mikudagur 11. apríl 2012síða 13

13 Mikudagur 11. apríl 2012 · Nr. 42 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Sælari er at geva enn at fáa.. Okkara mamma fekk eitt sera gott vár. Hon var ein vøk­ur blóma, sum vaks upp í einum tryggum og góðum urta­garði á Selheyggi. Henn­ara foreldur vóru tvey kær­leiks­full og nærverandi for­eldur, sum røkt­aðu teirra urta­garð, fram úr væl. Omma og abbi okkara, tóku sær væl av teimum 4 blóm­ unum sum tey fingu sam­ an, og gjørdu alt hvat tey kundu, fyri at verja hes­ar blómur móti vindi og kulda. Omma og abbi sáddu tey bestu fræini í tað bestu jørð­ina – tí tey vistu, at ein kann ikki hesta, um ein ikki fyrst sáar. Í barnaheiminum hjá mammu, føldu øll sterkan og djúpan kærleikan – ikki bara við góðum orðum, men eisini við góðum gerningum. Sjálvt um húsini vóru lítil og trong, so var vítt til veggja, og gáttin sera lág – her var pláss til øll. “Har sum hjartarúm er, er húsrúm”, plagdi omma okkara mangan at taka til, og hesum livdi tey eisini eftir á Selheyggi. Frísk og livandi spældi mamma okkara óttaleys í hesum trygga og vakra urta­garði – hon var rólig, men kend fyri sítt lætta og fríska lindi. Hon vaks upp saman við sínum trimum beiggjum, sum hon virdi og elskaði sera høgt, alt sítt lív. Jú mamma fekk eitt gott vár. Tá mamma møtti pápa okkara, tá fór mamma eisini inn í sítt lívsins summar. Tey fingu sín egna urtagarð úti í Bumshamari, og nú tók hon vakra arvin upp eftir sínum foreldrum. Hon fór nú sjálv at sáa í sín urtagarð, tí hon hevði lært, at ein kann ikki heysta, um ein ikki fyrst sáar. Pápi gav mammu og okk­ um børnum tann kærleika og tann tryggleika, sum mamma og vit høvdu brúk fyri – hann vardi okkara urta­garð, so mamma kundi gera tað, sum var hennara størsta ynski og mál her í lív­inum – og tað var at vera ein góð kona og ein góð mamma. Hon sáddi við kærleika, lúkaði við nærveru, og væt­ aði við umsorgan. Fyri okk­ um systkin og okkara pápa, virkaði hon sum ein ótøm­ andi kelda, har vit altíð kundi fara til, um vit høvdu brúk fyri vegleiðing, góðum ráðum og styrki. Mamma var ein eingil uttan veingir – og hon hevði eitt hjarta av gull. Hon var livandi og frísk, sum øll elskaðu og notu gott av, at vera saman við. Har sum mamma var, har var eisini látur, og har sum mamma var, har var eisini sangur og dansur. Hon var sum ein vøkur stjørna, sum lýsti upp har hon var. Hennara eygu sóu bara tað vakra, og hevði hon stóra gleði, tá hon sá, at tað gekst øðrum væl. Hon sá tað vakra í tí smáa, og var takksom fyri tað minsta. Hennara kærleika lat hon floyma út yvir okkum, og kærleikin sum hon og pápi høvdu saman, ber ikki til at lýsa við orðum. Tey vóru sum Romio og Julia, alt lívið. Alt teirra lív høvdu tey djúpa virðing fyri hvørj­um øðrum, og vóru tey knýtt saman, av einum treyta­ leysum kærleika. Mamma var ein urta­ garðs­kona sum alt sítt lív sáddi tey bestu fræini í tað bestu jørðina.... tíverri kom hon ongantíð sjálv at upp­ liva sítt egna heyst. Tí júst sum mamma stóð í sínum hásummri, kom veturin á gátt, við stormi, heglingi, sjúku og deyða. Ein skriða fyri og onnur eftir, skolaði yvir hennara urtagarð. Hon royndi at lúka og verja øll síni kær­ astu, men endin var at urta­ garðskvinnan sjálv bukkaði undir, og gjørt álvarsama sjúk. Tá pápi sá sína vøkru blómu blíva veika, misti hann lívsneistan. Eitt lív uttan sína høgt elskaðu konu, var meira enn hann megn­aði. Og bráddliga stóðu tríggj­ ar sárbærar blómur í ein­um urtagarði - uttan verju­garð og uttan eina urta­garðs­ kvinnu. Vit eru eisini sera takk­ som fyri alt tað sum okkara mamma hevur givið okkum. Vit fara ikki at minnast mammu sum eina sjúka konu, mammu, ommu og lang­ommu. Vit fara at minn­ast okkara mammu, sum eina fríska og livandi mammu, sum sáddi við kær­ leika, lúkaði við nærveru, og væntaði við umsorgan. Og sum lærdi okkum, at tú kann ikki heysta, um tú ikki fyrst sáar. Í dag kunnu vit bara stað­ festa, at okkara mamma var heimsins besta mamma, og vit kunnu takka Várharra fyri, at hann lat ein av hans­ ara bestu einglum, at vera mamma hjá okkum. Friður verður við okkara mammu Kristin, Niclas Heri og Óluva Minningarorð um okkara elskaðu mammu – Jastrid Frederiksen Nøvn