mánadagur 16. juli 2012síða 11

11 Mánadagur 16. juli 2012 · Nr. 81 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 skald­søgur um tey stóru krígg­ini. Sum hjá nógvum monn­um á hansara aldri vóru høvu­ndar sum Sven Hass­el væl um­boð­aðir í reol­ini. Úr umhvørvinum har norð­uri kom eisini áhugin fyri øllum tí, sum hevur við bátar, skip og fiskiskap at gera. Hann royndi mestsum all­an tann fiskiskap, sum før­oyingar hava fingist við. Var enntá í sjálvdrátti við snøri undir Íslandi. Seinni var hann eisini við fleiri sløgum av farmaskipum. Vit vóru við tá tað bar til – bæði til fiskiskap og sigling. Og einaferð gjørdi øll familjan eina ógloymandi ferð kring allar Føroyar við útróðrarbátinum Tindi. Bretar siga "she" um eitt skip. Tí í gomlum døgum varð so nógv orka og so nógv­ur kærleiki lagdur í bæði tað at smíða og sigla eitt skip, at tú kundi ikki siga "it" um tað. Tú virdi títt skip - tað hevði sál. Og eitt tað mest inniliga samband, sum hevur ver­ ið mill­um ein mann og eitt skip í Føroyum, var mill­um Jóannes Skaale og Vestur­ vík, sum hann keypti frá Conradi, farbróður sínum. Vesturvík royndi ymiskt fiskarí – mest við gørnum. Øll familjan hjálpti til. Tað bleiv málað, rustur varð bank­aður, skrødd gørn skor­in av, buktir spleysaðar. Men tað gekk ikki. Til end­ ans steðgaði driftin, og Vest­ur­vík lá uppankrað á Havn­arvág í langa tíð. Pápi helt hana trúliga við líka hvønn einasta dag – men tað neit fast at hans­ara skip skuldi liggja soleiðis, mitt í Havnini. Til endans mátti hann ásanna, at tíðin var farin frá hesum sløgum av træ­ skip­um, og teir túsundtals, túsundtals arbeiðstímar, hann hevði lagt í Vesturvík, vórðu søktir. Dreymurin fór til botns. Pápi fekk eitt dygt slag, tá vinmaður hansara, Jens John, doyði alt ov tíðliga. Men tann dagin Vesturvík bleiv søkt, var eisini synd í hon­um. Tá hann seinni royndi seg sum reiðara á rækju­ skipi gekk tað heldur ikki. Ikki fyrr enn hann vendi aftur til røturnar og keypti útróðrarbátin Søk­an í Klaks­vík, fekst tað at bera til. Men tað var ikki úrslitið sum gjørdi av, um lívið var gott ella ringt. Tað var hetta at vera í umhvørvinum. At sleppa at tosa um veður, vind og leiðir við hesar menn­inar, sum hann virdi so nógv. Sjálvur at fara við Esp­ ingi. At egna. At seta. Draga. Rekja. Egna. Seta. Draga... At kenna aldurnar und­ ir sær. Merkja vindin í and­ lit­in­um. Kenna luktin av sjó­roki, agni, motorroyki, olju­klæð­um, tubbaki og blóðg­að­um fiski. At standa við rulluna og síggja oyggjarnar í sól og regni. Og viðhvørt – bara við­hvørt – at síggja tað sprakla á hvørjum jarni. Tað var tá, hann livdi. Og tað var tá hann, sum per­ sónur, var best. Róligur endi Deyðin stóð óvanliga leingi í durunum hjá pápa. Lívið fjarðaði spakuliga burt­ur – men tað var ikki nakað, hann tókt­ist ræðast yvir­ høvur. Hann var róligur, tá hann tosaði um hvør skuldi bera kistuna ella hvørjir sálm­ar skuldu syngjast til jarðar­ferð­ina. Og í mammu hevði hann tann besta stuðulin, sum nakað menn­ iskja kann ynskja sær. Hon styðjaði hann heilt ófatiliga væl í lív­in­um, og hon leiddi hann all­an vegin inn um deyðans gátt. Tað var hann takksamur fyri – men móti endanum spurdi hann onkuntíð - bara hálvgum í skemti – um vit ikki bara kundu seta hann einsamallan í ein bát, og seta kós út á hav. At doyð flótandi, undir opn­um himli millum hav­ hest­ar­nar – at møtt líggja­ manninum úti á tí havi, sum fyri hann var lív og frælsi – tað hevði eisini verið flott. Men hóast hann sunn­u­ dagin doyði á sjúkra­hús­in­ um millum litaðar slangur og blunk­andi telduskíggjar, so var eingin ivi um, hvar hann í huganum var sínar síðstu løtur, tá hann mentalt gleið burtur frá okkum, sum sótu á sjúkrastovuni: Hann goggaði sínar sein­ astu toskar niður í pavnin á Espingi. s. Minningarorð um Kristian Samuelsen Haldórsvík F. 25. desember 1948 – D. 13. mai 2012 Kristian hjá Kalle, sum vit kallaðu hann, er ikki millum okkum longur. Tað kom sum ein skelkur, sjálvt um eg visti, at hann var álvarsliga sjúk­ ur. Vit vuksu upp saman sum grannar. Kristian, tann lívsgleði per­sónurin, tað ber ikki til. Hví hann? Sum fyrrverandi for­maður í Haldórsvíkar Ítrót­t­arfelag, so leita mínir tank­ar aftur á árið, tá Víkar­ báturin kom til bygdar og róðu fyri fyrstu fer í 1970. Tað gav okkum í sóknini upplivilsir, sum vit altíð koma at minnast. Hvør var undangongu­ mað­ur, at fáa bátin til bygdar. Jú, tað var Kristian, saman við øðrum. Fyri at fáa bátin bygdan, skuldi sjálvandi pen­ ingur til. Sjónleikur var stáplaður upp á beinini, og hvør minn­ ist ikki sjónleikin, “Jeppe á fjallinum”, sum fylti Av­halds­ húsið fer eftir fer. Og hvør var Jeppe, jú tað var Kristian, ein sjónleikari, sum man hava verið millum teir bestu í Føroyum. Ein ógloymandi sjón­leikur. Báturin bleiv bygdur av Niklas í Koltri, tað var ein stórur dagur, tá ið hann kom til bygdar. Nú summarið stendur í besta blóma og stevnurnar eru viku eftir viku, har kapp­ róðurin verður varpaður út, leita mínir tankar aftur, tá ið eg sum smádrongur í Vík í 70’árinum gleddist til hvønn leygardag, tá kappróður var. Tað er leygardagur og klokk­an trý byrjar kapp­róð­ urin. Øll sóknin bíðar ótolin, til 8 mannaførini fara at rógva, vit visti, at Víkarbáturin við Kristiani sum róðursmanni, fóru at geva øllum 8 manna­ førunum ein skarpan gang. So kemur tann stóra løtan, sum vit hava bíða eftir, Niels Juul Arge, við síni frálíku rødd, varpar út. Jú, Víkarbáturin var eina­ ferð enn vinnari og øll sóknin gleddist um úrsliti. Góði Kristian, tú hevur givið okkum so nógv, tú vart ímyndin av Haldórsvíkar Ítrótt­arfelag. Tá ið eg flutti til Argir at búgva og kom at fylgja við tí ítróttarliga, kom J o h n n y at spæla fótbólt nøkur ár á Argjum. Tá dystur var, hvør var fyrstur at møta upp, jú tað var Kristian, sum kom líka úr Vík suður at hyggja eftir dyst­inum og soninum, Johnny. Tað var altíð stuttligt at fáa eitt prát við Kristian. Vit møttust av og á her suðri, tú komst altíð til mín við tí positiva, “tað gongur nokk”, sjálvt um tað ikki altíð sá so positivt út hjá AB. Kristian, takk fyri alt vit høvdu saman. Takk fyri tey stóru upplivilsir, sum vit í Haldórsvíkar sókn fingu bæði við sjónleiki og kapp- róðri. Góði Kristian, tú verður saknaður. Eftir teg stendur eitt stórt tómrúm í míni heimbygd. Mínir tankar leita til tykk­ um, Lenu og børnini Tórhild, Conny, Johnny, Mariu og beiggjarnar Mikkjal og Pól við familju. Tit hava mist ein góðan mann, pápa, abba og beiggja. Bygdin drýpur høvur, eg vil minnast Kristian við djúp­ astu samkenslu við tykkum, sum hava mist. Takk Kristian fyri alt tað tú gav okkum. Hvíl í friði kæri vinur. Argir 16.07.2012. Andrass Drangastein. TØKK