mikudagur 25. juli 2012síða 11

11 Mikudagur 25. juli 2012 · Nr. 85 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Nú brøðurnir Arthur og Jør­leif so brádliga vórðu tikn­ir frá okkum, rann fram fyri meg, hvat ið teir sum smá­dreingir upplivdu, tá ið mamma okkara í besta aldri, varð tikin frá okkum. Fyri góðum 67 árum síðani andaðist mamma okkara bert 34 ára gomul. Eftir sat pápi okkara, Jógvan á Støðini, somuleiðis 34 ára gamal, við trimum móðurloysingum 0 ár, 4 ár og 10 ár. Mamma doyði í barsilssong við mær á Klaksvíkar sjúkrahúsi. Mong eru tey, serliga eldri konur, ið hava sagt mær frá, hvussu ræðulig henda hending rakti, ikki bara tey av­varðandi, men alt bygd­ar­ fólkið. Samfelagið var øðrvísi skipað tá, enn í dag. Pápin var tann, ið vann til lívsins uppihald, meðan mamman tók sær av at uppala børnini og øllum tí, sum hevði við heimið at gera. Tað hevur verið ein tung uppgáva at funnið útav, hvør skuldi taka sær av hesum trim­um móðurloysingum. Loysnin varð funnin, og hon var góð. Jørleif, ið var elstur av okk­um trimum, kom at búgva hjá Jógvani Andreasi mammu­beiggja og konu hans­ara Kittuni, ið búðu inni hjá Jóan Paula abbanum og Petru ommuni. Miðlingabeiggin Arthur kom at búgva hjá pápanum Jógv­an á Støðini og ommuni Annu og fastrini Jenny, ið búðu í húsunum á Støðini. Eg, sum ikki visti av nøkr­ um, kom at búgva hjá pápa­ beiggjanum Hans Davidi og konu hansara Kristionnu. Allir komu vit beiggjarnir at hava tað gott. Vit fingu nóg mikið av kærleika og um­sorgan. Meg minnist, at fostur­ mamma mín Kristianna, ið var ein fyrimyndarlig mamma, ynskti, at eg hevði góð og náttúrlig viðurskiftir við mínar upprunaligu brøð­ ur, eins og eg hevði við míni fostur­systk­in. Og tað eydn­ að­ist væl, vit hava altíð havt góð viður­skiftir og følt okk­ um knýttar, hvør at øðrum. Um 60 ára aldur, varð stað­ fest, at Jørleif varð raktur av parkinsonsjúkuni. Sjúkan versnaði, sum tíðin leið, og hóast Jørleif hevði gott mót, so viknaði Jørleif, sum árini liðu. Kona Jørleif, Sonja, tók sær væl av honum, stuðlaði honum í allar mátar. Men sum tíðin leið og sjúkan versnaði, fór Jørleif fyrst á Vesturstovuna í Fuglafirði, seinni fór hann á Røktar – og ellisheimið í Runavík. Starvsfólkini á nevndu stovnum eiga stóra tøkk fyri ta stóru hjálp og umsorgan tey góvu Jørleifi. Hóast vit vistu, hvønn veg tað bar, so varð tað tungt at taka ímóti boðunum um at Jørleif varð farin hið­ani. Hann andaðist á Klaks­vík­ar sjúkrahúsi, eins og mamm­an. Jørleif var lættur av lyndi, skemtingarsamur og lættur at vera saman við. Hann var familjukærur og barngóður. Góðar summardagar, dámdi honum at fara niðan fjøllini og njóta føroysku náttúruni, tá ið hon vísti seg frá síni bestu síðu. Aloftast hevði hann døt­ ur­nar Siggu Mariu og Mal­ una við sær. Tær báðar hava mong góð minnir frá slíkum túrum. Jørleif var musikkalskur, spældi upp á fleiri ljóðføri, dámdi væl at syngja. Sang í sangkórinum og spældi í horn­orkestrinum í Fuglafirði í mong ár. Hann hevði ógvuliga stór­ an áhuga fyri søgu. Visti ein hóp um Fuglafjarðar søgu, og mong vóru tey, ið vendu sær til Jørleif fyri at verða kunnað. Sum yngri var Jørleif til skips. Hann tók skiparaprógv í Klaksvík og sigldi sum stýri­ maður við ymsum skipum. Seinastu árini Jørleif var arbeiðsførur, var hann havna­fúti i Fuglafirði. 5. juli, nakrar fáar dagar eftir at Jørleif varð farin, fingu vit deyðsboðini av Arth­uri, ið var bert 71 ára gamal. Boðini komu dátt við, tað kundi ikki bera til, tí Arthur hevði følt seg frískan og ferð­ ugan. Fyri eini tíð síðani, hevði hann stríðst við krabbamein, men hevði vunnið á sjúkuni, og hevði tað nú gott í allar mátar. Men vit mugu bert ásanna, at deyðin hyggur ikki at tonn­ unum og spyr ongan eftir, tá ið hann tekur avgerðir. Vit standa spyrjandi, men vit fáa einki svar. Arthur var lættur av lyndi, skemtingarsamur, barngóður og setti sína familju í hásæti. Hann var lítillátin, gjørdi lítið burtur úr sær. Sum heilt ungur fór eisini Arthur til skips. og var í mong ár á sjónum. Seinni fór hann í land, og arbeiddi á flakavirkinunum í Fuglafirði og á Havsbrún. Hann var arbeiðssamur, hevði ilt við at binda frið, eisini nú hann varð komin í pensiónsaldurin. Hann var álítandi og væl lýddur av teimum, hann samstarvaðist við. Seinastu tíðina hevði hann tikið sær av ruskstøðini úti á Klovningi, eitt arbeiði, ið hann røkti til lítar. Missurin hjá hansara dygga stuðli, konuni Ma­ lenu, børnunum Vanju, Ann, Unn og Jan við mak­um og abbabørnum er og verð­ur stórur – tit, ið øll stuðl­aðu honum so væl, tá ið hann stríddist við krabba­meins­ sjúkuna, og sum hann megn­ aði at basa og so aftur nú, hann lá á deyðastrá. Jørleif og Arthur eru farnir í Harrans hendur, teir verða ikki ímillum okkum meira. Saknurin verður stór­ur, men minnini eiga vit og hitan frá hondunum, ið sleptu, fara tit, ið stóðu hon­ um allarnæst, at merkja. Sum yngsti beiggin, fekk eg tann heiður at siga nøkur orð um beiggjar mínar í kirkj­uni. Eg nýtti m.a. orðini hjá danska hugspekinginum Søren Kirkegaard, ið eg haldi hóska so væl til Jørleif og Arthur, ið eg loyvi mær at end­urtaka í hesum minn­ing­ ar­orðum: Tann dagin tú komst í verð­ini, grætst tú, meðan tíni næstu vórðu glað. Liva nú soleiðis, at tann dagin tú fert hiðani, tá gráta tíni næstu, meðan tú sjálvur ert glaður. Við hesum fátæksligu orð­ um verður friður lýstur yvir minnini um beiggjar mínar Jørleif og Arthur. Signar á Brúnni Beiggjarnir Jørleif og Arthur farnir TØKK Tøkk Vit takka hjartaliga fyri sýnda samkenslu og hjálpsemi, tá okkara elskaða kona og mamma, Malan Ólavsdóttir Olsen andaðist og varð jarðað. Tøkk fyri blómur, kransar og heilsarnir. Tøkk til tykkum, sum hjálptu til í sambandi við jarðarferðina og ervið. Fyri peningagávur til trúboðara stuðulsfelagsskapin Akurin, og til tykkum øll, sum fylgdu Maluni til hennara seinasta hvíldarstað. Maður og børn Henning, Osmund, Maria, Hávarður og Óttar