mánadagur 12. mars 2012síða 23

Mánadagur 12. mars 2012 · Nr. 31 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 23 Tað er við sorg í barmi, at hesi orð verða fest á blað. Leyg­ ardagin 10. mars 2012 and­ aðist ein av okkara størstu kvinnu­ligu fyrimyndum, Leila Solmunde, bara 50 ára gom­ul. Tað var við sorg og skelki, at eg sunnumorgunin fekk boðini. Tað er so stutt síðan, vit báðar vóru á fundi saman í MBF-húsinum. Sum altíð vart tú greið, positiv og fram­ skygd. Lítið visti eg, at hetta fór at verða okkara seinasti fundur. Tað er ein sonn stríðs­ kvinna, ið hevur lagt árarnar inn. Føroyska tjóðin hevur við deyða Leilu mist eitt stórt menniskja og eitt slóð­ brótandi fakfelagsfólk. Leila Solmunde hevur sett varandi spor eftir seg. Seinastu átta árini sum for­kvinna í MBF hevur tú meist­arliga og tignarliga vunn­ið fólki við serligum av­bjóðingum størri og betri rættindi. Við tínum róliga og positiva lyndi hev­ur tú birt treysti og mót í mongum føroyingi. Úr­slitið av tínum eldhuga, áræði og stríði kenna vit øll: Handi­kap­ politikkur hevur ongan­tíð verið so sjónligur og viður­ kendur millum fólk og okk­ um politikarar sum júst nú. Tað er tíverri ein av lív­ sins fortreytum, at summi eru meiri skerd enn onnur. Summi eru fødd inn í truplari umstøður enn onnur. Onnur bera brek, sum kunnu tyngja um gerandisdegin. Lívið er ikki líka lætt at liva hjá øll­ um. Og um vit hyggja at býtinum av mótgongd, sum hvørt einstakt menniskja fer ígjøgnum, so er lívið ofta órættvíst. Men tað er ikki tað, sum er avgerandi. Tað snýr seg um okkara hugburð. Tað hevur størri týdning, hvussu eitt menniskja ber sína lagnu, enn hvør hendan lagnan í veruleikanum er. Hesum hugburði hevur Leila Solmunde verið ímynd­ in av. Hon hevur sanniliga møtt mót­gongd. 18 ára gomul fekk hon staðfest liðagikt, sum hevur havt við sær, at hon gjørdist avlamin og noydd at nýta koyristól. Seinni upp­livdu Leila og mað­urin Mourits at missa sítt ein­asta barn. Í 2001 doyði son­urin Pauli í einari ferðslu­van­ lukku. Hann gjørdist bert 18 ára gamal. Hóast størri mót­ gongd enn tey flestu, hevur tú staðið sum kletturin. Hóast tú sjálv bardist við liðagikt, náddi tú at hjálpa og kempa fyri ein stóran skara, ið hevði hjálp fyri neyðini. Tað hevur tú gjørt fyrimyndarliga. Fyrst innan giktaøkið, har tú vart forkvinna í Giktafelag Føroya í 16 ár, og síðani 2004 sum forkvinna í MBF, sum er meginfelag fyri 24 limafeløg. Missurin og saknurin er stórur eftir tær, Leila. Nú er tín sterka og vælkenda rødd í føroyska samfelagnum tagn­ að. Eg fari veruliga at sakna møguleikan fyri at søkja ráð frá tær. Vit hava mist ein íbirtara og framherja. Sam­ felagið er blivið fátækari. Eitt gott fólk í orðsins sanna týdningi hevur lagt árar inn. Mín samhugi fer til tykk­ um, ið eftir sita. Mínir tankar og hjartaliga samkensla er við tær Mourits, sum nú hevur mist sín fylgissvein og konu. Vit drýpa høvur í sorg og æra hennara minni. Hvíl í friði, Leila Solmunde. Annika Olsen, landsstýriskvinna í almannamálum At skjótt kann tað vera, mugu vit ásanna, nú systkinabarnið, Leila Solmunde, so brádliga legði árarnar inn, bara 50 ára gomul. Alt ov tíðliga, tí hon var so livandi sum fáur, og hóast hon likamliga hevði sínar avmarkingar, megnaði hon at ganga undan – ikki minst, tá tað ráddi um at tala søkina hjá øðrum. Tað kennist so óveruligt, tí so seint sum sunnudagin 4. mars á Landssjúkrahúsinum prátaðu vit saman, har Leila fortaldi, at hon nú gleddi seg til at sleppa heimaftur, eftir eina strævna tíð á sjúkra­ húsinum. Hon var kom­in væl fyri seg og duldi ikki fyri, at hon serliga sá fram til og gleddi seg til dia­mant­ brúdleypsdagin hjá for­ eldrunum, sum er hesa vik­ una. Tí gjørdist eg bæði kløkk­ ur og keddur, tá eg í morgun fekk tey sorgarboð, at Leila var farin. Hetta var ikki tað, nakar av okkum hevði vænt­að, tí hon var so birg og spent, nú hon sá ein enda á sjúkra­leguni og gleddi seg til aftur at fara til verka. Millum annað nevndi hon, at hon skuldi fara í holt við formansfrágreiðingina hjá sær, tí tað stundaði til aðal­ fundin í Meginfelag teirra brekaðu. Henda løtan á Lands­ sjúkrahúsinum sunnudagin er seinasta minnið, eg havi um Leilu, og nú eg siti og hugsi um hana og lív henn­ ara, sigur hetta helst eisini alt um hesa megnar kvinnu, sum á ongan hátt spardi seg í stríðnum fyri tey veiku, tá tað ráddi um at vinna rættindi og at stríðast fyri vunnum rættindum. Hon skal eina ferð hava sagt, at tá tað bar til at fara upp á mánan, so mátti tað eisini bera til at skapa teimum møguleikar, ið bera brek. Longu sum 18 ára gomul fekk Leila staðfest liðagiktina, ið merkti alt hennara vaksna lív, og í mong ár sat hon sum avlamin í koyristóli. Men fyri tað um sjúkan setti sín­ ar avmarkingar, steðgaði hon á ongan hátt Leilu, sum fyrst var formaður í Gikta­ felagnum í 16 ár, til hon hesi seinnu árini tók við sum formaður í Meginfelag teirra brekaðu, har hon brúkti nógva tíð og orku og veruliga upplivdi at gera mun. Ein stór orsøk til, at Leila kundi vera so virkin, var góði maður hennara, Mourits Simonsen, ið var við henni allastaðni, hjálpti og stóð við hennara lið. Hann var henni ein fantastiskur stuðul og ein stór orsøk til, at Leila sjálv kundi siga, at hennara brek var eingin forðing fyri at njóta lívið. Saman deildu tey gleðir og sorgir í lívinum, og tað var eitt stórt slag, tá einkarsonurin Pauli doyði í einari ferðsluvanlukku í 2001, bara 18 ára gamal. Leila var fødd í Trongisvági og sleit sínar barnaskógvar á somu leiðum, sum vit tríggir brøðurnir Hans og Erhard gjørdu tað, tí bara fáir metrar vóru millum húsini. Frá real­ skúlanum á Tvøroyri lá leið­ in til Keypmannahavnar, har hon fór á handilsskúla, og í 1983 flutti hon til Fuglafjarðar og fýra ár seinni út á Kambsdal, har hon og Mourits, sum sjálvur er úr Fuglafirði, høvdu sítt heim. Nú er Leila farin, og hóast missurin sjálvandi er størst­ur hjá tær, Mourits, og foreldrunum Palmu og Jørleif, systkjunum og familj­ uni annars, so var hon eitt av hesum menniskjunum, øll løgdu til merkis og gjørdust góð við, tá tey møttu henni á lívs­leiðini. Rættast er helst at siga, at øll hava mist, nú ein slík merkiskvinna og slóð­brótari sum Leila ikki er ímillum okkum longur. Tað kennist óveruligt og tómt, men vit goyma minn­ini um góðar løtur og fram­úr­ skarandi avrik, ið hon legði eftir seg í sínum alt ov stutta, men sera virkna lívi. Hvíl í friði, góða Leila! Vit tríggir við familjum Heðin Mortensen Ein kyndil er slóknaður Hvíl í friði, góða Leila