mikudagur 11. juli 2012síða 18

Mikudagur 11. juli 2012 · Nr. 79 18 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Miðvikan 3. partur Ein dagin vit fóru til útróðrar, kem­ ur ein bátur at landi, og tveir menn eru við. Eg kendi annan mannin. Hann var úr Vík og kallaðist Jo­ hannes Djurhuus. Hann segði, at hann var við Tordenskjold, og teir vóru komnir inn við einum tele­ grammi, sum skuldi sendast. So skuldu teir aftur fara suður fyri fjarð­irnar at royna. Eg spurdi hann, um tað kundi borið til hjá okk­um at fingið eitt sleip suður fyri Hellingina. Hann helt, at tað mátti borið til. Hetta var ein lætti, vit sluppu undan at rógva sjálvir. Tá ið teir hildu, at vit vóru komnir nóg langt, sleptu teir okkum. Vit settu so línuna og lótu hana standa í tveir tímar, so løgdu vit á at draga. Vit vóru ógvuliga spentir, tí tað var so tungt at draga. Tað vísti seg at vera toskur á. Vit fingu 20 toskar á fyrsta stykkinum, men vektin var líka nógv enn á línuni. Men nú blivu tað bara lirar, eitt slag av steinbíti. Men teir blivu blakaðir út aftur. Einar tríggjar línur vóru drignar uttan meira av toski. Men so byrjaði at vera á aftur, og vit fingu floytufullan bát. Nú var tyngsta takið eftir, og tað var at rógva til lands. Veðrið var av tí besta, og vit nærkaðust so smátt. Men nú kom toka, og vit róðu í ein vesturhallan norðan. Tað gekk ikki so skjótt, tí báturin var so tungur. Men so klárað hann í, og vit komu inn móti Lambaoyruni, sum er út móti spíssinum á Langanesi. Nú kom eitt fuglfjarðaskip inn við landinum. Men vit tordu ikki at biðja um enda og sleip, tí báturin var so tungur. Sleip kundi vera vandamikið við so tungum báti. Vit komu at landi í øllum góðum, og vit vóru bestir av bátunum á Skála henda dagin. Men vit vóru eitt samdøgur um túrin. Vit gjørdu av henda dagin ikki at fara aftur út á somu leið, tí so nógvur fiskur var nærri landi. Men kortini vóru vit har nakrar túrir og fingu altíð væl av fiski. Vit vóru tó altíð 4-5 línulongdir uttan fyri hinar bátarnar. Sungu sum veiðan hevði verið Her skal skoytast uppí, at bókin hjá Sámali Johansen “Til lands” er eitt gott íkast til hesa søgu um útróður til lands. Sámal hevur eisini frásøgn hjá húsa­manninum Sivar Højgaard, sum somuleiðis róði nógv út á Skál­ um. Her er okkurt, sum ikki Jóannes hevur við. Til dømis greiðir hann frá, at við síðuni av teimum búði ein bátamanning, har tað vóru menn, sum dugdu væl at syngja. Tað hoyrd­ist væl á sanginum, um vikan hevði verið ein veiðivika. Hevði hon verið góð, var sálmasangurin harður og dunandi. Var hon vánalig, var tað ikki meira enn tað grælaði úr teimum. Sildin kom Aftur til Jóannes: Nú var sildin kom­in, og fleiri bátar fóru at royna eftir sild, men tað gekk ójavnt á. Vit plagdu at seta gørnini um dimmi. Vit royndu so við snøri, með­an línan stóð. Vit máttu hyggja eftir, um nøkur sild var komin í. Hetta sóu vit á kíkinum. Tí mátti eisini ansast eftir, at ikki ov nógv onnur veiða varð tikin inn í bátin. Vit kundu annars fáa uppí tvey trý skippund eina nátt. Bara eina ferð varð ov nógv inn­ tikið. Sildin hevði tað við at koma í tørnum. Eina ferð vit sóu eina torvu settu vit sildagarnið. Tá vit vóru næstan lidnir at seta, fór kíkurin undir. Vit hildu, at ein sildreki var komin í garnið. Vit løgdu á at draga, og tá ið vit fingu garnið á borði, var tað fult av sild. Vit gjørdu av at taka sildina burtur úr garninum, so hvørt vit drógu. Tað var skjótt, at báturin fyltist. Men móti endanum var minni í, og vit tóku endan á garn­inum við sildini í inn í bátin. Tá var nóg so mikið í bátinum. Men tað var gott veður, tí spældi alt væl av. Tá ið vit vóru lidnir at taka burtur úr, bóru vit sildina út í íshúsið, sum stóð á bakkanum. Tað var í síni tíð bygt av íslendingum og føroyingum til føroysku skipini, sum royndu á Eysturlandinum. Tey kundu fáa bæði ís og agn haðani. Vit kundu so fáa okkurt frá skip­ unum, sum okkum manglaði. Tað kundi vera margarin, sukur, keks, kaffi, te og okkurt sovorðið. Veiðan hjá okkum hendan dagin vigaði 4.300 pund, og var hetta tað mesta, sum hevði verið í bátinum. At bøta gørn fyri gøtumenn Ein morgunin, eg hevði lagt meg uppá seingina, kemur ein smá­ drong­ur inn og sigur, at Dánjal (Poul­sen) í Gøtu spyr, um eg kann koma inn til teirra. Eg segði, at eg skuldi koma. Eg fekk mær ein drekka­munn, og síðani fekk eg mær eitt silda­garn­noða. Eg visti framman­undan, at tað var at bøta teimum eitt sildagarn, at ørindini vóru. Tá eg kom í dyrnar møtti eg Tummasi í Bartalstovu. Hann spyr: “Hvar fer tú, tú er ikki vanur at renna hús úr húsi.” “Eg eri komin at bøta tað aftur, sum tínar bondsku hendur gera við gørnini, tá ið tú tekur sildina úr teimum.” Eg kendi Tummas væl, áðrenn Tað hendi meira á Skálum enn bert tað at rógva út. Jóannes fann eisini saman við einum “líkamanni”, nevniliga Oliver á Ryggi Til Íslands við Óla: Geila Jóannes á Skálum: Var eisini saman við yrkjaranum Oliver á Ryggi Geila Jóannes Lendingini á Skála Toftirnar av íshúsinum á Skála