týsdagur 13. januar 2004síða 16

Nr. 7 - 13. januar 2004 31 30 Nr. 7 - 13. januar 2004 Mugu svara aftur Ein av føroysku leikar- unum, sum ofta var í hornatøkum við norsku mótstøðumenninar var Hans Áki Dal-Christi- ansen. Í álopspartinum fekk hann fleiri ferðir kær- leikan at kenna frá bein- leiðis mótstøðumanni sínum, og í verjupartin- um var tað serliga norski strikuspælarin, sum tóktist strævin at fáast við. Hetta gav úr- slit í nógvum og hørðum nærdystum, men hetta tóktist tó ikki vera nakað, sum nervaði Kyndils-leikaran. – Tú ert eisni noyddir til at taka slíkar nær- dystir. Gevur tú ikki av somu skuffu, so missur tú skjótt takið, og so er slagið tapt. Teir royndu eisini at kysa okkum niður, og eina løtu haldi eg, at tað eydnaðist hjá teimum, soleiðis at vit fóru niður við nakkan- um. Tað hevur man ikki ráð til í slíkum dystum, og vit mugu læra okkum at tveita virðingina burt- ur í slíkum førum. Tað dugdu vit ikki nóg væl hesaferð, men tað er so nakað, sum vit mugu læra okkum, helt Hans Áki eftir dystin. Tað gjørdist til nógvar og harðar nærdystir hjá Hans Áka Dal- Christiansen leygardagin Mynd: Álvur Haraldsen Føroyska hetjan Sveinur Justinussen var maðurin í fokus eftir landsdystin leygardagin, og einki er at ivast í, at fleiri norskir venjarar munnu fara at skriva sær navn hansara aftan fyri oyra LANDSDYSTUR Jákup Mørk jakup@sosialurin.fo Einki er at ivast í, hvør leikarin var stóra sam- røðuevnið eftir landsdyst- in leygardagin. Vanliga er tað so, at fjøl- miðlarnir at kalla býtast – og ikki bítast – um at fáa orðið á ymsu leikararnar, men hesaferð var støðan tó eitt lítið sindur øðrvísi. Sveinur Justinussen var fram um hinar maðurin, sum miðlarnir skuldu hava orðið á, og feðr eftir ferð mátti hann soleiðis standa og svara mest sum somu spurningum um júst lidna dystin. Ein dystur, sum Sveinur annars ikki var heilt so væl nøgdur um sjálvur, um sammett verður við dystin í Noreg. – Í dag brenni eg ov nógvar møguleikar. Ser- liga í fyrra hálvleiki, með- an tað hinvegin gongur væl og virðiliga upp eftir steðgin, heldur hann lítillátin fyri. – Men hvat. Av og á, so mást tú brenna, og steðgar tú at skjóta av teirri orsøk, so koma nokk ikki so nógv mál burturúr. Kostaði nógv Stóran part av dystinum var leiklutrin hjá Sveini bara í álopspartinum, og sjálvur ásannaði hann eis- ini eftir dystin, at hesum hevði hann so einki havt ímóti. – Tað kostar ótrúliga nógv at fara inn móti leik- arum, sum eru somikið væl fyri kropsliga. Tú merkir veruliga, at hatta eru menn, sum venja við vektum hvørja tí einastu viku, og hvørja ferð farði varð inn til eina skotroynd, varð kroppurin mest sum pumpaður tómur. So steðgirnir hjá mær vóru neyðugir. Um dystin sjálvan helt Sveinur annars, at hann mundi vera á eini leið, tó at hann sjálvsagt ásannar, at mótstðan var dekan ov sterk. – Í seinna hálvleiki fáa spælið hjá okkum at ganga so nøkunlunda, og tað haldi eg, at vit kunnu vera nøgdir um. Hinvegin má tað ikki henda, at vit fara niður við høvdinum. Tað gera vit eina løtu í fyrra hálvleiki, og tá verða vit revsaðir 100% alt fyri eitt, so tað má ikki henda. Heldur ikki hóast tað viðhvørt kann síggja nóg so høpisleyst út móti so- mikið sterkum liðum. Skúlan fyrst Eftir teir báðar landsdyst- irnar móti Noreg er einki at ivast í, at í øllum førum hondbóltskønir normenn munnu hava bitið sær merki í navni á unga manninum av Skála, men sjálvur tykist Sveinur tó at taka hetta eins róligt, sum hann altíð hevur gjørt, og enn er telefonin so heldur ikki farin at kima. – Í løtuni fari eg so ong- an veg. Eg ætli mær fyrst at gera meg lidnan við útbúgvingina, men so kundi tað væl hent seg, at eg fari at royna meg aðra- staðni. Tað er jú nærliggj- andi, at eg kundi fari til Danmarkar at lesa, og geri eg tað, so fari eg eisini at spæla hondbólt, sigur hann. Og hann ivast ikki í, at skal menningin standa við, so verður tørvur á nýggjum avbjóðingum. – Tað sigur seg sjálvt, at spælir tú á einum góðum donskum liði, so verður tú betri fyri. Tað hava vit sæð hjá teimum leikarum, sum hava roynt seg uttanlands, og ikki minst veðrur kropsliga venjingarstøðan munandi betri, heldur Sveinur. Men alt hetta tykist hann tó ikki hugsa so nógv um enn. Fyri framman standa tveir dystir á úti- vølli móti Rumenia, og síðani verður tað StÍF og stríðið fyri at endurvinna FM, sum fer at standa ovast á breddanum, og har verður Sveinur uttan iva ein av avgjørdu lyklaleik- arunum. - Tú merkir veruliga, at hatta eru menn, sum venja við vektum hvørja tí einastu viku, og hvørja ferð farði varð inn til eina skotroynd, varð kroppurin mest sum pumpaður tómur Mynd: Álvur Haraldsen Føroyar-Noreg 24-37 (8-20): Klassi í lítlan hálvleik Ein fittan part av fyrra hálvleiki sýndi norska landsliðið, hvussu stórur styrkis- munurin í veruleik- anum var, men tá ferðin so varð sett nakað niður, fingu áskoðaranrir hóast alt ein undirhaldandi seinna hálvleik at síggja HONDBÓLTUR Jákup Mørk jakup@sosialurin.fo Ítróttarhøllin á Hálsi var staðið, har mann skuldi verða sæddur leygardagin. Tað man í øllum førum vera heilt langt síðani, at áhugin fyri einum hond- bóltsdysti her á landi hevur verið somikið stórur, og eftir bert hálvum tíma vóru fyrstu 500 atgongumerkini seld, so tað stóð skjótt greitt, at høllin fór at verða stúgvandi full av fólki. Við fyrstu regluni verður eisini sipað til, at hetta samstund- is var eitt sera gott høvi hjá teimum, sum vilja síggjast, og tað man ikki vera heilt av leið at gita, at stórur partur av uppstillaðu val- evnunum í Suðurstreymoy vóru til staðar. Onkur teirra enntá við faldarum við persónligu valskránni. Revsaðu – hvørja ferð Tað var tó hondbólturin, sum fólk vóru komin at síggja. Ein av sterkastu hondbóltstjóðunum í løtuni var komin á vitjan, og tó at tað neyvan mundi vera nak- ar sum droymdi um veru- ligan spenning í dystinum, so er tað ikki á hvørjum degi, at høvi er at síggja slíkar leikarar live. Tað stóð eisini skjótt greitt, at styrkismunurin millum liðini bæði var øgi- ligur. Kanska ikki tað allar fyrstu løtuna, tá norska liðið byrjaði á sama hátt, sum teir gjørdu tað í Noreg. Við eini flataru verju heilt inni móti strikuni, so okk- ara eisini fingu høvi at royna seg. Eitt høvi, sum menninir nýttu til at fylgja við norska liðnum, til bæði liðini høvdu fingið sær tvey mál hvør, men so var eisini liðugt. Næsta góða korterið ella har á leið fingu okkara menn nevnliga eina sanna lektión í, hvussu hondbólt- ur verður leiktur, tá hann er mest effektivur. Formati- ónin í norsku verjunin var framvegis hin sama, men hon varð - øll sum hon var - skotin einar tveir metrar út- frá, og hóast hetta skuldi givið okkara monnum nak- að betri pláss at bróta ígjøgnum, so var snøgt sagt ikki møguleiki til tess. Ístaðin gjørdist talan ofta um nølandi spæl og skot- royndir úr torførum støð- um, og so fall revsingin. Og hon fall hvørja ferð. So skjótt sum eitt føroyskt skot var latið av, stungu norsku vongspælararnir avstað, og so kundu áskoðararnir bara hyggja at, hvussu ein send- ing skal vera í kontrafasuni. Hjá norsku vengrunum var bara at renna við hondun- um frammi, tí bólturin kom hvørja ferð í beinari linju beint í hondina á monnun- um, og einsamallir við mál- verjanum sviku teir ikki. Sveinur lyfti avrikið Flestu av áskoðarunum mundu hesa løtuna óttast, at Føroyar skuldu gerast offur fyri sannari avhølv- ing, og høvdu norsku leik- ararnir megna at hildið støðinum, so er einki at ivast í, at hetta hevði verið úrslitið, men tíbetur fyri okkara, so hendi tað ikki. Ístaðin kom so vælkenda støðan aftur, har lðiið setir ferðina nakað niður, tá sigurin kortini tykist vísur, og so var tað, at okkara av álvara sluppu upp í part. Fyri steðgin gav Sveinur Justinussen føroyska liðn- um eina vón um, at tað hó- ast alt mundi bera til at gera ein góðan figur, og sami Sveinur var eisni maðurin, sum í seinna hálvleiki stað- festi, at hóast føroyska liðið kanska ikki telist millum tey bestu í heiminum, so hava vit einstakar leikarar, sum hava eina øgiliga skot- styrki. Ferð eftir ferð í seinna hálvleiki staðfesti hann, at hann í serflokki er tann føroyski leikarin, sum vit kunnu rokna okkum mest av í framtíðini, og tað er einki at siga til, um hann eftir dystin iðraði seg um, at hesin ikki varð vístur beinleiðis í norskum sjón- varpi. Norsku VIP’ararnir sótu beint aftan fyri før- oysku fjølmiðlarnir, og har varð fleiri ferðir tutlað hálvgum hart í seinna hálv- leiki, so tað skuldi verið løgið, um telefonin inni á Skála ikki fer at kima onkran dagin við fyrispurn- ingum um, hvørt ungi leik- arin hevur hug at koma inn á meginlandið at royna hondbóltsevnini. Mugu bara læra Sammett við norsku mót- støðuna, so fekk tó heldur ikki Sveinur gjørt so øgi- liga nógv við, hvussu dyst- urin spældi av. Føroyar fingu snøgt sagt eina lítla uppvísing í, hvussu einfalt, skjótt og effektivt hond- bóltur í veruleikanum kann spælast, og tó at normenn ongan tíð fóru at spæla fyri gallarínum, soleiðiðis sum onkur kanska hevði vónað, so vóru í løtum detaljur, sum vit sjáldan síggja her heima. Eitt nú Kristian Kjelling sendi Halgir so- mikið væl av við eini fót- fintu, at hoyvíkingurin ikki bara varð tikin á skeiva beininum, men veruliga traðkaði til síðuna, soleiðis at normaðurin ístaðin bara rann beint fram inn á strik- una og smekkaði til. Men hóast yvirmaktina, so mundi føroyska liðið hó- ast fáa sær ein lærupening úr dystinum. At vit krops- liga eru væl aftan fyri al- tjóða mótstøðuliðini er ein veikleiki, sum tað hevur verið arbeitt við nú í eina tíð, og enn er nakað væl eftir, áðrenn komið er á mál við hesum. Men tann part- urin er tó betraður. Hinvegin stendur eitt sindur verri til við breiddini í føroyska spælinum. Á bakplássunum hava vit skjúttar, sum væl kunnu standa seg í altjóða kapp- ingum, og sum veruliga kunnu leggja trýst á, fáa teir bara eitt lítið sindur av plássi. Hinvegin tykist støðan við vongspælinum ikki vera heilt so góð. Ella kanska skuldi verið skriv- að, at hesir ikki fingu møguleikan at royna seg. Fyri ein ovurstóran part, so varð føroyska spælið nevn- liga kroyst inn móti miðj- uni, har skotsterku bak- spælararnir skuldu taka sær av restini, men tað gjørdi samstundis uppgávuna hjá mótstøðuverjuni munandi lættari. Megnar føroyska liðið í størri mun at gerast ein hóttan av vongplássun- um, so gevur tað alt fyri eitt enn meira pláss til hinar, tá spælið verður tambað til síðurnar, hendir tað, so er einki at ivast í, at vit í størri mun kunnu gerast ein hótt- an. Kanska ikki móti Nor- eg, men tað er so ikki hvønn dag, at vit spæla móti teimum. Slíka mót- støðu fáa vit kanska bert eina ferð fyri hvørt tíggju- áraskeiðið, og tá kunnu vit ikki gera annað enn at njóta upplivingina. Tað gjørdu eisini bæði leikarar og áskoðarar leygardagin. Føroysku leikararnir stríddust allan dystin av øllum alvi, og teir eiga rós fyri hendan partin av spælinum, tó at tað ikki var nóg mikið at steðga norska yvirvaldinum Mynd: Álvur Haraldsen Effektivitetur Tað er einki at siga til, at norsku leikararnir sýndu ein væl størri effektivitet enn teir føroysku, men eftir steðgin megnaðu okkara tó at fáa bæði fleiri skotroynir og betri nýtslu av hesm, enn teir gjørdu í fyrra hálv- leiki. Hagtølini fyri hetta vóru sum fylgjandi: 1. hálvleikur Føroyar 22 skot 8 mál 36% Noreg 29 skot 20 mál 67% 2. hálvleikur Føroyar 27 skot 15 mál 56% Noreg 24 skot 16 mál 67%