mánadagur 8. august 2011síða 26

Mánadagur 8. august 2011 · Nr. 90 26 Sosialurin Oddur á Lakjuni Vegna veður var framførslan hjá Hjarnum flutt í Flags-teltið. Og tað tekur eftir øllum at døma sína tíð at gera klárt og fáa ljóðið at rigga, táið flytast skal á annan pall. Leygarkvøldið var væl og virðiliga blivið sunnumorgun, áðrenn Hjarnar byrjaðu at spæla. Kunngjørt var á Stóra Palli at konsertin var flutt og at Hjarnar skuldu byrja kl. 2:00. Um ta tíðina var teltið longu fult av fólki, men tað gingu samfull fimm korter áðrenn fyrsti sangurin hoyrdist. Táið teir kl. 3:10 framvegis royndu at fáa ymisk smáting at ljóða betri, var fjøldin ótolin og ilslig; og felagshugsanin var, at tað gjørdi einki um okkurt var, sum ikki ljóðaði fullkomið - teir skuldu heldur komið í gongd við at spæla. Táið Ólavur Øster tó endiliga legði fyri við at spæla ‘Tað er vakurt í Klaksvík á sumri’ á rokkgittar, tyktiskt alt gloymt, og góður hýrur var aftur í telt­ inum. Tað var ikki ætlað at vera nøkur slóbrótandi konsert; og tað ynsktu áhoyrararnir sær heldur ikki. Hjarnar gjørdu á leið tað sama, sum teir hava gjørt síðani 1974. Styrkin í júst hesi fram­ førsluni var, at tað var kent og á heimavølli - og eisini at tað er lætt at spæla fyri altíð takksamari áhoyrarafjøldini seint eitt leyg­ ar­kvøld. Um júst hesa tíðina á Summ­arfestivalinum er veitslu­ lagið í teltinum altíð fram­úr, næst­an líkamikið hvat er at hoyra. Tað var góði gamli 70-ara­rokk­ urin, sum var í hásæti. Sigast má, at tónlistarliga var hetta langt frá tað besta, sum var at hoyra á Summarfestivalinum 2011. Tó, táið Ólavur Øster spældi gittarsolo lyftist alt á eitt hægri støði. Hann spælir framúrskarandi og hevur eitt ótrúligt yvirskot. Tað var í stóran mun hann, sum helt tón­ leikinum uppi ígjøgnum alla kon­ sertina. Fleiri tónleikarar vóru við, og nakrir komu uppí so við og við sum framførslan leið. Hildibjartur kom upp at spæla gittar til hittið “You You You” frá 1995; og táið Graham Stewart eisini kom upp at rokka, skortaðu ikki gittar­ leik­arar á pallinum. Saman við Graham kom Jørgen Dahl upp at manna enn eitt keyboard. Teir royndu so at spæla progressivan rokk ta einu løtuna, men okkurt hevur allarhelst órógvað ljóðið hjá teimum, tí tað tyktiskt tor­ ført hjá Jørgeni at fylgja við í spælinum. Samaspælið var ikki av tí besta, og hesa løtuna koyrdi framførslan eitt sindur í tóm­ gongd. Sambandið við áhoyr­ar­ arnar var heldur ikki tað stóra - tíbetur var konsertin innandura, og fólk stóðu turr. Ímóti endanum vaknaði tó við aftur, táið ein tann størsti klassikarin í føroyskari rokksøgu varð spældur. Tað var nokk eisini hon­um, flestøll vórðu komin at lurta eftir. Áhoyrararnir høvdu bíðað alla nátt eftir at hoyra “Alla nátt” - og øll sungu við. Karl Martin sjálvur var eisini bestur hesa løtuna, sum hann fekk øll í tjaldinum at syngja. Hetta var tað, sum bjargaði einari heldur turr­ari konsert. Ólavur Presley loyvdi teimum enntá eitt eykalag, og vit sluppu at hoyra hitt stóra hittið, “Breaking My Heart”. Og tað var nokk ein passandi sang­ ur at enda við, tí tá var klokk­an vorðin so mikið nógv, at halgi­ dags­lógin slóg til - og Eyðun og Terji sluppu ikki at spæla. Hjarnar sluppu sostatt at enda ársins summarfestival, heldur knapp­ligari enn væntað. Bíðaðu alla nátt Ummæli Tað var ikki ætlað at vera nøkur slóbrótandi konsert; og tað ynsktu áhoyrararnir sær heldur ikki. Hjarnar gjørdu á leið tað sama, sum teir hava gjørt síðani 1974 Oddur á Lakjuni “Eg hevði ikki tímað at staðið har, um eg var tit”, segði Anna Faroe við vátu áhoyrarafjøldina. Men tað tímdu vit. Sjálvur hevði eg ong­antíð hoyrt Onnu syngja live áður, men eg skilti skjótt, hví fleiri fólk høvdu staðið leingi í regninum og bíðað eftir at sleppa at hoyra hana. Hon er fyrst og fremst ser­ stakliga gávurík; hon hevur eina einglarødd. Harafturat hevur hon eisini tilognað sær vitan og roynd­ ir um hvussu hon skal brúka rødd­ ina. Hon hevði orkestur og sangarar afturat sær, sum spældu og sungu væl og professionelt, men júst sum ætlað var tað Anna, sum var miðpunktið - rødd hennara var allatíðina høvuðsljóðførið. Í sera væl spælandi orkestrinum vóru føroyingarnir Gunnar Guttesen, Hjalti Joensen, Ólavur Olsen, Konni Kass og James Olsen, og danin Mikkel Riber. Tónleikurin var poppur, ofta jazz­utur poppur. Hon sang fleiri sangir av komandi fløguni; serliga skaraði heitislagið “Because I Want To” framúr. Hon sang eisini nøkur tøkuløg. Hon sang ein sang til minnis um fyrimynd sína, Amy Winehouse; og ímóti endanum sang hon “Crazy” hjá Gnarls Barkley. Her, meira enn í nøkrum øðrum sangi, hoyrdist, hvussu væl Anna dugur at brúka rødd sína. “Feitt á Vágsbøi” segði Anna undir konsertini, “her er stórt - kanska í so stórt”. Og tað var nakað um tað. Tað er kanska torført at til­ rættaleggja tílíkt frammanundan, men spurningurin er, um tað ikki hevði verið betri at havt hesa konsertina í Flags-teltinum. Ikki einans orsakað av veðrinum, men eisini orsakað av klokkutíðini og konsertslagnum. Klokkan hálvgum sjey í grimdarregni á Vágsbøi er ikki lættastu umstøðurnar at framføra undir. Men hon lat seg ikki nerva, og hevði sum heild eina framúr­ skarandi framførslu. Hon endaði við kendasta lagnum “Walking on Fire”. Tástaðni vóru áhoyrararnir ordiliga við, og tú hugsaði, hvussu stuttligt tað hevði kunnað verið undir betri umstøðum. Sum Sjúrð­ur Skaale segði at enda, “Tá ið man spælir so væl undir so vánaligum umstøðum, so er man sanniliga professionellur”. Anna stendur, fyri at siga sum er, einki aftanfyri bestu sangkvinnurnar, sum dagliga hoyrast í útvarps- og sjónvarpsrásum heimsins. Vit, sum ikki høvdu hoyrt hana áður, vórðu bæði bilsin og bergtikin. Orsakað av oysandi regninum og klokkutíðini konsertin var sett at vera, vóru ikki serliga mong møtt upp at lurta. Og tað var keðiligt, tí Anna hevði veruliga betri uppiborið. Hetta er ikki ætlað sum ein atfinning ímóti fyriskiparunum, men einans sum ein staðfesting av, at Anna Faroe við bólki er nakað, sum fleiri mugu sleppa at hoyra; og undir bestu umstøðum, sum skapast kunnu. Vónandi sleppa vit at hoyra hana aftur skjótt. Hon gav okkum í eyka­lagnum ein spennandi smakk av komandi fløguni - og um fram­ gongdin heldur á, so kann vænt­ ast, at Anna í framtíðini verður kunngjørd sum veruligt høvuðs­ navn á føroyskum festivali. Anna hevur betur uppiborið Anna er fyrst og fremst serstakliga gávurík; hon hevur eina einglarødd. Harafturat hevur hon eisini tilognað sær vitan og royndir um hvussu hon skal brúka røddina Mynd: Álvur Haraldsen Anna stendur, fyri at siga sum er, einki aftanfyri bestu sangkvinnurnar, sum dagliga hoyrast í útvarps- og sjónvarpsrásum heimsins Ummæli Anna Faroe við bólki er nakað, sum fleiri mugu sleppa at hoyra; og undir betri umstøðum enn teimum, hon hevði á Summarfestivalinum. Vónandi sleppa vit at hoyra hana aftur skjótt.