fríggjadagur 16. oktober 1998síða 23

i i Nr. 196 — 16. OKTOBER 1998 John og John vóru púra kaldir Fótbóltur: Innskiftarin og brotssparksskjúttin kendu einki til at nervar darvaðu Tá føroyingar fýra minuttir fyri leiklok fingu brotsspark sá tað út til, at Julian Johns- son ætlaði sær at skjóta, men so var tað John Peter- sen, ið tók ábyrgdina á seg, og tað gekk upp á stás. Før- oyingar hava fingið trý brotsspørk í altjóða fótbólti, og teir hava fingið fulla úr- tóku. Jan Dam skoraði í venjingardystinum í Gund- adali móti Íslandi í august í 1990, Øssur Hansen skoraði á Malta í 1996, og nú var tað John Petersen, sum fyri aðru ferð skoraði á lands- liðnum. Fyrra málið skoraði hann í Jugoslavia í maí 1996. — Frammanundan var av- rått, at Uni Arge, Todi Jóns- son og eg skuldu vera møguligir — brotssparks- skjúttar. Uni Arga var farin av vøllinum, tå vit fingu brotsspark, og tað var Todi Jénsson, sum fekk brots- sparkið. Tað er ikki vanligt, at maðurin, sum brotið verður gjørt ímóti, skjýtur, og so var bara eg eftir. Eg var púra kaldur, eg hevði frammanundan gjørt av, hvønn vegin bólturin skuldi fara, og tá málverjin leyp í hitt borðið heilt tíðliga, so var tað lætt at skora, segði brotssparksskjúttin, sum longu frammanundan mál- inum hevði gjørt av, at hann skuldi fara beina leið — tá hann hevði skorað — yvir til stóru og væl uppløgdu før- oysku åskodarafjøldina. Todi Jónsson og Julian Johnsson ferdadust ikki saman vid landslinum til Føroya. Teir fóru umvegis Noreg, og tí bar ikki til at spyrja teir, hvussu teir upp- livdu brotssparkið og hví Julian ætlaði sá út til at ætla sær at skjóta. Men frágreið- ingina uppá seinna spurn- ingin fingu vit frá brots- sparksskjúttanum sjálvum: — Hatta var bara skemt. Venjarin vil ikki hava at Jul- ian skjýtur brotsspark, og so argaði hann okkum og venj- aran eitt sindur við at fara eftir bóltinum, sigur John Petersen, og vit onnur mugu bara staðfesta, at spælararn- ir eru so nógv kaldari í so- vornum stóðum, enn tey er- u, sum sita uttanfyri og fylg- ja við. Bíðaði leingi — John Hansen úr KÍ kom á vøllin, tá tað restaðu tíggju minuttir. Hann loysti Henn- ing Jarnskor av. — Eg kann ikki halda ann- að, enn at útskiftingin var ætlað frammanundan, tí júst tá eg varð tikin út, kendi eg tað sum um, at tað gekk betri, enn tað nakrantíð frammanundan hevði gjørt, segði Henning Jarnskor, sum téktist hava stórt sjálvsálit, tá hann tíðliga í 2. hálvleiki potaði millum beinini á einum, dró langt og smekkaði móti málinum 23 John Petersen gjørdi eitt megnararbeiðið mikukvøldid, serliga í seinna hálvleiki. Hann skeyt eisini brots- sparkið og skoraði sítt annað landsliðsmál. Tað fyrsta var móti Jugoslavia í apríl 1996, og eisini ta ferðina vunnu Føroyar seinna hálvleik 1-0 úr 20 metrum. John Hansen skilti ikki, hví hann ikki var komin fyr- ri inn: — Fyrst vórðu Jan Dam, Jóhannes Joensen og Jákup á Borg sendir at hita upp, og so bað Allan Simonsen meg fara. Men tá segði 4. dómarin, at tað framman- undan var avtalað, at tað skuldu ikki fleiri enn tríggir hita upp í senn. Tað kendi Allan Simonsen einki til. Tá eg so endiliga var klárur gingu tað nógvir minuttir, áðrenn dómarin vildi hava meg inn, og tað helt eg sjálvandi var harmiligt. Men tú tóktist ikki serliga darvaður av nervum? — Eg havi ongantid nerv- ar, tá eg spæli fótbólt. Sjålv- andi eri eg spentur — ikki minst tå eg skuldi inn å vøll- in í Aberdeen — men eg var ikki tyngdur av nervum, og eg kendi beinanvegin, at eg fall væl inn í samanspælið, segði John Hansen, sum hevði fleiri góð innlegg ta stuttu løtuna, hann var á vellinum. — Eg ynskti brennandi eft- ir, at venjarin fór at skifta meg inn, og eg eri spentur Allan: Nú eiga vit nógv hepni til Fótbóltur: Føroyski venjarin iðraði seg um skotsku mál- ini, men hann var stak væl nøgdur við føroyska avrikið í 2. hálvleiki Upp ímóti hálvthundrað møttu til tíðindafundin í Ab- erdeen, og meðan tíðinda- menninir bíðaðu eftir at landslidsvenjararnir skuldu koma fekst ein kensla av, at teir ikki heilt vistu, hvat teir skulu halda um hetta. Onkur spældi hástórur, hevði hug Pål Thorsteinsson hevði í byrjanini stórar trupulleikar av at verja fyri Sunderland- manninum Alan Johnston úti í høgru síðu, men vágbingurin fekk gott tak á úti í borðinum í seinna hálvleiki og fekk eisini høvi at fara við fram í einstøkum fórum Mynd: Álvur Haraldsen at niðurgera føroyska liðið og helt fyri, at tað skuldi eingin billa inn í hann, at edge nakrar av føroysku spælar- unum var å veg til Liver- pool FC. So mndi tad heldur vera ein fótbóltsskúli i Liv- erpool, at talan var um! Men hesin fekk ikki undirtøku frå øllum. Hvussu tad var vid virdingini fyri føroying- um mundi tad vera so sum so vid, men tad var eingin ivi um, at teir sóu nógv upp til føroyska venjaran: — He is a great manager, var tað ein, sum tók til, tå Allan Simonsen skundaði sær í umklæðingarrúmið aftur, og danin við nógvu altjóða royndunum visti, hvussu hann skuldi takla bretar. Hann var fólkaligur, rósti skotska liðnum og venjaranum og takkaði fyri stóran blíðskap, men hann duldi heldur ikki, at hann var eitt sindur vónsvikin av mátanum, sum Feroyar høvdu tapt uppá, og seinni útgreinaði hann hetta fyri Itréttarsosialinum — Vit spældu so at siga ikki fótbólt í fyrra hálvleiki, og tað harmar meg almikið, tí eg visti og fekk staðfest í 2. hálvleiki, at vit megnaðu at spæla fótbólt móti teim- um. Okkara menn lógu alt ov langt frá mótstøðumonn- um, og okkara menn tordu alt ov illa at hava bóltin og spæla bóltin í 1. hálvleiki. Vit tosaðu um hetta í steðg- inum, og tað var nógv betri í 2. hálvleiki. At tapa 2-1 móti Skotlandi er í sæt sjálvum eitt sera heiðurligt úrslit, men tá vit hugsa um gongdina síðani summar steðgin og um, hvussu teir Mynd: Alvur Haraldsen uppá landsliðið komandi ár, segði fyrsti og einasti nú- verandi KÍ maðurin á lands- liðnum í ár. John Hansen hevur eina ferð áður verið á landsliðnum. Tað var 5. august í 1992, ella seks ár og tveir mánaðar undan næstu ferðini. jh góðar fingu síni mál, so iðrar tað meg, at vit ikki fingu javn leikin. Men soleiðis er fót- bóltur. Allan Simonsen roknaði við, at eina ferð fer eydnar at venda, og skotska pressan vildi hava at vita fór at vera, tá Skotland kem- ur til Føroya. Tað vild Simonse ki aftur men tað mundi k unum segði, SK ann irTam ve heldur Kekkia og Skotland vera mest uppløgd in! uppå plå um tað inum Orkan Allan Simonsen hevði kvitt eitt sindur fyri, at mødin skuldi fara at gera um seg í 2. hálvleiki, tí spælararnir høvdu spælt tveir dystir í fýra dagar og ferðast heilt til Litava og aftur til Skot- lands, men tað bilti ikki — Vit vunnu 2. hálvleik 1- 0, og vit vóru alt betri við í spælinum, sum tíðin leið