leygardagur 26. september 1998síða 14

Nr. 182 — 26. SEPTEMBER 1998 — Sjálvsagt ger ein minni, tí árini siga tað, so tað er náttúrligt, men ein kann vera opin og positivur og vera við at skapa okkurt, um ein kann. Kånst tú ikki skapa nakað sjálvur, so hjálp til har tú kann, heldur Einar Larsen, sum ikki situr hendur í favn, hóast hann er farin um tey sjeyti Hjálp har tú kann Einar Larsen, fyrrv. tollari á Tvøroyri, er vorðin sjeyti, men á at líta er hann sum ein spelkin unglingi. Har Einar er, har hendir okkurt, og hann er virkin á mongum økjum, tað verið seg innan tónleik, dans ella korsang, men í løtuni fer mesta tíðin við at fáa fornminnissavnið á Tvøroyri til reiðar at taka ímóti vitjandi longu í mei mánað næsta år. Umframt røkjur Einar framvegis eitt hálvtíðarstarv sum bókhaldari. Dagfinn Olsen Spelkin og ferðigur er hann, Einar Larsen av Tvøroyri, og veitst tú ikki betur, so heldur tú teg ikki hava ein mann frammanfyri tær, ið er farin um tey sjeyti árini. Hesin virkni fyrrverandi tollarin er virkin á so mong- um økjum og valla fer eitt tiltak av bakkastokki í Suð- uroynni, har Einar ikki hevur havt eina hond við. Men hetta við at vera virkin er ikki nakað nýtt. Einar hevur allar sínar dagar verið áhugaður í ítrótti, tón- leiki og felagslívi og hann hevur eisini verið virkin innan nærum allar hugsandi tættir innan felagslív. Borin í heim St-dagin Hann er borin í heim sjálvan ST-dagin, 24. oktober í 1927. Sum hjá teim flestu fóru fyrstu árini við skúla- gangi og síðani kom ítróttur, mest fótbóltur. Men Einari untist bert at spæla 4 ár á fyrsta liði hjá TB, tí hann fekk ein nýraskaða í sam- bandi við fótbóltin. Hetta vóru árini frá 1946 til 1949 — Nógvir av teimum, ið hildu fótbóltinum gangandi hjá TB undir krígnum fóru burtur hesi árini, so eydnan vildi, at ein slapp ungur á lið, men so fekk eg skaðan og mátti gevast, men eg var málmaður nøkur ár á fyrst- aliði hjá TB, sigur Einar Larsen. — Síðani kemur tónieik- urin inn í myndina. Nógvur tónleikur var heima hjá okk- høvdu við tónleik at gera. Tá ein so er uppvaksin við tí og hevur oyra fyri tí, so fangar tað jú. Vit runnu so aftaná hesum orkestrinum tá, men tað gavst umleið 1936-37 og eg haldi tað tá hevði virkað í eini 14 ár, sigur Einar. — Men vit beiggjarnir høvdu so okkara egna lítla orkestur og undir krígnum — Altíð havi eg viljað búð á Suðuroynni, eg trívist her og soleiðis hava vit allir beiggjarnir tað, okkum dámar væl her. Eru jarðbundnir og stødufastir um. Hetta var ikki bert hornorkestur, men eisini annað. Tá vit vóru óvitar, beint áðrenn kríggið, var líkasum endabresturin á hornorkestrinum, sum var tá á Tvøroyri. Tað var næsta orkestrið, nummar tvey, sum var á Tvøroyri, greiður Einar frá. — Men vit vóru 3 bróður og vóru rættiliga væl fyri, tí í familjuni vóru fólk, ið komu vit so inn í skótarnar og eisini har kom tónleik- urin við. Í alt mundu vit vera eini 5, ið fingust við tónleik og har mundi eldri beiggin vera undangongu- maðurin, minnist Einar og greiðir frá, at lj60førini vóru mandolinir, harmonika og signalhorn. Dansiorkestrið Stjórnan — Men eldra bróðuri mínum dámdi væl dansitónleik, so hann var ein av undangong- umonnunum í dansiorkestr- inum, ið nevndist Stjørnan. Har var eg eisini við, men ikki so nógv, tí eg var leiðari hjá skótunum tá. Tá leikti eg mest harmoniku, men eg vil ikki nevna tíðarskeiðið tónlistarliga gott, men tá eg ikki var við skótunum long- ur var betur tíð til tað og orkestrið helt á í eini 20 ár, harav var eg við eini 7 ár, sigur Einar. Tollari — Síðani fekk eg lærupláss sum skrivstovunæmingur á syslumansskrivstovuni og har var eg i 4 ár og gjørdist síðani tollari. Og altíð havi eg viljað búð á Suðuroynni, eg trívist her og soleiðis hava vit allir beiggjarnir tað, okkum dámar væl her. Eru jarðbundnir og stødufastir, skemtar Einar, ið 21 ára gamal gjørdist tollari í 1949 og var yngsti tollari í Før- oyum tá Tolleftirlitið varð sett á stovn. Tollarastarvið rgkti Einar so fram til 1994. Eitt tað mest áhugaverda við starvi- num vóru tey fyrstu 15 ár- ini, ið Einar sigur eru ritað føst í minninum. — Tá vóru nógv fremmand fiskifør á okkara leiðum, tí hetta var áðrenn fiskimarkid varð flutt út, og ferðslan minkaði. Men skotar, ong- lendingar og norðmenn fiskadu jú her á leið tá, og at koma í samband við hesi fólk var gevandi og hetta vóru rík ár, sigur Einar Lar- sen, ið eisini hevði til frægd at lurta eftir teimum og gita sær til eftir dialektini, hvað- ani manningin var og ofta var Einar á góðari leið. — Men at koma á tal við fremmand fólk gevur einum innlit og ødrvisi hugsan um ymiskt, sigur Einar. bókina tilrættis. Einar er kendur fyri at hava verið sera virkin mað- ur og ikki minst fyri at vera sera virkin framvegis, nú hann er farin um sjeyti. Og Einar er samdur í, at hann er og hevur verið sera virk- in. — Okkurt skal henda har eg eri, annars havi eg tað ikki gott. Eg dugi ikki hetta við at fara oman á eitt horn at práta í 3 - 4 tímar, so hugnaligt tað enn kann vera, sigur Einar. — Men skulu vit td. nevna, hvat eg havi fingist við seinastu 20 árini, so kunnu vit t. d. nevna horn- orkestrið. Tað eru 23 ár síð- — At koma á tal við fremmand fólk gevur einum innlit og ødrvisi hugsan um ymiskt Okkurt má henda Hóast Einar Larsen sum ungur varð noyddur at leggja ítróttin á hillina, so var hann leingi virkin í fel- agslivinum og var t.d. við til at skriva og leggja TB- ani eg fór í gongd við at vita, um lív ikki kundi fáast í tónleikalívið á Tvøroyri. Tað hendi ov lítið og tað var ov óskipað; ein guitari her og har og so var heldur eingin sangur. Spurningurin