fríggjadagur 16. mars 2012síða 49

nr. 33 · 16. mars 2012 9 VIKUSKIFTI Amsterdam var ein vakur býur við fryntligum og fyrikomandi fólki og nógvum støðum, ið skuldu síggjast og upplivast. Sonja gjørdi av at verða verandi í Hollandi hjá eldru systrini í eitt hálvt ár. Men so bleiv ikki. Amor rakar Eitt ár frammanundan hevði ein annar unglingi hinumegin jarðarknøttin gjørt av fara somu leið, sum Sonja. Tað var hin 24 ára gamli René Ramkhelawan úr táverandi hollendska hjálandinum, Surinam, sum tað tá æt Hollendska Guyana. Hann var ný útbúgvin typo­ grafur. Orsakað av arbeiðsloysi í Surinam, hevði hann gjørt av at fara og royna eydnuna í hollendska høvuðs­ staðnum. Ferðin úr Surinam á landnyrðings end­anum av Suður Amerika til Amsterdam var drúgv. Umleið tríggjar vikur við ferðamannaskipi. Á vegnum varð lagt inn í Madeira, Lissabon og í Onglandi. Men tá hann umsíðir var komin til Amsterdam, treivst eisini René væl. Ein dagin, nakað áðrenn Sonja skuldi heim, hittust tey bæði. Tey blivu góð beinan vegin. So mikið góð, at Sonja gjørdi av ikki at fara heim til Før­oya, sum ætlað. Ferðin til Føroya bleiv útsett næstan tvey ár. – Men eg hevði lovað at koma heim aftur. Tí mátti eg fara heim. Eg fór heim til Føroya tvey ár seinni. Eg minnist hendan túrin til Føroya sum ein ræðuligan illveðurstúr, greiðir Sonja frá. Hon helt jól í Føroyum í 1966 og fór beina leið aftur til stóra kærleikan í Hollandi í januar 1967. Gleðin er avgerandi Tað var sjálvsagt ein undarlig kensla fyri familjuna heima í Føroyum. Dóttirin, sum fór at ferðast, kom ikki heim aftur fyrr enn tvey ár eftir, at hon fór av­stað. Harafturat hevði hon boðað frá, at nú var hon bert komin til Føroya at vitja. – Mamma helt tað vera keðiligt. Hon hevði sjálvsagt helst vilja havt meg heima. Men hon segði, at um eg var glað og eydnusom, so var alt í lagi. So var hon eisini glað. Og eg haldi, at hon hevði rætt í hesum, sigur Sonja og hyggur kærleiksfult yvir á René, sum hevur sett seg í sofuna eitt sindur burtur frá, fyri ikki at órógva samrøðuna. Føtur undir egið borð Komin aftur til Amsterdam fór Sonja veruliga í gongd við at seta føtur undir egið borð sum hollendskur statsborgari og íbúgvi í Amsterdam. Tað var skjótt, so funnu hon og René hugnaligan og fjálgan bústað. René hevði gott arbeiði sum typografur á eini prentsmiðju, ið tókst við at prenta roknskapir og annað líknandi fyri banka­heimin. Sonja arbeiddi eisini eina tíð. Men á grækarismessu 1968 kom elsti sonurin, Harold, í verðina. Og summ­ arið sama árið giftust tey bæði. Sonja var nú ikki longur Sonja Andersen úr Lopra, men Sonja Ramkhelawan, gift og búsitandi í Amsterdam. – Sum tað eisini sæst á myndini, so kom René og heintaði meg til brúdleypið við einari bukett í hondini. Vit høvdu tað veruliga deiligt. Men vit hava ofta flent eftir hasum eplakassanum, sum stendur har til høgru við hurðina, at hann skuldi vera við á einari av okkara brúd­leypsmyndum, flennir Sonja og Sonja fór í 1965 til Amsterdam at ferðast. Nú 47 ár seinni er hon í sama stað Nú er tað ommudótturin, sum er ættleidd úr Kina, ið fer við mestu tíðini og skapar gleðina í lívinum.