fríggjadagur 13. apríl 2012síða 15

15 Fríggjadagur 13. apríl 2012 · Nr. 43 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 tíðargrein Tórbjørn Jacobsen Fyrrverandi landsstýris- og løgtingsmaður fyri Tjóðveldi Makreliadan Ymiskir eru hættirnir at vinna sær politiskt vald. At halda fast um tað krevur bonskleika, snildi og állaleik. Niccolò di Bernardo dei Machiavelli hevur grein­að og skrivað um hesi viðurskifti, og mangt bendir á, at Jørgen kassameistari er meira drivin í litteraturinum enn navna­bróður hansara Jørundur hunda­daga­ kongur. Í hvussu er hevur hann longu nú sitið einsa­mallur við vald­inum í Føroyum tvífalt so leingi, sum Júrgen sat við valdinum yvir Íslandi. Orsøkin kann nú eisini vera, at sveinarnir hjá Trampe greiva vóru stinnari í kongunum enn Kaj Leo løgmaður. Hóast stórar kanónir í Fólka­ flokkinum, eisini stór kapital­ áhugamál, vildu honum ann, í stríðnum um oddin í partínum, so stóð hann stinnur á hermótinum, og prógvaði í grundini, at hann hevur skilt valdsfilosofi´ina. Eisini tað mest kavráu, sum skal til, fyri ikki at dragna frá evsta múlanum, táið skútan fer at drekka vatn um æsingarnar. Síðan hevur hann gingið á vatnin­ um, dansað sum ein annar Rudolf Nurejev og driblað líka kimiliga sum hin gitni brasiliumaðurin Garrincha. Sessirnir, sum sam­ gongu­meirilutin hevur hertikið á tingi, kundu fyri tað sama verið snákaðir til sum eitt politiskt fjós. Mekanisku atkvøðuneytini fremja viljaleys tann leik, sum andaligi faðir teirra úr Seyrvági ynskir. Mið­vísur broytir hann sam­felagið. Metodurnar eru fascistoidar, táið hann økir um stættar­munin við ógvisligum inn­trivum í umfor­deilingar­grund­ lógini, skatta­reglunum, - táið hann rænir burturav pen­sjón­ un­um fjøruti ár fram í tíðina og táið hann flytir vinnuliga struk­ turin fleiri hundrað ár aftur í feudaltíðina. Tað sakar onki hjá teimum flestu og liberalismuna og marknaðarkreftirnar trýr hann líka lítið uppá sum aðrir partíkammeratar. Tað snýr seg um at leska røttu áhugamálini í flokkinum, sum eru ein saman­ renning av merkantilum struggl­ arum. Tað snýr seg um at hava valdið til at geva vinum og kenn­ ingum gávugóðs frá teimum, sum upp­runaliga eiga valdið – fólkin­ um. Andstøðan fær ikki eitt bein til jørðina. Almenna rúmið og før­ oyska fólkasálin megna ikki at halda fokus á meira enn einum máli á gangin. Hvør ið løðir polit­ isku riflurnar og gotur­stykkini hjá teimum, veit eg ikki, men spjað­ ingin er stór og kúlurnar fara fyri allar vindar. Tú byggir ikki eitt bulvirki andvegis maktini, táið tú at kalla bert fæst við peti­tessur í mun til tað, sum skal bjarga væl­ ferðar­modellinum eftir norður­ lendskum sniði. Gratis ferðaseðlar við strandfaraskipum – humbukk og vrevl, hví skal ein skopuningur kunna flyta seg til Havnar fyri onki, táið ein glyvramaður skal brúka eitt par hundrað krónur í brennievni til sama teinin? Politiskur pubertetsfimleikur í málinum um koyripeningin hjá tingmonnum, sum er órímiligur, hevur hertikið yvirskiftir og skroyvað upp í leypar av odda­ greinum, men hetta er ikki eitt mál man brúkar til at flyta fokus við, táið kalar sum Jørgen sita einsamallir við valdinum. Tódnaða hallið á fíggjarlógini í 2011 er eitt annað mál, tikið úr leysum lofti úr einum fyribils­rokniskapi, og sum bløðrukópar blása tey eina sólksins­søgu upp til eina skandalu. Er hallið væl minni enn væntað, so hevur fíggjar­nevndin tey seinastu árini, har Tjóð­veldis­ flokkurin hevði ein rættiliga virknan leiklut, sum ikki altíð hóvaði teimum, sum trívast best við at tváa sínar nossligu lógvar, eydnast til fulnar og meira enn tað. Tað er alkent, at nevndin í nógv størri mun stjórnaði fíggjar­politikkinum heldur enn tásitandi lands­stýrið. Hetta fiktiva málið endaði Guð hjálpi mær í einum kjaki í Svf, har Jørgen vant burturúr fram­søgu­kvinnuni hjá andstøðuni. Hevði rák­snúningurin Don King, við ravmagns­hárinum, verið promotor hjá Kristinu framman­undan dystinum, hevði hann spaku­liga flutt seg yvir í hornið hjá seyrv­inginum fram ímóti dystarloki. Tað plagdi hann at gera, so skjótt hann sá, hvussu leikur fór, táið gigantarnir í nevaleiki brustu saman. Man spyr seg sjálvan, um skjúttin hevur størri týdning enn málið, ið skal rakast. Ella um nakað politiskt evangelium er innan­borðað hjá fleiri teirra, sum umsita vald fólksins. Eitt annað mál, sum rættiliga hev­ur kámað fyri politisku sólini hjá mongum, er høvuðstemaið á Flokstinginum hjá mínum egna flokki. Broytingin av hjúna­bands­ lógini, soleiðis, at tað politiska valdið skal trýsta rættin hjá teimum samkyndu inn um sakralu grindirnar at vígast - á sama hátt sum tey heterosexuellu. Nú eri eg ein av teimum, sum halda, at tey samkyndu skulu eiga øll tey somu borgarligu rættindi sum øll onnur, men at ein flokkur, sum so dúgliga hevur vart fyri, at átrúnaðarlig áhugamál sleppa framat ávirkan í politisku skipanini, tvíhildið um tann greiða, treytaleysa og klokkuklára skilnaðinum, nú hvessir svørðið hinvegin, og brýtur inn í heilagu suverenu rúmini hjá fólkinum, tað er ovboðið. Vælsignaði veri tit, haldið fingrarnar burtur frá kirkjum og samkomum, - at stjórna sínum egnu innanhýsis viðurskiftum. Hvar standa vit nú? - Kundi hósk­ andi verið spurt. Eftir at stórur partur av heiminum nærum er farin til grundar búskaparliga, er Jørgen nú farin í holt við at knúsa tað føroyska samfelagið sundur í stumpar og stykkir, umvegis ta somu neokonservatismu, sum hevur verið ein almáttugur tregi allastaðni hesi seinastu 3-4 árini. Hann fæst við at flyta okkum aftur í tilstandin, í tríatiárunum, táið kapitalisman mundi gingið til grundar sum búskaparlig skipan, og profeti´ini hjá Karl Marx kundu vunnið frama. Hansara vísjón var, at kreppur vóru ein óundan­sleppandi partur av tí kapitalistisku skipanini. Hesar eru neyðugar fyri at reinsa út í systeminum, men hinvegin eru tær so svárar fyri so mong, at skipanin missir sín legitimitet, og at enda støkkur hon sundur sum búskaparligur stórviður í einum samfelag. Bretin John M. Keynes setti sær fyri at rógva andvegis spádóm­ unum hjá Marx. Ástøði hansara finst í útgávuni “The General Theory”, og har sigur hann beinleiðis, at tað nú snýr seg um, at gamli týski teinkjarin og kommunisturin ikki skuldi fáa rætt. Ide´in var, at staturin – tað almenna – skuldi hava ein virknari leiklut, og soleiðis veitti hann politikkarum eitt amboð, sum á øðrvísi hátt kundi stjórna kapitalismuni. Til ber at siga, at Karl Marx sum íblástrarkelda bjargaði kapitalismuni, táið man eftir devisuni hjá Keynes lat statin vera ein høvuðsleikara, - ístaðin fyri at marknaðurin einsamallur sat við uppgávuni at skipa arbeiði og vøkstur. Kapitalisman yvir­ livdi. Um ástøðin heldur, har sum staturin er komin í trot, er ivasamt. So fræg er støðan tó í Føroyum, at tað almenna fram­ vegis og áhaldandi kann vera ein virkin leikari í tí, sum nú skal henda. Eitt nú á íløgusíðuni. Tí er tað t.d. heilt ófatiligt, at kjølurin ikki verður strektur á hav­ rannsóknarskipinum, nú nærum 2 túsund føroyingar hvønn Guðs skapta morgun sita alspentir og bíða eftir, at onkur hevur brúk fyri høvdi og lógvum teirra á arbeiðsmarknaðinum. Tórbjørn Jacobsen Jóannes Eidesgaard Hans Pauli Strøm Hergeir Nielsen Jógvan Sundstein Fyrrverandi politikarar skriva upp á skift Tíðargreinar til vikuskiftisblaðið. Næstu ferð skrivar Jógvan Sundstein Ymiskir eru hættirnir at vinna sær politiskt vald. At halda fast um tað krevur bonskleika, snildi og állaleik. Niccolò di Bernardo dei Machiavelli hevur greinað og skrivað um hesi viðurskifti, og mangt bendir á, at Jørgen kassameistari er meira drivin í litteraturinum enn navnabróður hansara Jørundur hundadagakongur. Í hvussu er hevur hann longu nú sitið einsamallur við valdinum í Føroyum tvífalt so leingi, sum Júrgen sat við valdinum yvir Íslandi. Orsøkin kann nú eisini vera, at sveinarnir hjá Trampe greiva vóru stinnari í kongunum enn Kaj Leo løgmaður. Framhald á næstu síðu