leygardagur 13. desember 2003síða 19

36 Nr. 238 - 13. desember 2003 Nr. 238 - 13. desember 2003 37 Seinasta ár hildu hjúnini, Birgit og Ingemar Højgaard á Toftum, jólaaftan í Glyvradali – ella Uppi á Dal, tey rópa. Saman við børnum sínum, Odu, Sirið og Dáva, ótu tey dunnu og mandlugreyt og pakkaðu upp jóla- gávur. Um kvøldið hongdu børnini hosu upp, og hóast jóla- menninir vanliga koma oman úr fjøll- unum jólaaftan, gloymdu teir ikki børnini í Glyvradali. Tey høvdu eitt hugna- ligt jólaaftanskvøld í íbúðini, sum hoyrir til smoltstøðina í Dalinum ØÐRVÍSI JÓL Vilmund Jacobsen vilmund@sosialurin.fo Vanligt er at siga, at jóla- menninir koma oman úr hellum sínum á jólum. Børnini, sum hanga sínar hosur upp jólaaftanskvøld, vænta sær okkurt morgunin eftir. Og jólamenn eru trú- fastir; teir "lumpa" ikki børnini, soleiðis at einki er í hosuni jólamorgun. Líka- mikið, um tað er regn, vindur ella stórkavi, so kemur jólamaðurin altíð. Børnini fara spent upp jólamorgun - og ofta eru tey tíðliga á fótum. Jú, mín sann! Jólamaðurin hevur verið; ein full hosa hongur á songarstokkinum ella liggur á náttborðinum. Skjótt er alt hálað úr hosuni – og kanska var onkur lítil pakki eisini millum góð- gæti. Tey fyrstu bommini hvørva skjótt inn um varr- arnar, og meðan lítli pakkin verður latin upp, rulla bommini aftur og fram í munninum. Onkur mandar- in verður etin, men skølini fara ikki í pappírskurvina. Tey vera liggjandi á nátt- borðinum ella í seingini… Skjótt flýtur kamarið við pappíri, mandarinskølum og restum av sjokolátu, sum ikki gagnaðist so væl. Jól millum fjalla Flestu hava frí á jólum, men ikki øll. Tað er altíð onkur, sum noyðist at vera til arbeiðis – eisini jóla- aftan, tá ið familjur vanliga hugna sær við einum góð- um døgurðabita og seinni pakka upp jólagávur og eta mandlugreyt. Jólaaftan í fjør noyddist toftamaðurin, Ingemar Høj- gaard, at vera til arbeiðis á smoltstøðini í Glyvradali – ella Uppi á Dal, tey rópa. Men tað var eingin trupulleiki hjá familjuni, tí í Dalinum hava tey gist so mangar ferðir áður. Har er góð, rúmlig og snotulig íbúð við øllum hentleikum. Stova og køkur í einum, tvey sovirúm, wc við brúsu og skrivstova. Fyri at vera saman við manninum og pápanum, avgjørdi familjan at halda jólaaftan uppi millum fjalla. Sosialurin hevur skift orð við konu Ingemar, Birgit Højgaard og spurt hana, hvussu hetta jólaaftans- kvøldið var hjá familjuni - henni, manninum og børn- um teirra, Odu, Sirið og Dáva. Tey eru í dag 13, 9 og 3 ára gomul. Birgit sigur, at Ingemar, sum bæði er elektrikari og maskinmaður, loysti av á smoltstøðini klokkan 10 jólaaftans morgun. Upp- gávan hjá honum er at ansa eftir, at motorar og skipanir annars koyra, sum tey skulu. Jóladøgurði og gávur - Eg og børnini fóru niðan á Dal eftir døgurða at koyra dunnurnar í ovnin. Heima við hús hevði eg gjørt rís og kókað sevju til mandlu- greytin. Vit høvdu allar jólagávurnar og tvær mandlugávur niðan við okkum. Øll vóru í góðum hýri, og børnini vóru sjálv- sagt sera spent til jóla- gávurnar. Uppi á Dal kókaði Birgit eplini og brúnkaði tey, ið brúnkast skuldu. – Tá ið døgurðin var klár- ur, sessaðust vit fimm. Hetta var ein sera hugnalig løta – ikki minst, tí jóla- aftan er nakað serligt. Eftir døgurðan pakkaðu vit jóla- gávurnar upp, og børnini vóru sum vera man ógvu- liga spent. Hóast vit vóru langt burtur frá øðrum fólki hetta jólaaftanskvøld, vóru børnini trygg og glað. Birgit sigur, at hetta var eitt ógvuliga hugnaligt jóla- aftanskvøld. – Vit høvdu tvær mandlur og tvær mandlugávur niðan Hildu jól uppi millum fjalla Hjúnini, Birgit og Ingemar Højgaard, saman við børnum sínum, Odu, Sirið og Dáva við okkum. Genturnar, Oda og Sirið, fingu mandlurnar og ognaðu sær gávurnar. Í mandlugávunum var góð- gæti. Hetta vóru tvær eskj- ur við ymiskum bommum – og báðar vóru eins. Hon sigur, at Dávur, sum bert var tvey ára gamal, var ov lítil til at argast um, at genturnar fingu mandlu- gávurnar. Oda og Sirið vóru báðar væl nøgdar. Fingu í hosuna Um kvøldið hongdu børn- ini hosur upp, og hóast jólamenninir vanliga leita sær oman úr fjøllunum jólaaftan, fingu bæði Oda, Sirið og Dávur upp í fullar hosur av øllum møguligum góðum morgunin eftir. – So, jólamaðurin var ikki farin fram við hesa náttina uttan fyrst at hava verið inni á gólvinum við góðgæti til børnini í Dal- inum, sigur Birgit við ein- um smíli. Tá ið Ingemar var liðugur við vaktina jólamorgun klokkan 10, fóru tey øll aftur til hús. – Í ár hevur maðurin ikki vakt jólaaftan, men nýggj- ársdag. Verður veðrið til vildar – og eingin kavi er, fara vit væntandi niðanaft- ur hendan fyrsta dagin í nýggja árinum. Tað gleða vit okkum til, sigur Birgit. Hon heldur tað vera so deiliga avstressandi at vera í Dalinum, og henni dámar sjálv so ógvuliga væl at koma niðan hagar. – Børnini stórtrívast eis- ini og gloyma alt annað, tá ið tey eru her. Tey renna og spæla uttanum húsið og í haganum – og nú hoyrir eisini ein kettlingur til íbúðina; tað ger ikki áhug- an minni! Birgit sigur, at gæs og tarvkálvar hava gingið í Dalinum, og hjá børnunum hevur tað verið ein stutt- leiki at fóðrað hesi kríatúr- ini. Vakurt og hugnaligt – Hans Jacobsen hevur gjørt umhvørvið uttan um húsini so vakurt og hugna- ligt við at planta og leggja steinar og flísar. – Jú, hann hevur dugað ógvuliga væl at gjørt hetta økið so serliga hugnaligt og heimligt, sigur hon. Teinurin av Lambareiði og niðan á Dal er einar 5-6 kilometrar langur, og eing- in trupulleiki er at koyra niðan og oman, tá ið tátt er í veðrinum. – Gjøgnum árini hava vit nógvar ferðir gist í íbúðini í Dalinum, og fleiri ferðir hava vit havt onnur børn við okkum. Foreldrini hjá mær og manninum hava eisini vitjað okkum her uppi, men tey hava ongan- tíð gist. Birgit sigur, at familj- urnar hjá øðrum monnum, sum arbeiða á smoltstøðini, dáma eisini væl at gista í íbúðini. Fimm mans arbeiða á smoltstøðini í Dalinum. Hesir skiftast um at hava vakt eitt kvøld um vikuna umframt fimta hvørt viku- skifti. Birgit Højgaard, sum hevur starvast innan Post- verk Føroya síðan 1988, er í løtuni í farloyvi, fyribils í eitt ár. – Eg havi avgjørt at brúka hetta árið til at ansa børnum í kommunalu dag- røktarskipanini, sigur hon at enda. Tey sita til borð jólaaftan Uppi á Dal, Ingemar, Dávur, Sirið og Oda Birgit og Dávur hava spákað sær ein túr oman móti Lambavík Tey bíða spent eftir jólagávunum Tað er ein stuttleiki at ambata kríatúrunum - og kettan ger ikki áhugan hjá børnunum minni C M Y K 37 36