leygardagur 22. august 1998síða 16

DAGFINN OLSEN MYNDIR: JONHARD HAMMER Axel Tórgarð er kendur mentamaður. Hann hevur verið prestur og hevur skrivað bøkur og kendir eru sangir hansara, ið ofta eru rámandi og skemtiligir. Eis- ini hevur Axel Tórgarð við hepnari hond flutt ymiskar bókmentir og sjónleikir yvir í føroyskt mál. Seinnu árini, nú hann er farin frá, hevur hann havt betri stundir og eru td. fleiri av griksku klassikarunum latnir í før- yy skan búna Barnaárini í Kvívík Axel og konan Margreta eiga trý børn, ið við gleði tíðindablaðið SOSU Minum hjá Axei Og Øll trý spæla sjónleik: Mamman fekk Nr. 157 — 22. AUGUST 1998 Margretu í Hornabø. Sjónleikur hevur altíð staðið familjuni nær tey at spæla Systkini Súsanna, Ria og Hans Tórgarð fåast øll við sjónleik og tey eru samd um, at tað er mammuni fyri at takka. Tó hevur pápin sjálvsagt eisini gjørt sítt. Td. bakaði hann einaferð allar pannukøkurnar til pannukókuhúsið, tá minnast aftur á barnaárini í Kvívík, har pápin var prest- ur. Men heldur serstakt er tað, at øll systkini hava stór- an alsk til sjónleik og at tey eru sera virkin og hava skeið og útbúgvingar á øki- num. Eisini hava tey, meira og minni, øll valt hetta sum yrki Axel og Margreta Tór- garð búgva nú í Havn og í hugnaligu húsum teirra hittu vit Súsonnu, Riu og Hans Tórgarð. Súsonnu og Riu hava vit nú í mong år sæð sum leikarar í Grímu og Hans kevur eisini verið við har. Hann ger seg nú lidnan við sjónleikaútbúgv- ing sína í Finnlandi og hev- ur hann júst framført leik sín um Van Gogh, ið hann hevur skrivað sum liður í útbúgvingini. Leikurin hev- ur verid væl vitjadur og nógv umrøddur. Tá eg trini innar, situr Axel við telduna, Margreta ger kaffi og Hans bíðar mær í stovuni. Løtu børnini leiktu sjónleikin Hans og Greta seinni koma eisini Súsanna og Ria. Men hví hava Sús- anna, Ria og Hans so stóran áhuga fyri sjónleiki? Í Kvívík var ríkt sjónleik- aliv og hetta setti óivað dám á barnaárini. Fólk úr gllum landinum fór til Kvívíkar at síggja sjónleik. - Eg var av- loysari, tå Bør Børson varð spældur. Eg avloysti eina, sum var 70 år og eg var 17 år, minnist Ria, sum eitt sindur errin leggur afturat, at so slapp hon eisini inn at bukka saman vid Ola Kurt Hansen. - Men tad byrjadi langt áðrenn hjá Riu og mær, sigur Súsanna. - Vit eru so javngamlar, so ringt er at samanbera við Hans, eru tey samd um. - Vit hava spælt sjónleik, so langt eg kann minnast. Vit spældu Hans og Gretu til ein fødingardag, tað var uppi á loftinum og har vóru góðar umstødur. Gott pláss og so málaðu vit pappkassar til leiktjóld, greiða Ria og Súsanna frá, meðan Ria sig- ur okkum sín leiklut, sum hon enn minnist orðarætt. Mamman fekk tey í gongd - Mamma er tann, sum hev- ur vant sjónleik við okkum og børnunum í Kvívík, sig- ur Súsanna og Ria og Hans taka undir við, at tað er mamman, ið hevur fingið tey í gongd. - Síðani spældu vit Øsk- uffu og vit høvdu kvøld- setur. Og so var tad jå Ung- mannafelagid. Vit savnaðu okkum pening, so vit kundu keypa eitt stereoanlegg og so høvdu vit dans og spældu sjónleik. Tá var tað eisini Mamma, ið vandi við okk- um, teskaði og bílegði leikir