mánadagur 9. januar 2012síða 21

21 Mánadagur 9. januar 2012 · Nr. 4 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Nøvn Ongi menniskju eru eins. Vit eru ikki sett í verðina sum kopi av hvørjum øðrum. Tvørturímóti er hvørt menn­ iskjað nakað serstakt – nak­ að unikt. Summi okkara við fleiri- og summi við færri felags eyðkennum. Kristian Martin var tað, ið tey flestu høvdu kallað ein originalur. Hann hevði helst færri felags eyðkenni enn tey sokallaðu vanligu fólkini. Men tó hevði hann helst somu kvalir og sorgir, sum flestu okkara. Møguliga fleiri. Øll menniskju hava sínar dygdir og sínar sterku síður. Somuleiðis gevur hvør ein­ stakur sítt egna serstaka íkast til lívið hjá teimum, ið so ella so eru við á lívsleiðini. Her var Kristian Martin onki undantak. Hann var raskur og treiskur sum fáur, og uppi í hesum hekk eisini eitt serligt hjálpsemi. Hann helt seg ikki aftur at veita eina hjálpandi hond í kropsligum og handaligum arbeiði. Tær mongu søgurnar, ið hann segði frá um seg sjálvan, vóru mangan stuttligar og áhugaverdar at hoyra, tí hann hevði ein sermerktan frásøguhátt. Spurningurin, um søgurnar høvdu so nógv hald í veruleikanum, var ikki altíð so viðkomandi. Kristian Martin var so at siga einbúgvi á Norðtoftum í langt tíðarskeið. Hann livdi nær náttúruni og hevði eitt serstakt veiðimannalyndi. Hetta gav honum nakrar egin­leikar, ið vóru rætti­ liga sjáldsamir. Ein av hes­ um eginleikum var hans­ara ógvu­liga álítandi ”veður­ sjúka”. Veðursjúkan ella egin­ leikin at merkja veður­líki­ ndini á sær komu øðrum til gagns. Kristian Martin sigldi í nógv ár sum dekkari við línuskipinum Kvikki, sum pápi mín átti og førdi. Pápi segði mær fleiri ferð­ ir, at fyri hann sum skip­ ara, var veðursjúkan hjá Kristiani Martin minst líka týdningarmikil at lesa av, sum veðurkortini og veður­ tíðindini vóru tað. Var iva­ samt við veðrinum og lagið á Kristiani Martin kortini var gott, kundi hann vera rætti­liga tryggur við at seta línuna. Men var lagið á Kristiani Martin tvørturímóti ringt samstundis, sum veður­ líkindini vóru ivasom, var hann vísur í, at veðrið fór at øtla, og at ikki var ráðiligt at seta línuna. Við sínum arbeiðssemi og við hesum sermerktu eginleikum at kenna útlitini á sær, hevði Kristian Martin serligt pláss umborð á Kvikki. Kristian Martin kom nógv inn á gólvið hjá pápa og Jónu úti í Torvgøtu í Klaksvík. Eisini eftir, at pápi var deyður, var hann raskur at vitja. Flestu føðingardagarnar hjá systur mínari, Katrini, mintist hann til og kom inn á gólvið. Um høgtíðirnar var eisini rættiliga vist, at hann stakk inn á gólvið. Var eg í Klaksvík, fall tað sum oftast mær í lut at koyra hann aftur á Norðtoftir. Á hesum túrunum fekk eg ofta serligt høvi at hoyra hansara mongu ótrúligu søgur, sum mangan vóru undirhaldandi. Vit fáa øll litið upp í hendi í ávísan mun at mynda okkara egna lív. Kristian Martin valdi at liva lívið á sín egna sermerkta hátt. Men hansara 68 ára lívsskeið hevur havt týdning og hevur gjørt mun – eisini fyri onnur. Friður verið við minninum um Kristian Martin Jo­ hannes­sen á Norðtoftum. John Johannessen Hósdagin 5. januar andaðist Jógvan 79 ára gamal. Jógvan varð føddur á Sandi tann 3. juli 1932, og bleiv hann eisini sandingur um ein háls! Jógvan giftist við Begguni í 1954, og teimum báðum untist at fáa tvær døtur saman, og høvdu tey tað gleði, at báðar búðsettust saman við manni og børnum á Sandi. Jógvan var frá óvitanum av ein eldsál, har sum hann var. Og var hann sera virkin í at fáa Ungmannafelagshúsið á Sandi bygt. Hann sat eisini í nevndini hjá ungmannafelagnum, tá ið fyrireikað bleiv. Jógvan og eg høvdu drúgva arbeiðstíð saman ígjøgnum lívið, vit vóru til skips saman í nøkur ár við skiparum av Sandi og harafturat róu vit út, á sama báti um vetrarnar. Í 7 ár vóru vit til skips saman við Dagstjørnuni. Vit arbeiddu eisini saman hjá P/F Bil, har vit koyrdu bussarnar, og so til seinast tey sjey árini við Sildberanum. Hetta gjørdi, at eg kom at kenna Jógvan væl sum ein dugnamann og góðan vin. Jógvan var bjargamaður um ein háls, og var hann altíð við til ræning og sama til at fleyga fugl, bæði vetur og summar. Jógvan var eisini við góðum áhuga røktingarmaður í mong ár, og lá hetta arbeiði eisini sera væl fyri hjá honum. Jógvan var eisini sera góður við ungdóm, og var hann altíð tilreiðar at leggja teimum yngru lag á, hvussu gerast skuldi. Jógvan sigldi nøkur ár við trolara, og við norskum báti; men tað vísti seg at hann endaði altíð aftur við útróðrinum. Tað gav at bíta, tá ið havnarbygging var á Sandi, og havnin varð stongd, tá fekk hann sær bát og hevði hann liggjandi uttanfyri. Hettar fekk hann eisini at bera til. Jógvan lat byggja ein seksáring­in Breiðanes sam­ an við beiggja sínum, Han­ usi, og systirsoninum, Niels Jákupi. Hendan bátin var hann sera glaður fyri, og dreiv hann bátin í fleiri ár. Eisini har var eitt álitisstarv, hvar heitt varð á Jógvan av Strandferðsluni um at taka vikuskiftistúrarnar millum Skúvoy og Sand. Hesa sigling røkti hann somuleiðis við Breiðanes, inntil oktobur 1979, tá Sildberin byrjaði sigl­ ingina, og bleiv tað sjálv­andi Jógvan, sum tók ábyrgd­ ina av hesari sigling. Skúv­ oyarsiglingina røkti hann væl í góð sjey ár, tá gjørdi veiðihugurin seg aftur til kennar. Egin og eg, ið sigldu saman við Jógvani, bønaðu hann um ikki at gevast - men, nei! Tískil kom leiðslan á Strandferðsluni suður at práta við Jógvan, tað gav at bíta, hvat álit teir høvdu á honum, men Jógvan hevði eina fasta støðu, hetta var tað! Síðani var tað mest bát­ urin, ið var álitið hjá honum; men eina tíð sigldi hann sum kokkur við Hoyvíkingi, annars var báturin hansara, líka til sjúkan noyddi hann at gevast. Eg velji at gevast her, men tað er nógv annað sum kundi komi upp á prent. Góða Beggan, tú hevur mist ein mann, sum lív var í; men lívið er ikki ævigt her á foldum, og nú vóru hansara dagar taldir. Døturnar og abbabørnini, eg veit tit sakna nógv ein góðan pápa og abba, men minnini eru góð at hava eftir. Samanumtikið kunnu vit takka Jógvani fyri ta bygdamynd, hann hevur verið fyri okkum. Vit lýsa frið yvir minnini um Jógvan. Jesus veri við tykkum, ið eftir sita. Sólvit Kristiani Martin, abbabeiggja, til minnis (8. okt. 1943 - 26. des. 2011) Jógvan Clementsen til minningar Jógvan(f.v) saman við skipsfeløgum, ávegis til Grønlands við sluppuni Skarvanes í 1953