fríggjadagur 23. mars 2012síða 13

13 Fríggjadagur 23. mars 2012 · Nr. 36 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Føðingar 8. mars bleiv Emilia stórasystir. Lítlasysturin var 54 cm long og vigaði 3930 gr. Foreldrini eru Sigvald Zachariassen og Anna Maria Rasmussen, Tórshavn. 8. mars kl 17.10 fingu Angelica og Rúni Djurhuus ein son á Landssjúkra­ húsinum. Hann var 56 cm langur og vigaði 4550 g 16. mars fingu Hertha og Martin Kúrberg, Eiði, eina dóttur. Hon vigaði 3650 gr og var 52 cm long. 26. februar fingu Katrin og Høgni Olsen, Argir, ein son. Hann vigaði 3950 gr og var 53 cm langur. 8.mars fingu Flor og Elian á Ørg, Moyobamba, Peru, ein son. Hann vigaði 3700 gr og var 51 cm langur. 10. mars fingu Hedevig Sofía Dalsgaard og Allan G. Tungá, Tórshavn, ein son. Hann var 51 cm langur og vigaði 3375 gr. 11. mars fingu Jenny M. Lundsbjerg, Fuglafirði, og Kim Nónsgjógv, Leirvík, eina dóttir. Hon var 53 cm long og vigaði 3650 gr. 14. mars fingu Rannvá Jacobsen og James við Brúgv,, Tórshavn, eina dóttur. Hon var 54 cm long og vigaði 4010 gr. 15. mars fingu Cherry og Rúni Simonsen, Hoyvík, ein son. Hann var 56 cm langur og vigaði 3750 gr. nøvn Ein av gestunum í sendingini Mælt í sjónvarpinum leygar­ kvøldið kl. 22.00 verður Hanus Hansen, reiðari úr Klaksvík Listamaðurin og tónleikarin Helgi Midjord gevur nýggja fløgu út, har bóklingurin í út­gáv­ uni er málninga­framsýning. Útgávumóttøka verður í Tutl fríggjadagin kl. 16.30. “Å,å, å, å så kunne Anders And ikke rigtig finde ud af livet og det er der så mange, som ikke kan, fordi han havde ikke Georg Gearløs op­ find­somhed, fætter Høj­bens held eller Joakims penge- forstand.” Hesi orðini komu fram fyri meg einaferð stutt eftir at Henning Bøgesvang var komin til Føroya at vera prestur. Tey komu úr útvarpinum og vóru send frá eini gudstænastu í Klaksvík og røddin var nýggj. Nýggir tónar vóru at hoyra av prædikustólinum, heilt aðrir tónar enn teir eg var vanur við, har prestur vanliga gekk frá Kefasi til Pilatus og villtist í torskildum skriftstøðum frá Paulusi. Tað varð snakkað um hann, hendan nýggja prestin í Klaksvík í míni heimbygd Oyndarfirði og kanska varð tað snerkt eitt sindur. Kirkj­ an var alvorlig í mínum upp­ vøkstri og stuttleiki hoyrdi ikki kirkjuni til. Vit høvdu sitið grav alvorlig í kirkjuni í Oyndarfirði og tey einastu sum høvdu hug at smílast vóru sakleys børn, og gjørdi tey tað ov hart, so varð havt at teimum. Kirkjan var totalt óegnað í tí skapi hon hevði í sekstiárunum fyri eitt DAMP barn sum meg og eg hevði mangan verið orsøk til, at Jesupápi græt sáran og tað var eg keddur um. Og nú var nýggjur prest­ ur komin til Klaksvíkar við nýggjum vindum og sam­ bært honum var Gud slett ikki so gravalvorligur longur. Gud var gleði og gleði eru eisini stuttligar søgur og enntá onkur vittigheit. Og knappliga var tað loyvt at smílast og enntá grína eitt sindur í kirkjuni. Eg var stutt sagt skakaður og glaður. Eg hevði vitað hetta djúpt inni í hjartanum, men hevði ikki lov at úttrykkja tað í orðum. Nýggi presturin gjørdi nakað við meg og pápa dámdi væl at hoyra nýggja lagið úr kirkjuni, sum lá nógv tættari tí, hann kendi innan í sær sjálvum, hetta at um­ støðurnar í lívinum kundu vera ymiskar, men sjálvur grundtónin í gleðiboð­skap­ inum var glaður og lívs­játt­ andi kærleiki. Tað váraði á prædiku­stól­ inum í Christiankirkjuni og aðrastaðir við í Norð­oyggj­ um. Og Henning blásti nýtt lív í Jesus úr Nazareth, ið eg sambært mínum barna­lær­ dómi, kendi meg sam­sekan í, at hava neglt á eitt træ, krossfest og dripið 2000 ár áðrenn nakar byrjaði at tosa um Jústinus, í tí versiónini, ið akkurát nú í skrivaðum orðum sendir Henning Bøges­vang ein heitan tanka, nú hann endiliga er vorðin vaks­in. Og Henning blásti nýtt lív í bíbliusøguna. Eg hevði tikið so hjartaliga synd í mann­inum, sum lá á børu við Betesda brunnin og ikki slapp niður í brunnin, tá ið Guds andi í einglalíki lotaði og rørdi lekjandi vatnið. Tann lamni slapp ikki fram at, tí tey sum høvdu betri førleika sluppu undan honum. Bøgesvang vendi hesum á høvdið og tók Jesu orð bókstaviliga og ivaðist í um maðurin vildi vera frískur. Kanska var tað behagiligari at liggja við grunnin og fáa olmussu. Tað eru so nógv, sum hava sín samleika, sín identitet í sjúku, og verða tey grødd, tá er einki eftir í lívinum. Í fyrstuni hoyrdi eg hann í útvarpinum, síðan tosaðu vit í telefon, tað gjørdist til onkra blaðgrein og vit hittust. Hesin maður kom at broyta mítt lív. Í 1996 sendi hann konuna og meg út í stóra heim. Hann hevði sjálvur verið prestur í Sjómanskirkjuni og hann helt okkum verða vælegnaði sum hjálparfólk. Vit endaðu í Singapore og hann kom aftan á. Og undir heitu tropusólini var vinarlagið kvitterað við sjeytummaseymi. Tað gjørd­ ist tætt og er óskalað enn. Henning er ein trúgvandi prestur, tað er ikki nøkur sjálv­fylgja og trúgvin gjøg­ num­seyrar hansara lív. Hann er við tí góða orðin­ um og hann er ikki nakar breyð­prestur, hann livir við lív og sál í kallinum. Og tú hoyrir hann ikki endur­ senda prædikur. Hann skriv­ ar fyrst í vikuni og sum dag­ ar­nir ganga verður præ­dik­an snikkað til og tá ið sunnu­ morg­unin er komin, er hann til dystin fús, og stendur á prædikustólinum fullur av orku og væl fyrireikaður. Tað er ikki longur síðan enn í seinastu viku, at hann berg­tók fullsettu kirkj­ una í Oyndarfirði við eina jarð­ar­ferð. Tann dagin var skyldmaðurin Pauli í Skúl­ anum borin út og eg kundi ikki lata vera við at hugsa: “Hvar fær hann hesa orkuna frá, sum er heilt óviknað, síðan eg fyrstu ferð hoyrdi hann røða um Anders And frá Walt Disney í útvarpinum á sinni. Henning er ein góður vinur og hann er eitt heilt menniskja, og tað merkir at pláss er eisini fyri lýtum. Tað er fjálgt at vita sær, at hann nú býr í Søldarfirði. Eg støkki inn á gólvið av og á og tað er deiligt at vitja tey bæði, Sol­ veig og hann. Nú er longu tíð at gevast og hví blívi eg við? Jú, hetta má aftur at. Tað var ein fongur fyri føroysku fólkakirkjuna, at Henning fekk hugskotið at søkja presta­starv í Føroyum sum ung­ur og tað var ein Guds lukka, at hann fall til og bleiv verandi. Og lívsverk hansara er í mínum eygum heilt klárt, at hann hevur megnað at kasta ljós á, at Jesus ikki bara er eitt sorgarnavn. Tað er eisin pláss fyri gleði í kirkjuni og ein, sum er í Gudi, hann behøvist ikki at vera tristur og stúrin alla tíðina. “Sorrig og glæde, de vandrer til hobe, medgang og modgang de følges på rad,” yrkir Kingo og tí snýr tað seg um at fáa tað besta burtur úr og gleðast hvørja ferð høvið býðst. Henning hevur tikið keðiliga hamin av Gudi, og tað eri eg honum takksamur fyri. Hjartaliga tillukku við degnum og vit síggjast. Heilsan Jústinus Leivsson Eidesgaard Henning Bøgesvang fyllir sjeyti