týsdagur 5. januar 1999síða 8

{rad<Q BERETEEL ELIT TET ER tíðindablaðið Sø EÐ Mynd: Alvur Haraldsen ndaðust verkfrødingarnir á Landsverkfrødingsstovninum um uppsøgnina av Henningi Jacobsen Opið bræv til løgmans Landsstýrismaðurin hevur uppsagt okkara landsverkfrøding! Hann — og har- vid eisini vit onnur — eru åkærd fyri samstarvstrupulleikar. Eg dugi illa at síggja aðra konstruktiva leið enn, at tú sum løgmadur krevur av landsstýris- manninum at hann yvirfyri okkum, við tær og pressuni (t.d. almennar frá- sagnir) sum uppmonnum, leggur ákærurnar fram, soleiðis at vit kunnu við- gera tær eina fyri og aðra eftir, skrivar Signar P. Heinesen m. a. í opnum brævi til løgmann: Got ogmadu? Vit å Landsverkfrødingi- num hava rættiliga greitt og erliga vist å okkara stødu og givid okkum vidopin fyri almenninginum við virk- semi okkara á stovninum tey seinastu mongu árini, hetta skrivað í sambandi við u uppsogn Henn- ings. nú fyrrverandi lands- verkfrøding Hóast hetta er eitt opið. persónligt bræv til tin, so tvist eg Ikki í, at eg tosi fyri meginpartin av stovninum fyn ikki at siga allan stovn- in, at vit eru ikki minni enn skelkaði. Kann vera, at eg orði kenslur og tankar eisini hjá fólki aðrastaðni í skip- animi. Ti frustratiónirnar í tí føroyska almenna sektori- num eru margfaldar í dag Kostnaðarmiklar bæði í peningi og í menniskjavirð- um Eitt er uppsagnir og broytingar í viðurskiftu- num. Sum starvsfólk á ein- um stovni, sum gjøgnum oll hesi seinastu 10 árini hava Undirritaðu deildarleiðar- ar, sum umframt at hava brúkt ein stóran part av lívi okkara á stovninum eisini hava verið stuðlar og bak- land í Fólkaflokkinum í mong år, vilja við hesum heita á tykkum beinanveg- in at fáa fund í lag at réað um framtíð stovnsins. um tað er nakað. sum vit ikki vita ella hæva skit í ætlan- livad undir óstøðugum við- urskiftum. so er hetta ikki nakað nýtt ella Otespiligt. Hetia er ein partur av til- verunnar margfaldi. Nei, tað. sum skelka okkum, er arbeiðshátturin! Ikki bert er hann ósambær- ligur við sáttmálar. sum tú. sum løgmaður, hevur evstu ábyrgd av. verða hildnir: men hesin arbeiðshátturin er so grundleggjandi ósam- bærligur við okkara fatan av sjálvum grundvøllinum i okkara gerandisdegi. Sum onkur á stovninum helt fyrr: hetta liggur uttanfyri mini fatanarevni — hetta er slíkt. sum vit vidhvørt síggja í onkrum filmi!" Hetta brævið verður skrivað igjøgnum fjølmidl- arnar sum opið bræv, tí tað hevur almennan áhuga — og eg skrivi tað persónliga, tí at eg kann umboða stovnin uttan at bera alt ov stóran ótta fyri, um uppsøgnin kemur í morgin. Harafturat fái eg verið heilt persónligur og konkretur í mínum orð- ingum. Landsverkfrødingurin á svavingarbeinkinum? um tykkara. Eitt krav er eisini, at munnliga uppsøgn stovns- leiðararns verður afturtik- in, til greiða er fingin á, hvat ætlanin er “ vid stovn inum, sum nú í 50 ár hevur verið eitt slagskip landsins í politiskum í skiftandi verðurlagi. um hverjar fyr- imunir og vansar eru í eyg- sjón, og hvat hetta gevur í * Mín loyalitetsfatan eftir 3 ár undir leiðsluni hjá Mikkj- ali Helmsdal, sála, og 10 árum undir Henningi Jac- obsen. nú fyrrverandi lands- verkfrødingi, er rættiliga einføld: Skattaborgarin skal gjalda mina løn og tað, sum eg brúki. Hann hevur fyrsta prioritet. Eg skal tæna for- oyska samfelagnum uppá sikt! Logungið setur kós og skapar rúm. Tað hevur ann- an prioritet, sum alla tíðina skal ráðgevast soleiðis, at tað fyriheldur seg til, hvat tænir samfelagnum nú og framyvir. Tann tri0i priori- teturin, landsstýrismaðurin, skal alla tíðina fyrihalda seg til løgtingi0. Tí skal stovn- sins ráðgeving hava í huga landsstýrismansins ábyrgd mótvegis løgtinginum. Fyr- istungin ímillum hesi liðini er bert ein spurningur um mannagongdir, sum skulu fylgjast. Utinningin í verki skal vera sambært lands- stýrismansins avgerð. Fakið sjálvt er eitt apriori: Tað er! Hvorki landsstýris- pengum, service o. ø. ella øvugt. Eisini hevur tad å- huga okkara at vita, hvi júst hetta tíðspunktið er valt til so grundleggjandi avgerð. Arnstein Niclasen Finnleif Durhuus Petur Olsen Levi Hentze Hans Biskupsteð maður ella løgting kann broyta fakið. Fólk hava starvast hjá Landsverkfrødinginum og lagt lív og sál í at fylgja hesum loyalitetsprinsippum í eini eind í 50 ár. Tá nú landsstýrismaðurin alment ákærir fyrrverandi lands- verkfrødingin fyri sam- starvstrupulleikar, so ákærir hann eisini okkum onnur fyri samstarvstrupulieikar, har eg sjálvur helst eri ein hin fremsti. soleiðis sum málini eru komin fyri tey seinnu árini. Tá nú landsstýrismaðurin ikki kann brúka fyrrverandi landsverkfrødingin, so kenna vit å okkum, at hann heldur ikki hevur bruk fyri okkum ødrum. At so onkur er noyddur at verða sitandi fyir at uppihalda sær og sín- um er so ein onnur sek, men lítið vert at byggja land á. Eg skal mánadagin tann 4. januar 1999 meta honum. sum eftir landsstýrismans- ins avgerð er mín stjóri. Eft- ir míni veruleikafatan hevur hesin maðurin dømt seg sjálvan í sambandi við starvssetanina — uttan mun til hvør hann so er. Hvussu eg enn inni í mær sjálvum royni at finna konstruktivar leiðir, so hevur tað higartil ikki borið mær til — tí her valdar meinska og óprofess- ionalisma. Eg dugi ongan veg at síggja fram eftir míni loy- alitetsfatan. Her verður bert ein spurningur um at halda mín egna rygg frían — og tað liggur mær rættiliga fjart! Hetta kann avgerast sera einfalt: eg og tey stinnastu á míni deild kunnu siga upp ella lata okkum uppsiga. Tað var so havnadeildin. Sama kann gerast á øðrum Nr. 1- 5. JANUAR 1999 deildum. Tey stinnastu i góðum árum kunnu lata seg siga upp — hini mega liva óttafull eftir. Eg fái meg bara ikki til at hugsa soleiðis — í fyrstu at- løgu. Eg ynski ikki at liva í einum landi, sum so ótesp- iligt svíkir tey veikastu og svíkir fakið. Tað er ein fiksur setning- ur, at maður kemur í mans stað — men fara eg og tey stinnastu á havnadeildini. so verður trupult hjá teim veik- astu at sita eftir og tað verð- ur eisini trupult at halda fak- inum í allari síni breidd. Nú eru vit heilt einfalt so fá- ment og uppgávurnar so fá- ar, at tað verður trupult at byggja royndirnar upp av nýggjum. Undir einum ikki-tekn- iskum stjóra verður trupult sjálvt hjá mær við 13 ára royndum at virka loyalt og fakliga professionelt — verri verður hjá einum nýggjum manni ella nýkomnum út- lendingi! Vit kunnu í einingi báðir nevna okkurt dómi frá øðrum stovnum, um tað hevur áhuga. Taki eg samanum, so siti eg i eini tvistødu, sum helst er tvistødan hjå ødrum å stovninum eisini: At lata seg uppsiga er eftir hesi fatan at sleppa bæði faki og fólki uppá fjall — samfelagnum til ógagns og mær sjálvum til vanæru! At góðtaka og ar- beiða loyalt undir tí arbeiðs- hátti, sum brúktur er, er eitt loyalitetsbrot á mína menn iskjafatan og eg dømi meg sjálvan til vanæru og ópro- fessionalismu. Sum løgmaður hevur tú evstu umsitingarligu ábyrgd av umleið 5-6000 fólkum í almennum størvum. Tað er tú, sum leggur linjuna fyri hvat ber til og hvat ikki ber til — hverjar arbeiðshættir vit kunnu liva vid og hvørj- ar vit ikki kunnu liva við. Sum stødan er, so ert tú eis- ini næsti leiðari mín, hóast bæði stjóri, deildarleiðari á Vinnumálastýrinum, vinnu- málastjóri og landsstýris- maður formelt eru millum okkum báðar. Sum stødan er, kann teirra formella vald ikki nýtast til annað enn at sekkja okkum, sum halda okkum vera væl fyri og so at píska tey veikastu á stovninum. Tað, sum serliga ræðir meg er, at hendan óhumsk- an, sum nú rakar fyrrver- andi landsverkfrødingin og okkum á stovninum stendur ikki einsamøll. Hon er vorð- in reglan hesi seinnu árini. Uppsøgnin av Henningi Jacobsen er tann ótespilig- asta, tí við skjólum á borð- inum kann gerast sannlíkt, at hann er koyrdur vegna góða leiðslu og ikki øvugt! Vit kunnu bara hava tær ymisku og mótsigandi frá- greiðingarnar frá landsstýr- ismanninum í huga — ta einu løtuna er talan um bygnað- arbroytingar, ta næstu er tal- an um samstarvstrupulleik- ar og vidhvørt er tað enntá vegna ov vánaligar infor- matiónir. Hóast vit ferð eftir ferð royna at fáa málini á borðið, so er tað higartil ikki eydn- ast. At landsstýrismaðurin soleiðis verður villeiddur við óneyvum og umsiting- arliga óhegnisligari ráðgev- ing er ikki nakað nýtt fyri okkum. Afturat hesum: Hverja 0- bjektiva grundgeving hevur landsstýrismaðurin til at leggja uppsøgnina inn í jól- ahalguna? Mínir spurningar eru ein- faldir: Kanst tú sum løg- maður í einum framkomn- um landi liva við tí fram- ferðarhátti, sum nýttur er? Undrar tað teg, at vit eru summi. sum síggja hetta sum eitt prinsippmál um, hvussu vit velja leiðarar og leiðsluhátt? Heldur tú ver- uliga, at tað ber til at vinna fram á leið á henda hátt? Heldur tú veruliga, at hetta er leiðin til stórri sjálvræði? Eg ynski ongar viðmerk- ingar um tað tekniska í at leggja báðar stovnarnar saman, tí tað er sakini óvið- komandi. Bygnaðarbroyt- ingin hjá Finn Normanni Christensen er eisini óvið- komandi. tí sjálvt hon hevði borið væl til í sambandi við Landsverkfrødingin, um Vinnumálastýrið loysti sína fornemstu fyrstu uppgávu: at fáa skilagóðar manna- gongdir til vega t.d. igjøgn- um eina itøkiliga viðgerð ar reglugerðini fyri stovnin. Hvussu koma vit víðari? Landsstýrismaðurin hev- ur uppsagt okkara lands- verkfrøding! Hann — og har- við eisini vit onnur — eru ákærd fyri samstarvstrupul- leikar. Eg dugi illa at síggja aðra konstruktiva leið enn, at tå sum løgmaður krevur av landsstyrismanninum at hann yvirfyri okkum. við tær og pressuni (t.d. al- mennar frásagnir) sum upp- monnum, leggur ákærurnar fram, soleiðis at vit kunnu viðgera tær eina fyri og aðra eftir. Tá vit so hava vidgjørt ákærurnar, so kunnu vit koma til eina niðurstøðu. Tá er tað rættiliga einfalt fyri í hvussu so er meg sjálvan. Er nidurstødan tå, at tað er Landsverkfrødingurin, sum hevur verið trupul at sam- starva við, so havi eg einki at gera í almennari umsiting anno 1999! Er nidurstødan hin øv- ugta, so er málið væl trupl- ari at loysa. Men kanska kann tað gerast byrjanin til eina heilt nýggja tíð í før- oyskari umsiting. Sum eg síggi støðuna, so má hetta gerast, áðrenn okk- ara fyrsta arbeiðsdag saman við nýggja stjóranum. Ann- ars er sannlíkt, at niðurbrót- andi kreftir fáa alt valdið, og meir enn neyðugt fer fyri skeyti. Hóast eg veit, at tín stóða er sera trupul á so mangan hátt, so mega vit royna at koma fram til eina leið, sum so frægt sum møguligt verður ein sømiligur endi á einum sera ørkymlandi máli fyri nógvar partar í samfel- agnum — kanska fleiri enn tey flestu geva sær fær um. Signar P. Heinesen Leiðari á havnadeildini hjá Landsverkfrødingi- num - enn | Á f í | i á i