fríggjadagur 17. juni 2011síða 19

19 Fríggjadagur 17. juni 2011 · Nr. 69 Sosialurin í barnaeygunum Hansara kreativu evni komu honum til góðar, og við tónlistarligu evnum sínum avgjørdi hann at syngja saman við børnunum. Sjálvur hevði hann ikki ráð at keypa sær ein guittara, og tí mátti hann bara læna ein slíkan frá musikkskúlanum. Ein summardag í juni mán­aði fyri seks árum síðani, tók hann guittaran við sær út í skógina og byrjaði bara at syngja nakrar av sangunum, sum honum dámdi. Fastbúgvandi Vitalie noyddist ikki at bíða leingi, fyrrenn tey fyrstu forvitnu børnini byrjaðu at koma, fyri at hoyra henda sjáldsama mannin syngja oyra­fangandi sangir. At byrja vóru tey 10, men tað var skjótt at talið tví­ faldaðist og at enda vóru tey farin at nærkast teimum 100. Tað gekk væl at savna tey uttandura um summarið, men um veturin var neyðugt at leiga ein bygning í bý­ num. Hetta kostaði sjálvandi pen­ing, sum hann mátti punga út við. Ein annar veru­ leiki var eisini hann, at støðan hjá fleiri av børnunum var rættiliga vánalig heima við hús. Ein teirra í hesi støðuni, var omanfyri nevndi Denis, hvørs støða heima var so vánalig at hann hvørki kundi ella vildi vera heima við hús. Denis fekk tí møguleikan at sova í hølunum hjá kirkjuni. Og hetta fekk líkasum eyg­ uni upp fyri tørvinum á hes­um arbeiðinum. Frá at Denis var tann einasti, eru arbeiðið vaksið so mikið at tey í dag húsa 9 dreingjum og 6 gentum. Sohvørt sum arbeiðið gjørd­ist meiri og meiri vítt­ fevnt, gjørdist tørvurin á eini meiri varandi og betri loysn eisini veruleiki. – Eg sá neyðina og vón­ loysið í barnaeygunum, og vildi gera meiri fyri tey. Men hvat ger ein við fáum midl­ um, men við eini stórari neyð? Umbygd barr Tey vóru heppin, og komu í fyrstu syftu í samband við umboð fyri Skandinavisku Barnmissiónina. Og fingu í øðrum lagi í mars mánaði í fjør fatur á eini gamlari barr og matstovu mitt í Cornesti, og sum í dag er fullkomiliga umskapað: Í sjálvari barrini heldur lítla samkoman sínar fundir. Í erva húsast skrivstovan hjá kirkjuni, og í øðrum staði eru sovirúm, uppihaldsrúm og køkur til hesi børnini, hvør uppaling í mangar mátar hevur verið kaotisk, tí foreldrini eru flutt uttan­ lands, deyð, eru bundin av rús­evnum ella kanska í fongsli. Nú kunnu tey búgva her við lívd í Vónarhúsinum, her meðan tey gera mið­náms­ skúla sín lidnan, og fara síð­ ani út aftur í samfelagið at for­vinna til lívsins uppihald. – Nógv av børnunum sum koma her, hava eina sera ringa bakgrund. Tey eru illa fyri sosialt, og verða flutt higar av løgregluni, ístaðin fyri at enda í einum ungdómsfongsli – sum fakt­ ist heldur ikki finst her í býnum. – Okkara land er hart rakt av altjóða fíggjarkreppuni. Dreymurin er at vaksa um arbeiðið, tí eg dugi bara at síggja, at tørvurin á neyðhjálp er her – og hann bara veksur, slær pastor Vitalie fast. snorri@sosialurin.fo Moldova Liggur millum Rumenia og Ukraina. Íbúgvaratal: 4,1 mió. Minst 1 mió arbeiðir í øðrum londum. Landið fekk sjálv­stýri í 1991. Er í dag fá­tækasta landið í Europa, við eini miðal­ inntøku uppá 1900 dollara um mánaðin (2005). Høvuðsstaður: Chisi­nau við 1 mió íbúgv­um. FAKTA BØRNINI Pastor Vitalie hevur eitt serligt hjarta fyri børnunum í býnum Cornesti. Hesi systkini hava júst fingið vitjan av presti, sum henda dagin hevði gávur og góðgæti við til teirra. Henda dagin áttu tey einki til døgurða IKKI SÝRU Í VEGG Henda kvinnan, Lyudmyla eigur fýra børn, men maður hennara er uttanlands í arbeiðs­ørindum. Hann er tó ikki serliga íðin at senda familjuni pening heim, og tí eru mangan tómlig trog á borðinum. – Hon fortaldi fyri mær, at í dag átti hon ongan mat at seta fyri børn síni, greiddi pastor Vitalie (høgrumegin) frá. Meiri verður at frætta um hesa kvinnuna í eini seinni grein Eingin kann hjálpa øll­um, men øll kunnu hjálpa einum