mikudagur 23. desember 1998síða 11

Nr. 244 - 23. DESEMBER 1998 tíðindablaðið S0S/2 7 ógvuliga einsamalla, so eri eg tað ikki innast inni, tí eg havi góð minnir, hóast eg sakni børnini, sigur Julia Motzfeldt. Finnbogi Dam er boðin heim til beiggja sín jólaaft- an. Hann býr fast í ovaru hædd í herberginum, saman við búfelógum, sum ikki drekka longur. Hann hevur verið edrúur í fýra ár, og kennir seg at hava fingið eitt gott lív. Børnini, sum eru fýra í tali, eins og tveir beiggjar, høv- du uppgivið Finnboga, men so tók hann seg saman. Nú hevur hann fingið samband- ið aftur við familjuna, og børnini koma at vitja í hugnaligu íbúðini hjá pápa- num. Búfólkini hava hver sítt kamar, fe rúmligan kók lagsstovu og — Eg var bara fylla í samfelagnum A ja ar eg bara mfelagnum, gekk fullur Vaska mær klæðir, sigur inbogi Dam Spurdur hvussu tað kend- t at koma so langt ut å na, siga Finnbogi og if einum, at slíkt hugsar ein ikki um: — Tú sært ikki teg sjálvan meðan tú ert í tí. Vit vóru líkasæl við alt, siga tey bæði. Finnbogi hevur búð í her- berginum í tvey ár. Hetta er staðið, har fólk royna at koma fyri seg aftur. Tá tey eru vorðin so mikið birg, at tey halda seg megna at fara út aftur í samfelagið, flyta tey úr herberginum. Finn- bogi hevur ikki gjørt av, nær tann stundin kemur. Jóannes Danielsen er bú- felagi hjá Finnboga. Hann er foreldraloysingur, og hevur mist heimið, tó at eitt kamar er til hansara í heim bygdini, men bert hættar hann sær ikki at fara hagar. Tað er so tómligt. Hann vil heldur búgva millum onnur í herbeginum. Jóannes er ættleiddur, og tá mamman doyði, fór hann at leita eftir biologisku mammuni í Danmark, og fann hana. Tey bæði sampakka væl, men Jóannes eigur ein beiggja. Tá teir ballast, fara beiggjarnir at klandrast. — Høvdu vit báðir verið meira samdir, fór eg niður at halda jól, men tá brenni- vín kemur uppí, verður tað bara til rok. Få GTKI al Saknar foreldrini, sum eru farin — Eg sakni foreldrini, men tey koma ikki aftur. Sakn- urin er har altíð, men hann er so 6luksåliga nógv stórri á jólum, sigur Jóannes. Hann hevur fingið inn- bjóðing at vitja eina vin- konu á jólum, og kanska fer hann at vitja familjuna á nýggjárinum. Niels Edvard og Toril Ol- sen vita ikki, hvussu verður við jólahaldi í herberginum. Tey vísa vanliga til jóla- haldið í KFUK, og halda, at tá tað tiltakið er til at taka, eigur Frelsunarherurin ikki at kappast. Toril og Niels Edward: — Vit fara helst at vera heima og hugna okkum ein løtu jólaftan, men fara síð- ani heim aftur í herbergið at lata dyrnar upp, um onkur hevur brúk fyri einari song, siga tey bæði. Tað hevur rættiliga verið brúk fyri herberginum síð- ani tað í apríl mánaða varð latið upp. Hóast tey í Frels- unarherinum vistu, at brúk var fyri tí, so væntaðu tey ikki so stóra uppmøting. 130 gistingar í einum mánaða Toril Waag Olsen sigur, at eini níggju fólk kunnu gista í herberginum, men tá liggja nógv í bóli. Nógv hava brúk fyri herberginum, og dómi er at heilar 130 gistingar hava verið í einum mánaði. - Trupulleikin er, at tørv- ur er á einum stað hjá fólki at vera um dagin. Sum nú er, kunnu tey bert ganga í gøtunum allan dagin, tí vit bert hava opið frá kl. 22 og til næsta dag kl. sjey, sigur foril Waag Olsen Í herberginum er reint og fjålgt, tó at tað er ógvuliga spartanskt. Ein lítil skriv- stova er, har eisini onkur kann gista um neyðugt, og í forstovuni er pláss fyri lit] um børði og fýra stólum, har fólk kunnu fáa sær en drekkamunn Eisini kvinnur gista í herberginum Hóast tey høvdu væntað, at bert menn fóru at gista í her- berginum, eru umstødurnar broyttar. Nú gista eisini konufólk í herberginum. Tí hevur verið neyðugt at taka part av forstovuni til eitt evarsliga lítlið kamar, har bert plåss er til eina song, og eitt ból á gólvinum, um fleiri kvinnur gista í senn. Mannfólkadeildin er bert eitt stórt kamar, har eini fýra-fimm sengur eru inni. Har er reint og rudduligt, og dýnurnar liggja sum eftir einum snóri, men annars er als einki inni. Omanfyri hgvdalagið á bróstinum við einari song hongur ein eins- amøll mynd av einari mammu, sum ikki er til longur. Tað er einasta veggj- aprýði inni. Herbergið er rúsdrekka og roykfrítt umhvørvi, og um gestirnir hava góða kenning tá teir koma inn, so sleppa teir hvgrki at roykja ella drekka inni í herberg- inum. Tað verður virt, skilst á gestum og starvsfólkum. Tað er ofta eisini neyðugt at vaska klæðir í herbergi- num. Niels Edvard vísir okkum vaskirúmið og baði- rúmini, har fólk kunnu fáa brúsibað. Eingin turkitrum- la er í vaskirúminum, og tí er neyðugt at hava tað heitt inni, um klæðini skulu vera turr dagin eftir, tá fólk fara av húsi aftur. Tá vit fara avstað aftur, biðja búfólkini okkum ynskja gllum eini góð og hugnalig jól, og tað er her- við gjørt. Margar hevur bert eitt jólaynski, og tað er at fáa eitt kamar til leigu, har hann kann búgva og hava sínar egnu møblar Hóast spartanska umhvørvid i herberginum, har heimleys kunnu gista, er tað ógvuliga hugnaligt og fjålgt. Vinstrumegin: Finnbogi Dam Jacobsen og Julia Motzfeldt og hinumegin borðið Jóannes Danielsen og Margar Jacobsen. Finnbogi og Jóannes leiga í ovaru hædd í herberginum, Julia býr á Blákrossheiminum í Konga- gøtu, og Margar er heimleysur Julia Motzfeldt: — Eg fari at halda jól í KFUK, og tað gleði eg meg til. Hóast eg kenni meg eins- amalla og sakni børnini, so eri eg tað ikki innast inni, tí eg havi hóast alt nógv góð minnnir Jóannes B. Danielsen er móður- og faðirloysingur. Hann er sjómaður, og fer til skips í januar mánaði. Hóast hann hevur eitt kamar í heimbygdini, so trivist hann best í Havn, og er væl nøgdur við at búgva til leigu á herberginum. Hann hevur kortini leitað sær eftir einum kamri í longri tíð, men tað er nærum ógjerligt at fáa í dag