mikudagur 4. apríl 2012síða 47

nr. 41 · 4. apríl 2012 15 Páskablaðið barð, siga Monika og Sissal, sum hildu tað vera frálíkt at liva í so av­slappaðum umhvørvi. Ísbjarnirnar ráða Í Longyearbýnum eru ísbjarnir ein partur av kalda veruleikanum. Her búgva 2500 fólk, og sagt verður, at 3000 ís­bjarnir eru í nærumhvørvinum. Tað er eisini ein veruleiki, sum tey lesandi í Longyearbýnum mugu taka støðu til. – Um vit fóru út um býarmarkið, so skuldu vit hava byrsu, neyðbluss, gps'ara, følipinn, spaka og ljóðrevolvara við okkum, so vit kundu verja okkum, um ein ísbjørn gjørdist ov nærgangandi, greiða tær báðar frá. Lógarverkið í Svalbarð er eisini merkt av villu náttúruni, tí í Svalbarð er tað ólógligt at læsa úthurðina, tí ein og hvør skal hava møguleikan fyri at sleppa inn í eini hús, um ein ísbjørn gerst ov ágangandi . Í fjørsummar varð ein drongur, ið var í lestrarørindum í Longyearbýnum, dripin av eini ísbjørn, so tað er eingin ivi um, at vandin er til staðar. Meðan Monika og Sissal vóru í Svalbarð, var tað bølamyrkt alt sam­ døgrið, og tí var trupult at síggja langt, og ikki minst at síggja eina ísbjørn í øllum kavanum. – Vit vóru bangnar viðhvørt, tí tað er ikki vanligt fyri okkum at noyðast at hava eina byrsu við okkum. Men tað er eis­ini nakað, sum man venur seg við, greiða tær báðar frá. Lesandi, sum leita sær til Long­year­ býin, fáa drúgva venjing í, hvussu ein skal uppføra seg í náttúruni í Svalbarð. Og hetta viðførir, at tey lesandi vita, hvat tey skulu gera, um tey hitta eina ísbjørn. Men Monika og Sissal eru fegnar um, at tær ongantíð hittu eina ísbjørn, og tí ongantíð fingu tørv á byrsuni. Balsam fyri sálina Mangan verður tosað um vetrar­tung­ lyndi og hvussu stóran tørv, vit menn­ iskju hava á ljósi. Ein kundi tí hugsað sær, at tunglyndi er gerandis kostur teir bølmyrku mánaðirnar í Svalbarð. Men soleiðis er ikki. Monika og Sissal stað­ festa, at tær saknaðu ikki sólina. – Vit hugsaðu als ikki um, at tað var so myrkt. Vit vandu okkum beinan vegin við tað, og tí var tað ótrúliga løgið, tá ið tann fyrsti sólglottin umsíðir kom. Tá hildu vit, at tað var ótrúliga sterkt dagsljós, sum vit sóu, men síðani hava vit funnið útav, at tað í veruleikanum ein­ans var ein myrk skýming, siga tær báðar brosandi. Sissal flutti til Svalbarð, áðrenn sólin hvarv í suðri, meðan Monika upplivdi teir fyrstu mánaðirnar í Svalbard í bøla myrki. – Tað tók mær tríggjar vikur at finna útav, hvussu fjøllini sóu út rundan um okk­um. Eg sá einans býin, tí har var ljós, men náttúruna sá eg als ikki, fyrr enn sólin aftur steig upp úr havsbrúnni, greiðir Monika frá. Men kortini var einki tunglyndi at merkja hjá teimum báðum. Tær sakn­aðu einki, og tær elskaðu tíðina í Svalbarð. Frítíðarítriv í Svalbarð eru eisini merkt av ógvusligu náttúruni, tí at standa á skíð og snowboard er ein fast­ ur partur av gerandisdegnum. Nú eru tær báðar komnar aftur til Keypmannahavnar, men tankarnir leita framvegis til primitiva býin norðast á knøttinum, har einans náttúran setir dagsskránna. – Eg byrji so smátt at ilskast inn á hendan stórbýin, sum á mangan hátt tyk­ist grunnskygdur, sigur Monika. Hon setir spurnartekin við, um stór­ býarlívið kortini er nakað fyri hana. – Vit vilja báðar so gjarna aftur til Svalbarð at njóta friðin og náttúruna har. Eg vil mæla øllum til at vitja Long­ yearbýin, tí tað er eitt fantastiskt stað, staðfestir Monika. Um tær báðar fara aftur til Svalbarð, er enn ikki greitt, men sum tær sjálvar siga: Vit eru nú óloysiliga knýttar at Svalbarð. Í Svalbarð er tað ólógligt at læsa úthurðina, tí ein og hvør skal hava møguleikan fyri at sleppa inn í eini hús, um ein ísbjørn gerst ov ágangandi