leygardagur 24. oktober 1998síða 12

Durita er ein kvinna við beini í nøsini. Hon dugir at leggja kós og finna veg á heimshøvunum. Durita Holm hevur lagt 15.000 fjóðingar afturum: Og ongin trýr eini kvinnu — Tað vóru so fá í Føroyum sum trúðu mini ætlan, at eg í vónbrotni næstan snikti meg úr Føroyum. Ørvisi hevði ver- ið, um eg hevði verið maður. Men foreldur mini trúðu mær og uttan teirra stuðul hevði hendan ferð verið av ongum, sigur Durita Holm, sum seinastu tvey árini hevur lagt 15.000 fjórðingar afturum. Tað er 15 ferðir yvir á Kappan Tekstur og myndir: Jústinus Leivsson Eidesgaard Singapore, Sosialurin: Hon liggur og vaggar róliga í eystfallinum. „Salka Valka“ føroyski betong— báturin, seglbáturin, sum hevur lagt 15.000 fjórðingar aftur um á ferðini kring heimin. Nú eru 12.000 eftir og „Salka Valka“ liggur í Johorsundinum, sum skilir Singapore frá Malaysia og hvílir seg aftan á túrin gjøgnum Indonesia. Hon sigldi gjøgnum Singa—pore- strætið við berum seglum, tí kølivatnspumpan var gingið fyri og myrkur kom á, áðrenn hon lá fyri akker. Fáastaðni í heiminum er so nógv skipaferðsla sum her. Tað er sera heitt um-borð. Hóast góð tvey ár í tropu- hitanum, so rennir sveittin av mær. „Salka Valka“ er ikki nakað nú-tímans skip vid luftkøling og ødrum hentleikum. Hon er fyrst og fremst eitt segl-skip. Eitt skip, sum hálv-liðugt, varð keypt av før-oyskum ide- alistum, ið vildu royna royna aldargomlu ítróttina, at sigla um høv og nema nýtt land. Tá hendan heims- ferð kom í lag varð „Salka Valka“ í skundi innrættað soleiðis, at pláss var fyri nøkrum ferða-fólkum, sum vid teirra luttøku kundu vera við til at fíggja ferðina. „Salka Valka“ er ikki klædd innan við dýrum eksotisk- um viði. Skjóttvaksandi grann prýðir niðri undir og her er hugnaligt. Tað sum vantar í dýr-um tilfarið verður givið aftur í hugna og karakteri. Hóast sveitt- an, so kenni eg meg stak væl umborð. Skiparin eitur Durita Holm, hon er 23 ára gomul og hon kolleveltir full- komiliga tí vanligu ímynd- ini av, hvussu ein skipari eigur at vera. Hon er ikki grov og vedurbard við al- skyns tatoveringum. Hon hevur ikki fingið eyðkenda siglaraprátið við alskyns klicheum, ella ovurnýttum innantómum orðafell-um. Hon er høg og vøkur við nýlitaðum hárið, hon er sterk og kimlig og hon er áhugaverd og stuttlig at práta við. Og so er hon so deiliga føroysk. Heiman— sandsgentan er ikki bangin fyri at tosa føroyskt umborð við gestirnar, hóast mann— ingin er donsk. Tað fellir henni heilt náttúrligt. Níggju ára gamli sonur mín Fríi, sum er á vitjan í Singa- pore, er við umborð. Hann dámar væl skipið, men sig- ur bart út við skiparan, at hann als ikki kundi hugsað sær at siglt við. Siglt alt lívið Og nú flyta vit okkum eitt sindur aftur í tíðina. Dreym- urin hjá Duritu at sigla er ikki nýkomin. Hon hevur siglt tað hon kann minnast. Hon hevur fingið rullið við móðurmjólkini. Durita er dóttir Tórstein Holm, tann— lækna á Sandi og hann hev— ur stóran áhuga í bátum. Hann eigur part í Salku Valku og eigur eisini ein skotskan deksbát, sum er spískur í báðum endum. Tórstein og konan nýta stóran part av teirra frítíð á ferð millum lond í bátum teirra. Nú er Durita vorðin partaeigari eisini. — Vit vóru burtur hvørja summarferiu og eg var „sooo“ ring av sjóverki fyrstu dagarnar umborð. Tað minnist eg ilt afturá. Eg hataði at sigla. Men stuttligt var, tá veðrið var gott og tá vit komu til londini, vit høvdu sett kós móti. Tað vóru stuttligar sum-mar— ferjur. Vit vóru altíð saman, eg og beiggi mín, sigur Dur- Ita. — Eg var stødd i Edinburg, tå tankin um at sigla kring knøttin spakuliga byrjaði at mennast. Eg var tå 19 åra gomul. Eg visti ikki hvussu eg skuldi fåa tad sagt. Eg måtti hava ein båt og måtti eisini hava moralskan stu6— ul. Eg hugsadi um eg skriva heim til foreldur mini. Tey åttu part i Salka Valku sam— an vid einum ødrum. Eg mannadi meg upp og ringdi heim. Påpi t6k telefonina. Eg segði, at eg hevði nakað ógvuliga alvorligt at tosa við hann um. Hann svaraði „Ná“ og so var tøgn eina løtu í telefonini. So spurdi hann: „Hevur tað nakað við míni skip at gera?“ Eg svar- aði: „Ja“ og tað loyndarfulla hvarv í samtaluni beinan- vegin. Hann og mamma hava stuðlað mær dyggiliga síðan og uttan teirra stuðul vóru teir 15.000 fjórðingar- nir ikki sigldir, sigur Durita Holm. - Eg flutti heim aftur til Nr. 202 — 24. OKTOBER 1998 Føroyar og var í átta mån— aðar við línubátinum „Grana“. Eg mátti vinna mær eitt sindur av peningi. Síðan var farið undir at inn— rætta „Salku Valku“. Hug— skotið við ferðini er, at fígg— ing skal fáast til vega við at hava ferðafólk við.. Fólk rinda fyri at sigla við og vit skifta manning tá ein teinur eg sigldur. Tað er bara eg sum havi verið við alla tíð- ina. Tí var neyðugt við fleiri koyggjum umborð og tað skuldi eisini vera livilligt hjá átta fólkum. Í lugarinum og í aftur-kahittini vóru koyggjur gjørdad. Miðskips hava vit so uppihaldsrúmið. „Salka Valka“ var ikki hálv- liðug, tá vit fóru úr Føroy- um. Eg vildi bara sleppa vekk skjótast møguligt. Tað liggur ikki heilt til føroy- ingar at vera ævintýrarar. Ongin gravgangur hevur verið eftir at sleppa við, hó- ast nakrir føroyingar verið við. Eg hoyrdi næstan bara negativt og møtti ikki stór- um hjålp-semi. Eg haldi ongin trúði, at eg sum