leygardagur 19. september 1998síða 18

og tí bera tey tað fram fyri Gudi í dópinum. — Sjálvandi eru umstødur- nar og møguleikarnir ym- iskir, og tf skulu vit, sum eru eldri studla teimum ungu foreldrunum, at tey kunnu hava eina rimiliga tilveru í gerandislívi teirra. Tað er okkara uppgúva, sig- ur Sonja Klein. Í hesum døgum eru kon- firmantarnir farnir at ganga til prest, og Sonju Klein dámar ógvuliga væl at und- irvísa konfirmantum. — Eg haldi, at tey eru í einum ggiligum fittum og spennandi aldri. Samstundis er hetta eisini ein trupul ald- ur hjá teimum, har tey hvgr- ki eru børn ella vaksin. Tí hevur tað stóran tydning, at tey fáa eina góða og posi- tiva tíð, meðan tey ganga til prest. Sum prestar eiga vit altíð at hugsa um at fáa tað besta fram í teimum. - Um konfirmatiónina siga vit, at tey ungu skulu játta dópin, sum tey vóru doypt við, meðan tey vóru lítil, men henda játtanin er dupul, tí tey verða eisini sjálvi játtað í, at tey eru els- kaði bæði himli og á jørð. — I kirkjuni verða tey játt- að í, at Gud elskar tey júst, sum tey eru,og tá ið tey koma heim og hátíðarhalda dagin og fáa og gávur, verða tey játtað í, at tey so sanni- liga eru verd at vera góð við. — Tað er eisini av stórum týdningi, at tey ungu fáa eina góða barlast við sær út í lívið. Nógv tilboð eru til tey ungu av øllum møgu- ligum slag eisini innan trú- argkið. Tá er gott at hava eitt fast haldipunkt, sum gevur samanhang og mein- ing í lívinum, og so standa tey eisini sterkari, sigur Sonja Klein. Eg kann ikki taka sorgina frá fólki — Tú skalt eisini ugga í sorg. Hvussu megnar tú prest- astarvið, tá óskiljandi van- lukkur raka fólk? — Tá sorgin rakar, stendur tú sum gll onnur púra ber, men tá ið eg komi út sum prestur, havi eg meira enn mínar egnu meingar við til tey avvarandi. Her kunnu vit aftur taka fram ta dóps- myndina, sum eg nevndi í áðni - at Gud tekur yvir, har vit menniskju ikki røkka. — Tað hevur stóran tydn- ing at vera saman við teim- um sorgarbundnu bæði sum prestur og sum menniskja, tosa við tey, lurta og ikki koma við ngkrum loysnum, tí tað eru ongar loysnir. — Vit eru so hjálparleys, tá ið sorgin Takar, og vit kunnu ikki gera nakrar broytingar í tí, sum er hent, men við at tosa við tey, lurta og við at koma við einum Guds orði kann presturin vera teimum ein stuðul. Hann kann íkki taka sorgina burtur ella broyta nakað, men hann kann vera við til at geva teimum ta vónina, sum gleðiboðskapurin boð- ar okkum, og sum gøngur longur enn til hetta lívið. Nr. 177 — 19. SEPTEMBER 1998 Prestur grætur ikki á kórsgáttini — Hvussu ávirkar sorgin prestin? — Sorgin og neyðin hjá ødrum menniskjum åvirkar altid. Sjålvandi ber tad ikki til, at presturin stendur å kórsgáttini og grætur, tá ið hann skal prædika yvir tann deyða. Tað eru tey ið hava mist, sum syrgja og gráta, og hesa sorgina kann prest- urin ikki íara at taka frá teimum. Uppgávan hjá hon- um er júst at vera til uggan og stuðul. Á ein ella annan hátt er tað soleiðis, at tá ið tú stendur í hesi støduni, so fært tú ta styrkina, sum skal til, hóast tað við hvørt kann vera ógvuliga syrgiligt. Kvinnur og menn skulu brúka sínar gávur Spurd um tað er munur á kvinnuligum og mannligum prestum, so heldur Sonja Klein at bæði kynini supp- lera væl hvønn annan, og at kvinnu- og manniligir prest- ar kunnu stuðla væl hvør ðrum. — Tað verður sagt um konufólk, at tey eins og hava eina innbygda trongd til umsorgan, sum ger tað meira náttúrligt hjá kvinn- um at tosa um kensluborin mál, meðan maðurin er meira við tí innbygda au- toritetinum, sum tosar ál- varsliga við fólk. Í mínari verð hevur hetta tó líka so nógv við tann einstaka per- sónin at gera, sum tað hevur við kynini at gera. — Veruleikin er nú eina ferð tann, at Gud hevur skapt okkum sum mann og kvinnu, og sjálvandi er brúk fyri báðum kynunum í ar- beiði hansara her á jørøini. Hann hevur givið okkum øllum gávur, og hesar skulu vit brúka, bæði. menn og kvinnur. — Tulka menn og kvinnur bíbliuna á sama hátt? — Ongin munur er á, hvussu mannligir og kvinn- uligir prestar tulka bíbliuna, men vit kunnu hava eina ymiska tilgongd til ein tekst, orsaka av at vit hava ymiska bakgrund og ymiskar lívs- royndir, men tað nytist ikki at hava nakað við kynið sum so at gera. — Í summum fórum hava menn og kvinnur ivaleyst ymiska fatan ella brúka ymsiskar royndir í lívinum, tá ið tey skulu tulka ein tekst. T.d. havi eg ongantíð verið til skips, tí kann eg heldur ikki brúka dómi úr sjólívium í eini prædiku, í øllum fórum er tað ikki nak- að, sum eg sjálv havi upp- livað. Kennir myndina aftur — Hinvegin tá ið Jesus lýsir viðugskiftini millum Gud og menniskju við myndum av kvinnuni, sum skal eiga barn, so kenni eg, at skilji hesa myndina hjá honum — Jesus sigur frá kvinnuni, sum skal føda barnið. Hon stúrir fyri pínuni, áðrenn barnið er føtt, men tá ið hon hevur átt, gloymir hon pín- una í ovurstóru gleði síni yvir barnið. — Slíka mynd havi eg sum kvinna lætt við at skilja, tí eg havi roynt tað sjálv. Kanska kann eg eisini taka kirkjuliðið við mær inn á fødistovuna, og fáa tey at uppliva hesa gleðina, og harvið fáa eina mynd av vidurskiftunum millum Gud og menniskju upp á ein góðan máta. — Og kortini, kanska er hesin munurin við at vera burtur eisini. Í dag eru menninir hjástaddir á fødi- stovuni, tá ið konan skal eiga, tí skilja menn eisini dýpdina í hesi myndini og duga líka so væl at liva seg Veruleikin er nú eina ferð tann, at Gud hevur skapt okkum sum mann og kvinnu, og sjálvandi er brúk fyri báðum kynunum í arbeiði hansara her á jørdini. Hann hevur givið okkum øllum gávur. og hesar skulu vit brúka bæði menn og kvinnur sigur Sonja Klein, sum er prestur í Havnar Kirkju Nólsoy og Kaldbak inn í hesa myndina sum konur gera tað Ikki seta kvinnur og menn í hver sin bás Nei, eg haldi íkki, at vit kunnu seta kvinnur og menn í hvør sín bás, soleiðis at mannligir prestar gera meira við tað fakliga innar prestagkið, meðan urnar taka sær meira av tí umsorganarliga. Kvinnur gera líka so nógv við tað fakliga, eins og menn hava meira og meira tey bleytu virðini við í teirra arbeiði Vit tulka út frá okkara egnu royndum og lívsfatan, so- leiðis at tað kann verða til gleði og gagn fyri øll, sun kvinn skulu hava við prestin at gera Vit hava tosað leingi, og hava verið víða um í ar beiðsdegnum hjá presti og skilja, at hetta er ikki e átta til fyre sum verå ur lagt til viks, tá ið arbeiðs tíðin er av Maðurin er prestasonur — Hvussu fært tú iblåstur ti arbeiði títt, og m ur fu, sum skalt stuðla onn ur styrkt í at halda tínum arbeiði — Tað hevur stóran týdn- ing fyri meg at fylgja væl við í tí, sum fer fram í sam felagnum, t.d num. Eg siggi øll tey før- oysku blødini, og royni eftir førimuni at — Ha ini Krist kann f fyri seg bæði í samlieia num og á kirkjuliga økinun í Danmark. Mær dámar sera væl at lesa fagrar bók- 455u verð fram í fjølmidlu- mentir, og tann vegin ber eisini til at fáa íblástur til arbeiðið — Nú stendur tað bein leiðis í prestalyftinum, at vit í eisini fakliga skulu út búgva okkum alla tíðina, og tað royni eg so at gera á ymiskan hátt við lesnaði, skeiðum o.s.fr — Harafturat havi eg góða hjálp í familjuni hjá mær Maður mín er prestasonur og hevur kanska av tí orsøk stórri møguleikar at skilja arbeiði mítt. — Eitt nú er hann altíð við mær í kirkju, og hann stuði- ar meg, eins og mamman stuðlaði pápa hansara. — Tað er kanska teirra fyrimynd, sum gongur aftur hjá okkum, hóast leiklutir okkara eru øvugtir av ti sum var í hansara barna- heimi. At familjan skilir og hevur áhuga fyri arbeiðnum hjá mær, er ein stórur fyri- munur fyri meg, sigur Sonja Klein