leygardagur 22. august 1998síða 17

Nr. 157 — 22. AUGUST 1998 tíðindablaðið SOS 17 Of 0 úr Danmark, sum pápi óiv- að hevur umsett, greiðir Súsanna frá. - Nógv var eisini í skúl- anum av leiki, sigur Ria. Tað var rættiliga vanligt, tað hevur verið okkurt í tíðini tá. Tey vaksnu í bygdini spældu eisini nógv og fyri fullum húsum og tað hevur sjálvandi givið íblástur, sig- ur Ria. - Vit vóru nærum hvørt kvøld og hugdu, minnist Susanna. Men soleidis var tað tå; varð nakað spælt, so fór maður av húsi at hyggja, minnist Súsanna hesa tíðina, ið t.d. ikki var merkt næstan sjónleikinum heilt, sigur Súsanna. - Eg havi altíð verið áhugað í dansi og vildi fegin dugað at dansa, so eg fór til rútmisk- an hjá Ljósinum. Eg vildi fegin farið á onkran slíkan skúla, men tað lá líkasum ikki í luftini tá, tað var ikki vanligt. T.d. í Hoydølum, har varð bara tosað um uni- versitet, eingin tosaði um slíkt sum dans, greiðir Sús- anna frá. - Eg fór so á læraraskúla og var við í smærri leikum. Tá eg var liðug, arbeiddi eg eina tíð sum lærari, men tað var ikki júst eg, so eg gjørdi hansara leið sum sjónleikari? - Eg haldi Ría setti meg í gongd. Hon hevur sikkurt yvirtikið — leiklutin hjá Mammu, sum tær báðar tosa um, tí Ria var og vandi við okkum í skúlanum, har vit spældu Dýrini Valbakk- askógi, men nær hevur tað verið?, sigur Hans og hygg- ur spyrjandi at Ríu. - Jú, eg var vikarur tá, tað hevur verið í 1979, sigur Ria. - Ria setti meg eisini í sam- band við sjónleikarafelagið í Kvívík. Ein sjónleikara- stevna var í Kvívík, eg haldi Ria: Tað var fyrst og fremst í Sjónleikarhúsinum og hjá Grimu, at eg byrjaði at læra um sjónleik. Eg kom í samband við fólkini í Grímu; Ega Dam, Biritu Mohr, Lauru Joensen og Rosu á Rógvu av sjónvarpi. Ria Men barnaårini i Kvivik fingu ein enda. - Ja, so får eg til Havnar. So kom eg eitt sindur í Sjón- leikarhúsið og í kveldskúla hjá Grímu. Tað var fyrst og fremst har, eg byrjaði at læra um sjónleik. Eg kom í samband við fólkini í Grímu; Egi Dam, Birita Mohr, Laura Joensen og Rosa á Rógvu. Tey høvdu skeið, skúla, leikir, vekstød og legur. Eg spældi fyrstu ferð við Grímu, á professj- onellum stødi, í 1985 ella 86, greiðir Ria frá. - Bera tann leikurin var at meta sum mín sjónleik- araskúli. Hetta var ein æt- lan, ið vardi í 2 ár. Egi heyði okkum í bólki og nýtti okk- um til henda leikin. Hann nýtti arbeiðsháttin, ið m.a. er kendur frá Odin Teatri- num, greiðir Ria frå. - Ja, í 1986 haldi eg, at eg gjørdist limur í Grímu. Eg fór so til Finnlands í 1988 á sónleikaraskeið og leik- stjórn, sigur Ria. Súsanna - Tá eg fór til Havnar at ganga í skúla, so slepti eg alt møguligt annað og ar- beiddi t.d. sum postboð. Ein dagin fekk eg tilvildarliga ein faldara í hondina um Tidens Teater í Árhus, ið hevdi skeið, ið vardu 1 ár. Hetta var alternativur skúli, í mun til vanligu teatur skúl- arnar, sigur Súsanna. - Har var eitt skeið, ið m.a. hevði dans og sjónleik og eg hugsaði, at nú fór eg avstað. Hetta hevur verið í 1988. Eg fór til upptøku- roynd og slapp inn. Tá árið var farið, samráddist eg við skúlan og tey ráddu mær til at fara á sjónleikaraskeiðið, ið byrjaði árið eftir, ið fólk frá Odin Teatrinum stóðu fyri. Eg tók bert eitt ár aft- urat, tí skúlin var ikki góð- kendur, so ein mátti gjalda sjálvur, so eg hevði ikki ráð til meira, greiðir Súsanna frå. - Í dag er skúlin góðkend- ur og eitur Nordens Teater- skole. Eg kom so heimaftur í '90 og havi arbeitt í Grímu síðani. Og eg eri samd við Riu í, at skúli er líka so nógv, at ein fer til verka, tí ein lærir alla tíðina. Hans Hans er væl yngri, enn systrarnar. Hvussu byrjaði í 1986, har øll sjónleikara- feløg í landinum luttóku. Kanska var tað umhvørvis- ár, tí tað snúi seg um um- hvørvi og Ria og Regin (Patursson, blåm.) gjørdu leikin, ið nevndist Ain. Har vaktist min åhugi, minnist Hans. - Eg ver eisini í Ung- mannafelagnum og tá eg fór til Havnar í skúla fór eg á dramaskeið, har Ria eisini undirvísti. - Tað passar, eingin meld- aði til, so Hans og fimm vinmenn møttu upp, minn- ist Ria. - Síðani var eg við í leik- inum Framá, ein fótbólts- leikur. Eg haldi tað var í 1988 og so í sangleikinum Skuggagestir hjá Martin Jo- ensen. Síðani kom leikurin Kræddarin og so eini 3 - 4 leikir afturat hjá Grímu og eg bleiv hangandi við, til eg gjørdi av at fara at gera okk- urt alvorligt við tað og fór á skúla í Finnlandi, sigur Hans. Bakaði allar pannukøkurnar Hans og Súsanna eru samd um, at Ria er tann, ið hevur fingið tey í gongd, hóast leiðin, tey hava gingið, meir Súsanna: - Tá eg fór til Havnar at ganga í skúla, so slept eg næstan sjónleikinum heilt. Eg havi altíð verið áhugað í dansi og vildi fegin duga at dansa, so eg fór ti rútmiskan hjá Ljósinum og minni hevur verið hin aði pápi allar pannukøkur sagt til, at bórnini hava valt sama. Tó eru tey øll try nar til pannukgkuhúsið, at gerast sjónleikarar og samd um, at tað fyrst og = minnst Ria hvat fólk annars hava sagt fremst er Mammuni fyri at - Tað hevur nógv at siga, til hetta. Tað er eingin takka, at sjónleikurin fekk so nógv at siga í teirra verð - Hon hevur eisini spælt sjálv sum yngri í Miðvági og hevur altíð havt sera stór- an áhuga í leiki. Hon hevur eisini gávurnar, eg havi ikki sæð hana spælt beinleiðis men gávurnar hevur hon, tað er heilt sikkurt, sigur Ria. - Påpi hevur sjålvandi verið sera upptikin, men hann hevur umsett og sjålv- sagt verid vid. Eg minnist til dømis, at tå vit skuldu spæla Hans og Greta, tå var mamma á sjúkrahúsinum og skuldi eiga Hans. Tá bak- Hans: - Eg haldi Ria setti meg í gongd. Hon hevur sikkurt yvirtikid leiklutin hjá at vit inni hjá okkum í Kví vík sluppu at sita í fínastu stovu í fínastu hattum hjá mammu og drekka úr fín astu koppum og spæla fínar konur, sigur Ria - Eingin segði, at hatta mugu tit ikki og tað endaði eisini øll bygdin inni, minn ast Susanna og Ria Eg haldi vit sluppu nógv, sum eg ikki veit, um eg hevði lovað mínum børnum, sigur Ria skemt- andi Hvat siga fólk? Eitt, ið fleiri Givad hugsa, tað er hvat foreldrini hava loyna, at hetta er nýtt yrk Føroyum. - Hvat søgdu Í eldrini? Tad kundi verið áhuga vert at spurt tey, sigur Hans - Ja, tí tey hava sum sí einki sagt, men ímót ti hava tey so ongantíð verið, si Ria og tað eru Hans og sanna samd i. Hans sigt at mamman einafe hann skuldi verða timbur maður rð helt Tá hann so fór sjónleikararskúla, spurc hon, um hann ikki ætlað! at fáast við málningalist. Hans fæst eisni við at tekna og hevur við tekningum sínum prýtt onkra bók hjá pápa Mammu, sum tær báðar tosa um, tí Ria var og vandi við okkum í skúlanum, har vit spældu Dýrini Valbakkaskógi -