mikudagur 23. desember 1998síða 20

= sá Nr. 244 - 23. DESEMBER 1998 sum ein brakfilla í besta deiggi. Hetta var ein upp- hiting til veitsluna, sum skuldi verða uppi í B36- húsunum leygarkveldið tann 21. desembur. Tað var so heimligt inni á Perluni. Tað bar mest á brúnt — brúnir stólar og brún borð. Gardinurnar vóru mynstrutar eins og heima — og >stor< var fyri vindeyg- uni. Ein sannur angi av mati og matarosa stóð tær í næs- arnar, tá ið tú trein innum. Ikki var neyðugt at bíleggja borð til henda jólaverð upp undir jól, í hesum stásiliga bygningi, sum rúmaði so nógvum — og best av øllum goymdi at teimum bestu jólakotulettunum á Guðs grónu jørð. Vit høvdu snákað okkum eitt sindur. Klæðini vóru ikki so nógv, tó so, at ikki vóru tað skrímsl, ið tóku seg upp Frantsabrekkuna og løgdu leiðina oman eftir Aarvegnum. Angin av Tab- ac og Bryl-kremi ella Glib bóru boð um at læraraskúla- næmingar vóru í veitslu- dåmi og jólahýri. Vit møttu Martin Holm å Aarvegnum. Hann steðgaði á og så hvørj- um lagi vit véru i. Hann smirdist eitt sindur. Hann kom óivað at hugsa um sín- ar ungu dagar, tå ið hann sum spelkin unglingi leikaði á Flatlondum. >Hoyrið tyg- ur, koma tygur ikki í skúla í morgin, fáa tit av at vita. Nú havi je givið tygum ein upp á bógvin. Men hvar fara tygur so uppsnákaðir, má je spyrja?< — >Nei, vit fara bara oman á Vaglið at lurta eftir, meðan Havnar horn- orkestur spælir undir jóla- trænum.< — >Je veit tað tit eru rættir menn.< Vit prátaðu um leyst og fast og hugsaðu mest um kotuletturnar. Onkur helt, at vit áttu at bjóða Martin Holm at komið við okkum til hetta kotulettugildið. — »Nei, so kom bert trapezius og hettu-vøddin aftur á skránna, nú var tað kotulett- in, ið skuldi á borðiskin og ikki Sverrasa Trapezius!< Tað var eitt lítið høgætt- argul. Kyldin var køld, og hevði hann mest sum lyndi til at fara at æla. Kom avfall, var eingin ivi um, so var tað kavi. Jólatræið á Lítlu oyggj var til reiðar at taka ímóti. Tað hevði lagt sínar jóla- armar út yvir oynna og vildi verja hana ímóti tí, ið datt úr rúmdini, men var tað flikrur, ið komu úr tí víðu rúmd, var hýrurin góður á hesum spelkna, sjaldsama Havnarborgara, sum hevði størsta alsk ímillum býar- fólkið. So visti træið, at nú fóru fólk at steðga á og makta tess skrúð og lit, og ikki bert tað, men kanska kom Bambus, ella Liitzen oman við myndatólinum og onkur hissini borgari. Settu sínar hælkoytur í jólini við einum snarljósi úr einari margháttligari peru, sum bert kundi brúkast einaferð. Tá hetta bláa ljós skygdi í teimum himnesku flykrun- um, var jólahýrurin full- komin. Jólatræið á Lítlu oyggj fór aftur við borðinum og vit fóru eftir rókini frá Bók- handlinum út á Perluna. Hesin ljésagrøni bygningur tók væl ímóti tær og sá væl- dæmdur út upp undir jól. Ikki var so nógv skart og skrúð inni. Í okkara verð var hetta óneyðugt. Vit vóru av bygd, hvar jólini bóru av sannari fróði og gleði, sum setti dám á sál og likam við róma úr Gomlu pakt — Jes- aja profeti og søguni um Herródis. Hetta var okkara førningur vit fingu heimani- frá, og hann høvdu vit inn- ast vid barmin, so glitur og glimur av verðsligum slag var bara stakkalastås i okk- ara verð, men har var eitt sindur hongt upp í Perluni. Smáar nissur spældu sær á borðinum. Onkur hekk í eini teknistift á vegginum. Summar líktust Jóa, onkur bar á Kjartan Mohr, og ikki at tala um eina, sum var meinlík Thomas Nygaard. Hon sat so hverskvisin á einum borði, sum var niðast inni í matarhølinum. Vit settu okkum við hetta borð. Nygaard høvdu vit í týskum og enskum. >Ná Nygaard, lat okkum hoyra kasurollu- bendingina.< Nygaardniss- an sat við sínum sáliga smíli og lat ikki um vón. >Ná, Nygaard lat okkum syngja: Auf der Lunerburger Heide.< Nissu Nygaard bara smíltist, ja, sjálvandi hon var í jólahýri. Lagið var 6- ført — kom nú Nygaard — aus, bei, mit, nach, seit, von, zu — og so hevur tú ikki lis- ið, hvat er hetta fyri nakað — UFF! Lat nú jóla Nissu Nygaard fáa frið. Nei, nú er tað jólakotulettin, sum hev- ur okkara størsta alsk.« Móti okkum stevndi ein snotilig bygdagenta. Hon var sunnan av landi: >Hvat vilja tygur hava?< — >Kotu- lett, kotulett, kotulett, kotu- lett, kotulett, kotulett.< — »Je skal hava kotulett, reytt- kål, agurk og syltutoy,< segdi Mortan Weihe. Hann var heimsborgari. Vit løgdu doyðin á, at vit skuldu hava tað sama afturvið sum Mortan. >Sjey kotulettir við tí, ið hoyrir til.< >Ja, góða jev, jev Nissunygaard eina hálva, so hann eisini kann hava tað hugnaligt saman við ogum,< segði Mortan. Hann var úr Porkeri.»Hvør er tað, Nissunygaard ?< — >Tú veitst, tað er hann við kasurollubendingini?< — »Hvør er kasurollubending- in?< — >Góða, tað er ein maður í Havn! — Lat okkum fáa jólakotulettina!< Bygd- agentan fór so snøgg eftir gólvinum við uppsettum hári og einum valki, sum stakk »tærnar« undan ti ljósa hárinum. Hon hevði ein svartan vakurleikablett á sama stað, sum Marilyn / Monroe hevði sín. Hon livdi í trýssárunum, sum vit jú eisini gjørdu. Meðan vit sita við borðið, hoyrist ljómur uttanífrá. Perluhátíðin gjørdist bæði ljóðkát og serliga jólalig, tí Havnar hornorkestur var farið at spæla á Vaglinum. Thomas Pauli Christiansen stóð í grónum frakka og sveiggjaði stokkin. Hann segði ikki nógv. Stóð stein- runnin og lat taktstokkin dansa í glæmuni frá jóla- trænum. Flykrurnar vavdu jólatræið inn í hvítt skrúð og Long Time ago in Beth- lehem rungaði eftir í. Kotulettirnar vóru nú brasaðar. Inn komu tær á tveimum fetum. Stórar upp á fót, stórar í vav og drignar í raspi og eyggjablommum. Tá ið tær lógu á borðiskin- um, líktust summar Írlandi á heimskortinum og onkur Australia, onkur Streym- oynni og onkur var so snot- ilig , at hon minti nógv um Lítlu oyggj. Her var alt sum hugsast kann — livandi tón- leikur, heimskendar kotu- lettir í Perlusós og ljóðkátir læraraskúlanæmingar. Gentan sunnan av landi segði við síni livandi rødd: „Gerið so væl!< Nå var at leggja í vaðið. A det greivalív. Fátækir lær- araskúlanæmingar upp und- ir jól vóru ríkastu menn í høvudsstadnum. = Onkur hevði førkad Nissu Nygaard nærri sósaskálini. Hon skuldi eisini kenna fløvan av hesum mansverði, ið nú stóð á borðinum. Kveitt varð út gjøgnum Perlu- gluggan og eygað førkadi seg yvir at Læraraskúlan- um. >Hvussu hevði trapez- ius á Martin Holm smakk- að? — Hann hevdi verið nak- að seigur. Ella hvussu hevði hettuvøddin smakkað á Sof- usi?< — >Haldið tykkara trant og etið,< mælti Jógvan Ólason. Hann var úr Fugla- firði. Allir brátagnaðu og komu at hugsa um, at ikki mátti orð talast við mati í munninum. Jólaløgini frå hornorkest- rinum leiddi minnini til heimbygdina, Fuglafjørð. Vit høvdu eisini jólatræ í bygdini. Tað stóð á Fiska- stykkinum oman fyri Pidd- asa handil. Ikki var tað so stórt upp á fót sum tað í Havn, men tað var eins og yndisligt sum jólatræið á Lítlu oyggj. Ikki var lúðra- ljóðið undir trænum um hetta mundið, men sangur. Herluf, sáli, stóð har í grøn- ari ulpu og sínum sterku brillum og syfti stemmu- gaffilin í høgru hond upp og niður í takt við jOlaløgini og Fuglafjarðar sangkór sang so listiliga t. d. Teir heilagu kongarnir heiman frá, og í tí træið varð tendrað av Pól Jakku elektrikkaranum, sang kórið Gleðilig jól. Herluf var í grønari ulpu og Thomas Pauli Christiansen var í grónum frakka — og bæði trøini vóru grøn. Vit sótu til háborðs, sum rættir kongar — ja, sum heil- agir kongar. Vit trivu í at syngja: Teir heilagu kongarnir heiman frá Við hjørtunum fróðum til Bethlehem gá, Teir eirdu sær ei — tó leið- in var long, At finna Jesus í krubbu- song Ein stjórna teir leiddi til Jødaland, og beint til vår himmalska frelsarmann, og barnið teir funnu fag- urt og skart í djørakrubbu í spjarrum vart. Gentan sunnan av landi setti kaffi og eplakøku á borðið. Hon stóð við himm- alvendum eygum og lýddi á sangin. Hon skein sum jomfrú Maria og mælti: >Sum tygur syngja væl.< >Hvat heldur tú, vit duga bæði væl at syngja, dansa og so eiga ogur gylt av pen- ingi,« segði Eigil. Hann var ættaður av Tvøroyri. > Rik- ir — i kvøld eru tygur rikir,« stakk fram úr hesum fitta gentusnýði, sum hevði ver- ið um okkum hesa skygg- ingarstund. Hesin góði jólaverður upp undir jól á Perluni sælaði stundina við gulli, roykilsi og myrru. Vit goldu rokn- ingina og bóðu góða nátt Nissu Nygaard stóð eftir heldur fáligur. Ein sósaplett- ur var komin niður á hans- ara hvíta skegg. Komnir útum, spældi Havnar horn: Teir heilagu kongarnir. Vit skóru í at syngja av fullum huga: So fóru teir aftur til síni lond, Og prísaðu Guði, vár skaparhond Lat eisini okkum seta tað mál A knæ at prísa av hug og sál Frits Johannesen