mikudagur 11. apríl 2012síða 14

Mikudagur 11. apríl 2012 · Nr. 42 14 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Ein lítil heilsa til Tariru á 10 ára føðingardegnum. Mestsum av tilvild viltist eg oman á Skipasmiðjuna langa fríggjadag. Vaks meira ella minni upp í báti, og tí hava ørindini verið mong í hesum skálum, men at ein hin størsta kórløtan eisini fanst millum eykalutir og stál, kom sera óvart á. Havi verið búsitandi í Dan­mørk í mong ár, og hóast danir eru óførir, tá um kór­ sang ræður, so hava teir neyv­an hoyrt um sangin í før­oyska málinum. Ein kendur norskur kór­ leiðari segði einaferð: í Noregi siga vit, at longur vestur vit koma, betur ljóma kórini, men nú vit eru í Føroyum, mugu vit ásanna, at vit eru komin langt til havs! Á skipasmiðjuni vóru vit uttan fyri jarðarinnar at­ dráttarmegi fríggjadagin. Einki er betur enn eitt kór í stilli og andligari tøgn, har frábrygdini eru stutt, neyv og sigandi. Kórið bar okkum stillisliga inn í eina verð, har vit neyvan høvdu hug at anda fyri ikki at órógva friðin. Men spakuliga vaks heimurin av ljóði, og vit høvdu ongan annan møgu­ leika enn at ganga aftan á teimum svørtkløddu, ið undan gingu. Vit upplivdu ikki eina røð av verkum, men vit vóru øll saman á eini ferð inn í ein heim av djúpum kenslum og stórfingnum ljóði. Átti sjálvur eitt av verk­ un­um, Náttarfriður, ið eg skrivaði lagnudagin 11. sep­ tembur í 2001. Hoyrdi ongar tónar í hølunum á Skipa­ smiðjuni, kendi bert á mær tað óhugnaligu tøgnina, sum valdaði, tá tvíburatornini lógu í øsku. Óhugnaliga vak­urt. Ræðuligt, men tó undar­ liga sigandi. Tað er eingin loyna, at vit leingi hava átt kvinnu­rødd­ir, ið bera av øllum. Menn­inir hava tíverri ikki staðið í kø, tá vit tosa um bland­að kór, men kanska er tað sveitta­ dunsturin á Skipa­smiðjuni, ið ger munin. Harrans malargrót og flag! Kórið bara vaks og vaks. Sum eitt fræ í góðari mold vaks ljóðið í hædd og dýbd og breidd og dygd. Sum spírandi vøksturin í moldini dróg Lítla Tarira okkum inn í óteljandi spenn­ andi tónaskot við dynam­ isk­um neyvleika og fynd, og hóast neyvleikin kanska misti eitt evarska lítið í mongd­ini, so lyfti Stóra Tarira okkum upp í ókendar listar­ ligar hæddir við ótømandi eldhugi og megi. Tøgnin og megin gingu hond í hond, og vætan í gomlu betongsteyrunum hevði ilt við at goyma seg í hvít­málaðu rivunum. Afturljóðið á Skipa­smiðj­ uni er stutt og eitt sindur trup­ult at greina, men mans­ røddirnar fóru í hvønn krók, og kvinnurøddirnar sveim- aðu í hølunum, sum vóru tær livandi verur. Tú kanst læra listarligar dygdir til nøkulunda full­ komi­leika, og tú kanst venja, til likamið fer í tvíningar. Men verulig list kann ikki lærast. Hon hevur sínar egnu vegir, men vit kenna tað á okk­um, tá hon vitjar, og tá eru vit ikki í iva. Henda seinnapartin hevði Sunleif hendurnar fullar av list! Ein alt ov stuttur langur fríggjadagur. Tøkk fái tit øll. Pauli í Sandagerði Nøvn Tarira á Skipasmiðjuni