mikudagur 22. juni 2011síða 11

11 Mikudagur 22. juni 2011 · Nr. 71 Sosialurin seg til, hóast hon visti at tað fór at vera krevjandi og strævið. – Ja, vit fingu at vita at tað var "ikki bara". Og tað hevur tað so sanniliga heldur ikki verið, sigur hon við einum brosi, nú hon loksins stendur við einum prógvi í hondini. Hesi trý árini hava tey fing­ið holla undirvísing í millum annað ymiskum sløg­ um av sálmaspæli, í klaver, ræddarvenjing, hoyrilæru og hvussu ein leiðir og stjórnar einum barnakóri. Ein onnur týðandi læru­ grein hjá einumhvørjum urgu­ leikara er, hvussu ein skipar spælið til eina gudstænastu, alt eftir hvørjum parti av kirkjuárinum ein er í. – Vit hava verið saman hvønn mikudag til felags teo­ ret­iska undirvísing, eins og eg havi fingið regluliga undir­ vísing í urguspæli hjá Lars Mensonides og í klaverspæli hjá Heðini Kambsdal, sam­ stund­is sum eg jú eisini havi spælt við tænasturnar í Glyvra kirkju. Harafturat havi eg eitt fulltíðar arbeiði at passa - So tú skilir, at hetta er ikki nakað sum nakar av okkum er komin sovandi til, brosar hon. snorri@sosialurin.fo PRóGV Tey trý hava fingið prógv usm urguleikarar - fremst Jonni Dahl Hansen, aftast vinstrumegin Jón Magnus Joensen og Magni Huusgaard. Arnbjørn Kristiansen vantar á myndini Hvørt eitt ljós á lívsins nátt Tá ein urguleikari spælir í eini kirkju, er tað sum oftast prestur ella deknur sum gera av, hvørjir sálmar skulu syngjast við ta ávísu gudstænastuna ella lesturin. Í onkrum kirkjum er tað kortini so, at urguleikarin eisini sleppur at velja sínar sálmar, tá lestur er. Tá tosið kemur inn á yndissáwwlmar, sig­ur Jonni Dahl Han­ sen at tað er ringt at velja, tí henni dámar nógvar, nógvar sálm­ar sera væl. Ein av yndis­ sálmunum er nummar 34 í Sálmabókini "Hvørt eitt ljós á lív­ sins nátt". Tað er norski prest­ urin, sum tó varð borin í heim í Keyp­ mannahavn, Wilhelm Andreas Wexels  sum hevur skrivað henda sálmin í 1840. Jógvan Nolsøe á Tvøroyri týddi hann seinni til føroyskt. – Teksturin er so vakur og lagið hjá A. P. Berggren frá 1870 hóskar so ótrúliga væl til tekstin, vísir Jonni á – og nevnir sam­ stundis at sangurin ikki verður so nógv sungin. – Hann er so mikið góður, at hann tolir saktans at verða sung­ in oftari í kirkjunum.