leygardagur 24. oktober 1998síða 13

kvinna fór at klára hesa ferð, sigur Durita, ið helst uttan at siga tað hart hugsar um hóvastákið, tá føroysk mannfólk hava gjørt stórar ferðir um høv. Óroynd um hav Durita fór stillisliga úr Før- oyum við kós móti Portu- gál. Her var ætlanin at „Salka Valka“ skuldi á bed- ing. - Ferðin gekk væl niður til Portugáls. Men eg fekk rættuliga mína sak fyri á bedingini. Eg var einsamøll umborð, meðan arbeiði fór fram og har var so nógv at hugsa um. Alt skuldi vera til reiðar til stóru ferðina, sum ikki rættuliga byrjaði fyrr enn vit loystu í Portu— gál, sigur Durita Holm. - Tá „Salka Valka“ var liðug av bedingini, hildu vit leiðina út í Atlantshav aftur. Kósin var sett móti Kanar— isku oyggjunum. Hetta var ein torfør tíð fyri meg, men samstundis lærdi eg nógv. Eg skuldi læra handverkið at sigla og eg dugi at síggja í dag, nú nógvar 1000 fjórð- ingar seinni, at eg dugdi ikki nógv, tá vit byrjaðu. — Nakrir føroyingar hava verið við á ferðini, tó hevur manningin fyri tað mesta verið danir. Eg vil nevna ein føroying, sum hevði stóran týdning og so vóni eg ikki at hini blíva for- nermaði. Tað er Mikkjal Helmsdal. (Mikkjal er sonur Sólvu Johannesen og Kára Helmsdal, blåm.) Hann var 6førur, ein sjómaður burtur— av og dugdi at fáast við alt. Hann var ein góður stýri- maður og var mín høgra hond í torføru lærutíðini, sigur Durita. Ur Kanarisku oyggjunum varð kósin sett vestur í hav og um beint fyri jól í 1996 var „Salka Valka“ stødd í Karibiska havinum. Her var vitjað ymsa standni . Romantikkur í Karibia Túrurin í Karibia broytti lív- ið hjá Duritu munandi. Her Nr. 202 - 24. OKTOBER 1998 møtti hon manninum í lívi- num. Hann er norð-maður og eitur Erik Tørju-sen. Hann er 34 ára gamal og er ein sannur globe-trottari, ella ferðagarpur. Hann er út- búgvin lærari, men hevur ferðast kring heimin ein stóran part av lívinum. Erik var sjálvur á ferð við báti sínum, tá tey møttust og tey gjørdist góð. — Vit fylgdust á leiðini til Panama. Vit sigldu gjøgn- um veitina um miðjan feb- ruar 1997. Síðan fylgdust vid tvørtur um Kyrrahavid og av og å so hittust vit eisini sjålvsagt. At fylgjast á stóra Kyrrahavinum er so nógv sagt, tað vóru fleiri dagar, hvar vit ikki sóu hvgnn annan, Men vit vóru nærhendis hvgrjum ðrum, sigur Durita. - Komin gjøgnum Pana- ma lá Kyrrahavið víðopið fyri okkum. Hetta er eitt øg- iligt hav og stórt. Mær dámdi at sigla her. Tá tú siglir yvir heimshøvunum við teimum stødugu vindu- num, so gerst lívið ógvuliga regluligt um-borð. Tað er fullkomiliga friðaligt. Tú fær ongar im-pulsir aðra- staðni frá. Her er einki rad- io, sum órógvar, onki sjón- varp, ongin tele-fon, ongin blød. Tú siglir 30 dagar utt- an at síggja eitt einasta skip. Skjótt troyttast tú eisini at tosa við hini. Onki er at taka stóðu til. Báturin siglir. Vindróðri syrgir fyri at kós- in verður hildin. Tú hevur fullkomiliga frið við teg sjálvan og Føroyar eru so óendaliga langt aftur í heil- anum. Tú kennir teg sum ein part av heiminum. Tú skrivar dagbók og lesir og hevur tað gott við teg sjálv- an, sigur Durita Holm. „Salka Valka var í Kyrra— havinum 50 ára dagin fyri at heimskenda ferðin hjá Thor Heyerdal við „Kon Tiki“ endaði. — Vit hátíðarhildu hendan dagin við einum glasi av rom. Allir siglarar hava virðing fyri Thor Heyerdal. Í messuni á „Salku Valku“ er h dánir om maðurin er yrkjari. Hann er ein eldri maður nú og hann livir á Kanarisku oyggjunum saman við ein- ari ungari kvinnu, sigur Durita Thor Heyerdal royndi at prógva at búsetingin av oyggjunum í Polynesien fór fram úr Suðurameriku. Hann bygdi hetta åstødid á sagnir úr Peru. Hann prógv-— aði, at tað bar til at reka úr Peru á einum flaka og til Polynesisku oyggarnar. Seinni er hetta ástóðið mót- prógvað. Búsetingin í Kyrr- ahavinum kom úr Indoneisa er semja um. Upp á vegin A ferðini um Kyrra Havið gerst Durita við barn og í New Zealandi eigur hon eina dóttir. Her mynstrar Erik umborð á ,Salku Valku“ og hann skal vera við tað eftir er av ferðini. - Eingilin hjá okkum varð doypt Freyja og hon er eitt ævintýr inni í ævintýrinum, mammu sa. Akkurát nú er hon heima í Noreg saman við pápanum og vitjar. Hon kemur út aftur, tá vit eru komin til Thailands, sigur Durita og bjóðar okkum aft- ur í kahyttina at síggja hvussu Freyja býr. Freyja svevur í stýri- borðskoyggjuni og eitt net er sett upp fyri koyggju— kantinum, soleiðis at hon ikki skal detta á dúrkið í rullinum. Durita vísir við vátum eygum myndir av dóttrini. - Tað er strævið at sigla við einum lítlum barni, men tað er sunt fyri hana. Hon hevur alla tíðina mammu og pápa kring seg. Tá vit eru farin í land á lítlum oyggj- um við gummibátinum og Freyja hevur verið við, so situr hon við fingrunum niðri í sjónum og nýtir lívið. Tey innføddu eru heilt vill við hesum lítla hvíta barni, og tey taka hana frá okkum, so skjótt vit eru komin í land. Í fyrstuni dámdi mær hetta einki, men nú havi eg vant meg við tað, sigur Dur- ugnaligt. Her síggjast tveir av manninini, teir eru ita. Eta fisk A ferðini plaga tey at fiska. Og tey hava javnan fisk til døgurda. Annars eta tey nógv grønmeti. Grøn-meti fæst allastaðni á teim-um ymisku oyggjunum og um- borð á „Salku Valku“ er ongin frystiboks. - Vit hava eisini veitt onk- ran tunfisk. Tunfiskurin smakkar stak væl. Onkur flúgvifiskur dettir eisini nid- ur á dekkið, men teir eru mangan so smáir, at lítil matur er í teimum, sigur hon. Hvussu hevur Durita kent tað at verið skipari á ferðini. -Ferðin hevur lært meg eina rúgvu av tolsemi. Tá ein livir so tætt saman, so er ein noyddur at vera fleks- ibul. Eg havi ongar trupul- leikar at vísa mynd-ugleika sum skipari. Annars gongur tað rættuliga demo-kratiskt fyri seg umborð. Eru tað stórri avgerðir, sum skulu takast, so tosa vit altíð sam- an og finna fram til hvat er rættast. Í Indonesia var „Salka Valka“ í kjalarvørrinum av Trónda Patursyni. Teir vitj- aðu somu bygd Lambata har á hverjum ári einirl10 avgustar verða hildnir til. - Her verður eisini nakað av grind hildin til á hvørjum ári og heimssamfelagið lýs- ir ikki hesa bygd í bann av teirri orsøk. Vit svumu eis- ini saman við august-unum og tað var fantastiskt at síggja hesar 50 tons tungu hvalir kimliga í sjónum. Heim á Olavsøku „Salka Valka“ er nú á veg upp til Thailand. Nakað undan jólum, fer hon við landnyrðingsmonsuninum út í Indiska Havið. Leiðin liggur til India, Maldi—-vur- nar, Suður Yemen, Reyða Havið, Suez, Miðjarahavið, Gibraltar. Síðan beina leið út í hav, til hon er komin á longd við Føroyar og sidan beina leid heim. „Salka Valka“ til akkers í Singapore. - - Eg var 21 tá eg fór undir hesa ferð og eg verið 24 tá eg komið heim aftur. Ég haldi eg eri vorðin eitt betri menniskja av at síggja nýggjar mentanir og hvussu onnur fólk liva. Eg eri vorð in meira tolerant, sigur Dur- ita Holm. Durita er bert 23 ára gom- ul. Hon hevur longu verið skipari og siglt somu teinar sum Kolumbus, Cook og Heyerdal sigldu. Og hon hevur eisini nýtt segl Hon er eitt konubrot og ein góður ambassadørur fyri Føroyar úti í heimi. Hon eigur pláss um nøkur år i fgroysku søgubékunum saman við Siggert og hon hevur uppiborið eina dygg iliga móttøku, tå hon kemur heim við „Salku Valku“ komandi ár