fríggjadagur 29. juni 2012síða 9

9 Fríggjadagur 29. juni 2012 · Nr. 74 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 minningardagur teirra deyðu í ferðsluni hvønn einasta dag kensl­una fyri meg sjálva og tað gekk long tíð, áðrenn eg for­taldi tað fyri nøkrum, hvussu eg hevði tað. Hann er við allastaðni Beinta sigur, at hon hugsar fram­vegis um Jens Harry hvønn einasta dag. – Eg hugsi um, at nú hevði hann fylt átta ár 26. oktober og hevði farið í annan flokk eftir summarfrítíðina. – Og eg hugsi um, hvussu hann hevði sæð út og hvat hann hevði gjørt. Eg havi eisini eina mynd av honum í telefonini, so hann er fram­ vegis við mær allastaðni, har eg fari. Fríggjadagin er minn­ing­ ar­dagur teirra, sum doyði í ferðsluni og tað er ein dagur, Beinta brúkar. – Hendan dagin plagdi eg at fara á staðið hendan minn­ ingardagin, har vanlukkan hendi og har eri eg so í friði fyri meg sjálva eina løtu. – Eg plagdi eisini at fara út á grøvina at siga halló við hann. Hon heldur, at tað tað hevur stóran týdning, at varpa ljós á tey, sum doyggja í ferðsl­uni fyri at royna at fáa bil­førarar at ansa sær serliga væl. – Tey fyrstu árini, minn­ ingar­dagurin var, hugsaði eg hvørja ferð, at tað er gott tað ikki eri eg, sum eigi nakran ið er deyður í ferðsluni, so ræðu­ligt helt eg tað vera. – Men áðrenn nakar vardi var eg sjálv ein av teimum, sum syrgdi. Tí hevur hesin dagurin ein serligan týdning fyri Beintu og hon veit, at hann hev­ur eisini stóran týdning fyri onnur. – Kunnu vit fyribyrgja bara eini einastu vanlukku, hev­ur tað ómetaliga stóran týdn­ing. Tí heldur hon, at tað hevur ómetaliga stóran týdning at varpa ljós á hesi viðurskifti alla tíðina. Hon samanber hetta við AIDS, ráðið, sum var ser­stak­ liga virkið í áttatiárunum og úrslitið var, at tilburðirnir av AIDS alsamt fækkaðu. Síðani er upplýsingin um AIDS fánað burtur og nú eru tað eftir fleiri, sum fáa sjúk­ una. – Sostatt má Ráðið fyri Ferðslutrygd áhaldandi varpa ljós á hesi viðurskiftini, tí eg ivist ikki í, at tað fer at bera frukt og at bilførarar fara at hugsa seg um avleiðingarnar, tað kann fáa at koyra ov skjótt. – Tað er mín størsta ynski, at ongin skal uppliva tað sama, sum eg, sigur Beinta Larsen. Alt ov tíðliga Tá ið vanlukkan hendi, lærdi Beinta til Pedagog í Dan­ mark. Men tey gjørdu av at flyta heim, tá ið Jens Harry var føddur so at lítlibeiggin kundi hava ommur og abbar og alla familjuna hjá bæði mammuni og pápanum rund­ an um seg. Tískil gavst hon á peda­ gog­skúlanum og fór at ar­ beiða á Lágargarði, har hon er heilsuhjálpari. Eftir vanlukkuna gingu tað bara tveir mánaðir til hon fór til arbeiðis. – Tá helt eg, at tað var tað besta fyri meg, tí tað tók tank­arnar eitt sindur frá van­lukkuni. – Men nú dugi eg at síggja, at tað var alt ov tíðliga, í hvussu so er fyri meg. – Eg arbeiddi rættiliga nógv og dugdi ongantíð at hvíla meg, tí hvørja ferð fóru tank­ar­nir at mala um van­ lukk­una, so eg arbeiddi meg burtur úr tí. Men tað gekk ikki og av­ leiðingin var, at í fjør varð hon rakt av herviligum tung­ lyndi, so hon mátti sjúkra­ meldast og fáa hjálp. – Eg haldi, at tað var reak­ tión­in upp á vanlukkuna. Tey siga, at tíðin lekir øll sár, men eg haldi ikki, at tað passar, sigur Beinta Larsen. Misti einkarsonin – Tað er mítt størsta ynski, at ongin skal uppliva tað sama, sum eg. Tey siga, at tíðin lekir øll sár, men eg haldi ikki, at tað passar, sigur Beinta Larsen, sum misti sín einasta son í ferðsluvanlukku. Mynd: Álvur Haraldsen Tað má eg liva við, tí eg vænti aldrin, at eg komi yvir tað