fríggjadagur 10. august 2012síða 39

nr. 92 · 10. august 2012 7 hetta fyrsta árið verður einsamallur í Esbjerg. – Ætlanin er, at eg hetta fyrsta árið finni meg til rættis á skúlanum og kann brúka nógva tíð upp á at venja harmoniku, men tá eitt ár er liðið flyta konan og okkara fýra børn niður til mín í Esbjerg, greiðir René frá. Hann hevur fingið sendandi eina tímatalvu frá skúlanum, og longu nú veit René, at hann kemur at hava ein fullkomiliga annar­leiðis gerandisdag samanborið við tann, hann hevur havt seinastu 14 ár­ini sum sølumaður. – Eg komi at hava vanligar undir­ vísingartímar og eisini ymisk skeið, men størsti parturin av tíðin fer við sokallaðum instrumenttímum, sigur René og fortelur, at hann væntandi fer at brúka millum átta og tíggju tímar hvønn dag upp á venjing. – Hetta verður ein heilt onnur til­ vera. Sum sølumaður ert tú nógv úti millum fólk, men nú skal eg venja meg við at sita í einum undirvísingarhøli og eisini brúka tíð einsamallur upp á at venja harmoniku. Eg havi rættiliga ring bindindi, so tað verður spennandi, hvussu tað fer at rigga, sigur René við ein­um skálkabrosi. Saknar seyðahundavenjing Umframt at starvast sum sølu­ maður hevur René fingist við seyða­ hundavenjing, og seinastu árini hevur hann vant ógvuliga miðvíst við hund­ unum. – Seinastu árini havi eg arbeitt rætt­ iliga seriøst við seyðahundum, og eg haldi næstan, eg kann siga, at tað hevur ver­ið eitt fulltíðarstarv afturat mínum veru­liga starvi, sigur René. Nú hann flytur til Danmarkar, er hann noyddur heilt at sleppa hundavenjingunum, og tað verður alt annað enn lætt. – Eg veit longu nú, at eg komi at sakna venjingina við hundunum ómeta­liga nógv. Eg havi havt fýra hundar seinastu tíðina, men teir havi eg selt, av tí at eg fari av landinum, greiðir René frá. Festið, sum hann hevur í Nólsoy, er hann eisini noyddur at siga frá sær, meðan hann er undir út­búgving í Danmark. – Konan kemur at hava festið í eitt ár, og tá hon og børnini flyta niður, tekur svágur mín yvir, sigur René, sum sig­ur seg fara at sakna náttúruna og djóra­lívið, sum er í Nólsoy. – Tað er púra sikkurt, at eg fari at sakna at ganga á fjall, fletta seyð og alt tað, ið hartil hoyrir, men hinvegin so fái eg nógvar aðrar upplivingar ístaðin, hesa tíðina eg verði í Danmark, sigur René. Honum dámar væl at vera úti í føroysku náttúruni, og longu nú hevur hann hugsað um, hvussu hann skal fáa dagligu rørsluna, meðan hann er í Danmark. – Eg havi altíð rørt meg nógv og rokast úti í haganum, so nú má eg finna upp á okkurt annað. Eg má bara seta meg til sættis við, at tað frá mána­ deg­num av ivaleyst verður til onkran rennitúr á asfaltinum í Esbjerg ella okk­ urt líknandi, sigur René. Málið er at undirvísa Høvuðsorsøkin, til at René fer úr Før­ oyum og niður á Syddansk Musik­ konserva­torium í Esbjerg at útbúgva seg, er tann, at hann kundi hugsað sær at undir­víst í harmoniku í Føroyum. – Málið er avgjørt at kunna undir­ vísa. Tá eg havi tikið hesi trý árini á skúlanum, havi eg neyðugu førleikarnar til at undirvísa, men mann kann eisini byggja meira upp á útbúgvingina, sigur René. Til ber nevnliga at lesa í tvey ár afturat teimum trimum, soleiðis at René so hevur eina masterútbúgving, men í fyrstu atløgu tekur hann trý tey fyrstu árini, og verður harvið bachelor. – Eg havi ikki havt møguleika ella kanska heldur ikki givið mær stundir til at venja harmoniku, so nú sleppi eg at venja so nógv eg vil og tími, sigur René. Hann vónar, at hann eftir lokna útbúgving er blivin so góður, sum hann nú einaferð hevur møguleika at blíva. – Hvussu góður kann eg blíva? Tað er tað eg vil, blíva so góður sum eg kann, sigur René. mynd: Rólant waag dam – Eg eri úr eini familju, har tónleikur altíð hevur fylt nógv, og so havi eg bara sjálvur verið rættiliga áhugaður í tónleiki líka frá barnsbeini av, sigur René Hansen