, sum var ini leitað sær nidan á 1997 helt Hjordis Weihe ein unglingi stóðu fyri henni. Eisini greiddi Pól Martin = farið yvir í Góðadal fyrr á Skarðið omanfyri Fugla- røduna, sum pápi hennara Tað varein sunn hugnaløta Hon greiddifráferðumí Joensen frá ferðum, hann degnum og gingið um nes fjørð. Jacob Højgaard, sum var og ikki so lítið av einum kavaveðri, og at tarvurin hevði verið vid Emmu um ið og aftur á skarðið kom Tað var Fuglafjarðar fyrsti lækni í Fuglafirði bragdi, at henda megnar var eftir henni og at hon Skarðið, og hvenntýðning og fo við - við Frist Jo- Fornminnisfelag við Petur hevdi skrivað. Og nú sein- kvinnan, sum gongur móti m.a. eitt annað jókkvøld Emma hevdi havt fyri hannesen á odda. Martin Petersen á odda, asta sunnudag helt Emma teimum 81 árunum, gekk hevði gingiðíringum veðri mong av teimum, sum vóru Ein minniríkur dagur, | sum hevdi sett fólki stevnu — Winther, sum var lækni í sína gomlu longu leið av æfði um Skarðið. komin saman á Skaðinum. sum Fuglafjarðar Forn- | her. Fuglafirði í 27 ár réðu, har Oyndfaravegnum og nidan Bæði fyri sunnan og fyri minnisfelagid hevur stóra | Hetta er tó ikki so nýggj- hon hugleiddiumgóðarog á skarðið og helt eina hug- Ein minniríkur dagur norðan Skarðið. tøkk fyri - hesin síður er | ur síður. Fyrsta árið var í ringar ferðir um Skarðið á- jandi rúðu. sum segði Sonurin Dávurheyði eisini Ein sera hugnalig løta 1994, tá ið Pól Martin Jo- vegis til og frá Oyndarfirði, vei frá og stravnum tíð- hugnaligar og skemtiliga vid rødum og sangi, sum uttan iva komin fyri at | verða. | Eini 130 fólk úr Fuglafirði, Leirvík, Oyndarfirdi, Gøtu, Havn og aðrastaðni við høvdu leitað sær niðan á Skarðið á Fólkafund. m. a. at lurta eftir Emmu Winther Kambi, men tá vit nærkað- ust Bogunum, var sovorðin sjóvarilska, at vit vendu aft- ur, so farast mátti um Skarð- ið. Tað var kavi og illsligt veður. Eg tosaði fyrst við Poul Martin á Trødni, men hann var ikki so væl fyri, hann lá við hálsilsku, bað meg heldur tosa við Alex- ander Abrahamsen, um hann kundi koma vid mær. Jú, tað vildi hann fegin, men helt tað var betur teir vóru tveir. Hann fekk so Edvard Skarðsá at koma við. Eg minnist, hvussu eg var syft millum sterkar armar í teim- um tjúkku kavafannunum. Tveir túrar um Skarðið annað meg Eitt annad porer heyði Eyðun verið við mær í Oyndarfirði. Tað var farið um miðnátt, tá vit komu heim aftur, túrurin hevði verið heldur strævin; tað var kavi og nógvur vindur á Skarðinum og hált, eg helt at fyri hvørji tvey stig vit komu fram, glidu vit eitt stig aftureftir. Vit vóru glað, at túrurin var av. Eyðun koyrdi ræst kjøt í pottin, nú skuldu vit hava eina góða hugnaløtu. - Tá maturin varð komin á borðið ringir aftur úr Oyndarfirði, ein maður var smallin um við krampa. Tað var eingin bøn, lækni mátti koma á staðið. Eg ringdi til Klaksvíkar Sjúkrahús, um tey ikki vildu senda lækfðabátin eftir manninum, men tað lat seg ikki gera, so vit máttu aftur á Skarðið. - Tað ræsta kjøtið varð ikki notið við tí hugna, vit høvdu hugsað okkum. - Á heimvegnum var veðrið vorðið stilt og klárt, mána- lýsi, so tað var ein vakur túrur heim aftur. Umframt veður kundu aðrar forðingar vera á vegn- um. Ein túrin til Oyndar- fjarðar hevði eg lovað Katr- in, dóttruni við, hon mundi vera um 10 ár tá. Tá vit komu til Hellurnar á veg heim aftur, møttu vit einum Hellumanni, sum júst var komin um Skarðið. Hann bað okkum vælsignaðar ansa okkum, tí fuglafjarð- artarvur gekk leysur hinu- Eldri fuglfirðingar kenna helst hendan bilin - tann gamli Ford Anglia hjá Emmu Winther. Genturnar á myndini eru Katrin í Gongini, dóttir Emmu og Ruth Laksafoss úr Klaksvík. Myndin stóð í seinasta blaðnum hjá Føroya Ellisakførum megin Skardid, og hann var ikki blidur. Ikki dåmdi mær at koma í holt við illan tarv, so eg fór inn á stødina á Hellunum og ringdi til Alexandur Abrahamsen, sterkasta mann f bygdini vid fleiri røskum synum, og bad hann senda ein av teimum ímóti okkum og reka tarvin av leiðini. - Jú tað skuldi hann gera, tað var annað- hvørt Símun ella Ellendur, sum var so beinasamur at koma ímóti okkum. Tá vit komu um Skarðið sóu vit hvussu tarvurin varð rikin av leiðini, hann sá ikki serl- iga blíður út. Tá brim var í Elduvík mátti leiðin um Skarðið eis- ini nýtast, fyrst til Oyndar- fjarðar og so Elduvíkslíð. Eg minnist serliga ein túr, sum Sivar gekk við mær, hann var vanur at ganga við posti her. Hesu ferð var kavi og frost, so eg stúrdi fyri hálkuni í Elduvíkslíð. So var eisini, líðin var øll avis- að, so gott var at hava skila- fólk við sær. Alt hetta er nú søga, nú er bert at seta seg í ein bil og ein kemur lættliga vegin fram. Men hava fólk fingið meira tíð til hvønn annan fyri tað? Eg haldi ikki. - Stuttligt er at minnast aftur á hvussu blíð fólk vóru, tá ein kom vegin fram aftan á ein strævnan túr, t.d. túrin til Elduvíkar um Eldu- víkslíð í hálku, eitt stórt óásett tjógv varð sett á borð- ið. - Eisini styrkir tað ein at klára eina torføra avbjóð- ing. So tað, ið nú er farið, hevði eisini sítt stóra virði, sum ikki skal gloymast. Takk fyri.