mikudagur 16. november 2011síða 7

7 Mikudagur 16. november 2011 · Nr. 133 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 í meldrinum – Í løtuni gleði eg meg til nýggju avbjóðingarnar í starvinum sum tingmaður Mynd: Álvur Haraldsen – Arbeiðið sum flogskipari krev­ur, at tú ert systematiskur og torir at taka avgerðir, og soleiðis fari eg eisini at royna at vera tær løturnar, tá cockpittið er skift út við ein sess í Løgtinginum, sig­ur Janus, sum ætlar sær fram­hald­ andi at arbeiða eitt sindur sum flogskipari afturat løg­tings­ar­ beiðinum. Hetta skal hann, um hann ynskir at varðveita certi­ fikat­ini. Hann dylir ikki fyri, at hann trívist stak væl í starvinum sum flogskipari, hóast tað eisini er eitt strævið og krevjandi arbeiði. – Tað er eitt ótrúliga spennandi arbeiði við nógvari ábyrgd, og mann kemur víða um og upplivir eina rúgvu, greiðir Janus frá og flennir eitt sindur eftir ímyndini, ið fleiri hava av flogskiparum. – Vit eru sikkurt eitt serligt fólka­slag; vit eru stolt av okkara starvi, sigur Janus Rein og leggur afturat, at honum dámar væl at koma út millum fólk og fara í føð­ingar­dagar og veitslur, tá høvi býðst. Spurdur, hvat tað er fyri ein starvs­felagi, sum hini løg­ tingsfólkini fáa, er hann skjótur at svara. – Mær dámar væl at skapa ein góðan stemning, har eg eri. Eg eri vanur við eitt ábyrgdarfult starv og veit tí eisini, hvussu nógv tað hevur at siga, at starvsfelagar kunnu skemta saman og práta um annað enn bert arbeiði, fortelir Janus. Hann vónar, at hann verður »eitt frískt lot« í løgtingssalinum, sum hann sjálvur tekur til. – Eg haldi, at Føroyar trongja til eina ordans modernisering. Eg vóni, at eg verði eitt frískt lot, og so eg eri ikki typan, sum gongur við gron í fleiri dagar, um alt ikki gongur eftir ætlan, tí slíkum kem­ ur mann ikki langt við, heldur Janus fyri. Smíl, prát og tign Sum politikkari í Føroyum ert tú eitt kent andlit, og fólk hava altíð viðmerkingar og vilja práta. Tað er nakað, sum Janus legði til merkis longu í byrjanini av valstríðnum, tá hann javnan var at síggja og hoyra í fjølmiðlunum. – Tá byrjaði hetta her við, at ein lítil túrur til handils kann taka nógv longri tíð enn vanligt. Nógv vilja práta og kjakast um politisk evni. Eg eri nokk eisini hampiliga væl skorðin fyri tungubandið, so tað, at skula keypa ein pakka av mjólk, kann lætt taka ein heilan tíma, greiðir Janus frá og leggur afturat, at hann bert hevur jaligar upp­livingar, og at fólk eru fryntlig og smílast, tá hann eitt nú er til handils. At síggja seg sjálvan á plakatum, í avísum, sjónvarpi og hoyra røddina hjá sær í útvarpi er nakað, sum Janus heldur vera eitt sindur løgið, men eisini stuttligt. – At byrja við var tað undarligt, men eg vandi meg nokkso skjótt við tað undir valstríðnum. Hetta her við at fáa uppmerksomheit eri eg í ein ávísan mun vanur við frá míni flogskiparakarrieru, so tað er ikki nakað, sum eg hugsi so nógv um, sigur Janus. Nakað, sum hann har­afturímóti hugsar meira um, er, hvussu hann ber seg, nú hann er vorðin tinglimur. – Tað er tignarligt at vera á Tingi, og tí er tað ein sjálvfylgja, at eg eri tignarligur, bæði í verumáta og útsjónd. Sum flogskipari var eg eisini tilvitaður um mína tign áðrenn eg fór í politik, greiðir Janus frá, og eftir ein stuttan steðg í samrøðuni heldur hann áfram. – Tað, at mann skal síggja ordiligur út, tað havi eg nokk frá ar­beiðinum. Eg gangi til dømis uppí, at flogskiparabúnin sær snøgg­ur út og hevur pen leg í buks­ unum, flennir Janus, sum kundi hugsað sær at gjørt meir fyri at fáa motión í gerandisdegnum. – Ofta er tað ikki fyrr enn vekt­in gerst í so høg og panikkur kemur í, at eg byrji at íðka okkurt, sigur Janus, sum annars plagar at svimja av og á. Hann heldur, at hann í løtuni hevur tað gott í allar mátar. – Eg plagi at siga, at eg eri ikki deyðiliga sjúkur, og eg klári meg, so eg kann ikki klaga um nakað, sigur Janus. Móti er ein livandi og avgerandi partur av vælveruni fyri summi fólk. Sjálvur havi eg eitt avslappað forhold til móta, sjálvt um eg gangi eitt sindur upp í mín stíl. Móti er ikki tað sama sum stílur Nakað, sum ger meg illan, er órætt­ vísi og ósketni