mánadagur 18. juli 2011síða 21

21 Mánadagur 18. juli 2011 · Nr. 82 Sosialurin Sissal Kampmann Meshuggah. Eg fór til konsertina, tí eg skuldi ummæla ein bólk, eg vis­ ti, eg ikki hevði skil fyri, hvørki so ella so, og at eftir øllum at døma eg fór at finna meg sjálva standandi mitt í rokanum í einum inferno av ljóði og ljósi, uttan at kunna meta um hvørki eitt ella annað av tí, sum fór at ganga fyri seg á pallinu ella runda­num meg, uttan at fara heilt skeiv, hóast eg hevði gjørt mítt for­ ar­beiðið so væl sum til ber. Eg hevði lisið um bólkin og lurta eft­ir tónleikinum hjá teimum, men eg var enn líka lost. Eins lost sum tá eg var ung, og mínir vinir royndu at læra meg at lurta eftir hesum slagi av tónleiki, og eg steðgaði við Sepul­ tu­ra. Ja, bólkurin eg tosi um, er svens­ ki eksperimenterandi metal bólkin Mes­hugg­ah, sum var stovnaður í 1987, og sum var umtalaður sum eitt av mest spennandi nøvnunum á G! í ár. Eftir at hava lurtað eftir tónleikinum hjá bólkinum á netinum, og eftir at eg hevði lis­ið meg framm til, at navnið á bólki­ num hevur rót í er hebraiska orði­ num “meshuga”, sum merkir “svakt” ella “crazy”, um vit skulu fara yvir til enska heitið, var eg tí hampiliga væl fyrireikað uppá eina avbjóðing av teimum heilt stóru, bæði so og so, og har var onki at gera enn at fara í eldin. Tá eg kom oman á sandin, stóð ein skari á eini 300 fólk har tolin og bíðau. Tey vóru øll á kroppi, tí tað oysti framvegis niður hesa svørtu nátt. Men hóast regnið tóktust øll at vera líkaglað, tí hetta var vert at bíða eftir, søgdu tey mær, novicuni. At byrja við helt eg, at tað vóru merki­liga fáir áskoðarar, men tá eg hugsaði meg um, kom eg til tað niður­støðu, at prosentvís vóru helst teir flestu av fjepparunum til hetta slagið av tónleiki í Føroyum savn­aðir her. Fjøldin rópti ótolin á bólkin lein­gi, leingi, og eftir eina langa intro, byrjaði eitt satt kaos at taka skap, sum vardi alla konsertina. Mes­hugg­ah spældu mekaniskt, rátt, perfektionistiska korrekt og óhugna­liga aggressivt, tungt og myrkt út í eitt, frá byrja til enda. Eg hugsaði alla tíðina um, hvussu hetta kundi lata seg gera, tí tað var sum um tað vóru maskinur á palli­ num og ikki menniskju. Bara røddin á forsangaranum var im­pon­er­andi áhald­andi og eitt studi­um verd. Eg var imponerað, samstundis sum eg hevði hug at renna heim, tí eg var eitt sindur ótrygg við støðu­ na. Eg fekk eina kenslu av ikki at passa inn í henda heimin, sum er heilt, heilt serligur. Eg hevði eina kenslu av, at um tú ikki er við, ja, so mást tú fara, tí inni í miðuni er ikki pláss fyri at standa og gløða. Eg dugdi heldur ikki at hoyra mun­ in á tí, eg hevði hoyrt heima og liveframførsluni, og tað helt eg eisi­ ni vera áhugavert, men visti ikki, um tað var eg, sum bara ikki dugdi skilja dagar ímillum? Tá konsertin var liðug, skilti eg fram­vegis ikki, hvat eg hevði verið og lurta eftir, og var fullkomiliga í villareið um, hvussu eg skuldi lýsa hesa uppliving. Men tá eg setti meg niður at skriva vóru tað mest kenslur eg sat við. Ein heild­ar­ kensla, sum leyp saman í eitt langt tran­cen­dent­al strekki, har eg á ein ella annan hátt varð tikin inn í eitt uni­vers, har tónleikurin skapaði eina kenslu av at hvørva inn í ein urheim, ella inn í eina kjarnu av bara at vera til og vera inni í sær sjálvum, meðan tónleikurin bar meg avstað. Um eg dámdi tað ella ei, kann eg ikki svara uppá, tí eg skilji framvegis ikki, hvat hetta gekk út uppá. Men tey, sum hava skil fyri hesum slagi av tónleiki søgdu fyri mær, at hetta var feitasta konsertin á G! í ár, so eg lati teirra orð standa eftir sum tey seinastu her, og góðtaki at eg ikki hoyri heima í hasum felags­skapi­ num, og latið plássið til ein, sum dugur at skilja fantastisku góð­sku­ na øll metalverðin sigur Me­shugg­ ah hevur. Eg má so ganga mesugah onkra aðra staðni. Let´s go meshuga! Meshuggah spældu mekaniskt, rátt, perfektionistiska korrekt og óhugnaliga aggressivt, tungt og myrkt út í eitt, frá byrja til enda Myndir: Jens Kristian Vang