mikudagur 16. mai 2012síða 9

9 Mikudagur 16. mai 2012 · Nr. 56 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Snorri Brend Fámará: - Tú mást orsaka, at eg tivi so illa. Men eg var júst í ferð við at saga pinnabreni, nú tú ringdi. Soleiðis geri eg hvønn einasta dag, so hetta er bara ein partur av tí at búgva her, sigur Johan í tele­fonini úr Fámará. Fjarskotin liggur ma­trik­ k­ul nummar 648a í Vági, ein fýra marka garður, nígg­ju gyll­in og 10 1/3 skinn – tað sum fólk betri kenna sum bóndagarðurin í Fámar­á, ella heimstaðið hjá Jo­han og konuni Rakul. Fyri tveimum árum síða­ ni fanst her hvørki vatn, streym­veiting, telefon, nógvir rútar vóru í knúsi, onki gólv í gongini, fleiri vat­n­rør sprongd, ketilin á hol, oljutangin fullur av vat­ni og einki handtak í ú­t­ hurðini. Bóndagarðurin var í roynd og veru latin upp í hendurnar á tí ríka fugla­ lívi­num í økinum, og flestu fólk, ja, sjálvt suðuroyingar høv­du gloymt alt um Fámar­á. Nú hava tey bæði, Johan og Rakul umskapað hetta til teirra egna heim, við einum hópi av djórum, heimligum hug­na og opnum hjørtum, og enntá eini útvarpsstøð – Radio Fámará. Soleiðis var gerandis­dagurin fram til í farnu viku, tá ein lýsing brádliga boðaði frá broyt­ ingum. Hjá Johan og Rakul er spurningurin í løtu­ni, hvussu leingi aftrat hesin øðrvísi lívsstílurin kann halda fram – og um hetta verður heimstaður teir­ra eisini í framtíðini. Í farnu viku varð hetta fest­ið lýst til sølu, og nú er upp til Búnaðarstovuna at avgera lagnuna og fram­tíð­ ina á hesum staði. - Vit bíða í spenningi, sig­ ur Johan stutt. Taka yvir Tað var ikki frítt, at Johan bleiv eitt sindur kløkkur, tá hann fekk at vita um søluna. - Tað føldist so óveruligt, og føldist sum um at teppið nú var skrykt undan mær og konuni í einum. Men eg kom skjótt yvir tað, tí bara 10 minuttir seinni sat eg og tjatt­aði við fólk á Facebook um hetta. Vit fáa allatíðina brøv frá okkara omanfyri 1000 Facebook-vin­um, sum upp­mun­t­ra okkum um at halda á­fram. - Eg havi síðani lisið lýs­ ing­ina, og eg kann so sakt­ ans taka yvir hetta festið við teimum roynd­um og kvali­fika­sjónum sum eg havi, greiðir Johan frá. Fyri líkasum at leggja alt so væl til rættis, og vera eitt stig frammanfyri gongd­ ina, hevur Johan tikið tað sum kallast “Yrkis­skeið í landbúnaði” á kvøld­skúla­ skeiði í Runavík. - Ja, hugsa tær til: Eg mátti upp klokkan fimm tvær ferðir um viku­na, fyri at kunna fara úr Fámará og við Smyr­li allan vegin til Havn­ar, og síðani til kvøld­ skúlan í Runavík, sig­ur hann brosandi. Við øðrum roynd­um inn­ an landbúnað, sær hann seg fult føran fyri at taka yvir festið í Fámar­á. Ella sum hann tek­ur til: - Eg havi trods alt búð í Fámará í tvey ár, og tað mann nokk kvali­ fi­sera til at búgva í Fámará. Hann hevur sostatt fast­an bústað í Suðuroy, soleiðis sum tann eina treytin í lýs­ing­ini leggur upp til. Johan og Rakul fara at bjóða uppá hetta festið, og vóna at hava hægsta boðið tá avtornar: - Men um vit skulu taka eitt kempu lán og noyðast av garðinum at arbeiða frá 8 til 16, so er poengið líka­sum farið, tí her er so nógv eftir at gera. Vit vilja heldur brúka okkara orku í framtíðini til víðari restaurer­ing av garðinum. - Fámará er eitt attraktivt stað. Og tað ynskja vit eisini at tað skal verða í framtíðini, sigur Johan avgjørdur. snorri@sosialurin.fo Í gjár vóru liðin júst tvey ár síðani, Johan og Rakul á fyrsta sinni setti sín fót á jørðina í Fámará. Hann hevði frætt um hetta ser­staka og fjarskotna staðið Fámará, og júst henda dagin – 15. mai 2010 – bjóðaði Strandferðslan ókeypis ferða­seðlar. Millum ferðafólkini til Suður­oyar henda dagin vóru Johan og Rakul, og komin í land varð leiðin bein­an­vegin løgd til hetta staðið, sum síðani hevur verið heimstað hjá hjúnunum báðum. - Vit vóru her allan dagin og vistu ikki av, hvussu tíðin rann av­stað. So einaferð sigur Rakul við meg: - Tú Johan, nú er tíð at venda nøs­ini heimaftur, tí Smyril fer skjótt aftur til Havn­ar. - Eg­ svar­aði henni aft­ur: - Heim?! Jamen, eg haldi at eg eri heima! Her yns­ki eg at búg­va. Hetta er simpelt­ hen STAЭIÐ, greiðir Johan frá. - Eg havi aldrin fyrr følt meg á so rættari hill, sum eg geri nú. Frammanundan høvdu hann og konan ferðast kring oyggjarnar til tess at finna eitt stað, har tey kundu búg­va og virka, soleiðis sum hann ynskti. Hóast væl varð leitað, var hvørg­in teirra í iva um, at Fámará bar av øll­um. - Tað var so løgið, ja, heilt absurd, at tað segði bara pling beinanvegin, tá vit komu higar. Her var nógv at taka fatt í, men tað løgdu vit líka í. Her kundu vit føra okkara dreym og okkara visjón út í lívið. Vit hava nógv­ar planir! Kulissa At tey bæði hava verið íðin og ágrýt­in gongur sjón fyri søgn í dag. Hóast nógv er eftir at gera og bøta um, hava tey megnað at um­skapa eina nærum niðurdotna lon til eitt heim – teirra serstaka heim við teirra serstaka lívsstíli. Fólk hava eisini kunnað fylgt við gongdini í bóndagarðinum, um­vegis Facebook og tey mongu films­brot­ini, ið løgd eru út á Youtube. - Ja, vit bæði hava ein serligan lívs­stíl, her vit brúka eina bygd sum ku­ lissu til okkara visjón um at hava ein bóndagarð, har øll eru vælkomin – høgur sum lágur. Okkara visjón er, at her skal altíð vera pláss fyri øll­um, annaðhvørt um ein er nýliga frá­skild­ur, júst vorðin edrúur, er smæð­ in, gamal ella bara følir seg einsa­mall­an og passar illa inn, sigur Joh­an brosandi. At hetta ikki bert eru orð, er Rúni besta prógvið um. Hann búði á einum sambýli í Havn, men hevur nú funnið seg sjálvan og sítt egna lív snøgt sagt við bert at vera hjá Joh­an og Rakul í Fámará. - Nú stórtrívist hann her, og hev­ur enntá keypt sær sín egna hest, sig­ur Johan. snorri@sosialurin.fo Heima – tað er her LÍVSSTÍLUR “Altso, - hvat sker, Johan? Ætlar tú virkiliga at selja Fámará .... ?” Soleiðis ljóðaðu boðini til tann óvitandi Johan Dalsgaard, sum saman við konu síni, Rakul hava búleikast her seinastu tvey árini. – Eg visti ikki av lýsingini, um at festið í Fámará var til sølu. Men eg hevði tó ein varhuga av, at okkurt fór at henda nakað skjótt, sigur Johan - Eg kann saktans taka við festinum