mánadagur 23. juli 2012síða 13

13 Mánadagur 23. juli 2012 · Nr. 84 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 G! festivalurin 2012 hóskvøldið Oddur á Lakjuni “Eg veit ikki hví hesin bólk­ urin ikki er betri kend­ ur í Føroyum” segði Árni Gregersen, táið hann kunn­ gjørdi Hymns from Nine­veh á Spæliplássinum. Og væl mátti hann siga so. Bólk­ urin hevur verið út­nevnd­ ur ársins bólkur í Dan­ mark, og lá eitt skifti nr. 1 á sølulistanum á iTunes DK. Og har afturat er bólkurin so mik­ið góður, at eingin orsøk er til at hann ikki eisini skal verða kendur og dámdur heima hjá okkum. Hymns From Nineveh er fyrst og fremst eitt projekt hjá Jonas Petersen. Táið Jon­as av fyrstan tíð bleiv kend­ur, var tað ikki orsakað av einum plátusáttmála ella tílíkum, men heldur tí at fólk søgdu hvørjum øðr­ um frá um hann. Hann er kristin lovsongsleiðari, sum í samkomu sínari framførdi sang og tónleik av slíkari dygd, at fólk flokkaðust til at hoyra hann. Hetta menti seg so til at vera ein tann best um­tókta bólkin í Danmark. Tó at bólkurin byrjar og end­ar við Jonas, so var hann ikki einsamallur á palli. Hann hevði seks fólk við sær. Aftur­at vanligu ljóðførunum spæl­du tey eisini banjo, fiól og harmoniku. Saman bygdu tey varisliga stórslignar og væl skipaðar ljóðmyndir upp - sum tó alla tíðina snar­ aðu runt um avbera vøkru röddina hjá Jonas. Áhoyr­ar­ arnir vóru ongantíð álopnir av fegnum ella larmandi rútm­um. Heldur vórðu teir spaku­liga drignir inn í ein eyman heim av varisligum ljóð­myndum, har tað var eins og hvør einstakur tóni var nakað vanvart, sum mátti lutast við virðing og var­ni. Júst sum røddin hjá Jonas sjálv, var tónleikurin er eymur og varin. Sorgblíðu ljóð­mynd­irnar vóru eins og søg­ur, har tú lurtaði neyvt eftir hvörjum smáluti. Flestu sang­ir­nir byrjaðu mini­ mal­ist­iskt og tóku síðani spakuliga at vaksa í orku. Ork­an var hildin í teymum, og við áhaldandi tamarhaldi varð latið upp fyri henni, so at ljóðmyndin vaks seg størri og størri; og tað kom mest sum ein kvøkkur, hvørja ferð ein sangur endaði. Til tíðir, so sum í sangi­ num ‘Cocoon’, var tónleikurin sera líkur Sufjan Stevens. Aðrir sangir líktust meira Sigur Rós, og uppaftur ann­ að var reinari poppur, at líkna við Per Gessle. Ofta var sálmasangur eisini ein eyðkendur íblástur. Ta einu ferðina spældu tón­leikar­ar­ nir nakað, sum mest líktiskt einari rokkútgávu av einum kingo­sálmi, meðan Jonas leyp av pallinum og dansaði ímill­um áhoyrararnar. Tó tað onkuntíð kundi havt verðið ein trupulleiki, at tey vendu sær í so nógv inneftir, sum um tey gloym­ du áhoyrararnar, so bilti tað ikki; tí fjøldin var drigin við inn í gandakenda dámið. Jon­as Petersen er ikki bara sang­ari: rødd hansara var mið­depilin, og harvið var tað skjótt at missa burtur, hvussu fram­úr­skarandi gittarleikari hann eisini er. Fingraspælið var lýtaleyst. Á sama hátt við hinum tón­ leikar­unum: í tílíkum mini­ mal­istiskum tón­leika­slagi var ofta lætt at gloyma, at hand­verkið var sera gott. Konsertin hjá Hymns From Nineveh var sorgblíð, eym og vøkur - og handað áhoyrar­ar­unum so varisliga, at tað ikki er nóg mikið einans at hoyra eina ferð. Oddur á Lakjuni Høgni Lisberg og G! hoyra saman. Høgni hevði á Spæli­ plássi­num seinastu kon­sert­ ina hóskvøldið, og afturat at vera hansara árlíga ískoyti til festivalin, var hetta eisini ein útgávukonsert; hetta í sam­band við at nýggja fløga hansara, ‘Con Man’, júst er kom­in á marknaðin. Hetta er fjórða fløgan hjá Høgna, og hann hevur flutt seg alla­ tíð­ina við tónleikinum. Ser­ liga við ‘Haré! Haré!’ í 2009 breyt hann burtur úr nýggj­ um, og aftur hesuferð hevur hann dugað at gingið nýggjar leiðir. Meginparturin av kon­ sert­ini hóskvøldið var tilfar av nýggju fløguni. Tónleikur hansara er framvegis nakað, sum kann kallast fólka­rokk­ ur, tó at nýggi tónleikurin samstundis er bæði bleytari og ógvusligari enn fyrr. Tón­ leik­urin er eisini á onkran hátt vorðin størri. Víðkaður. Hann hevur flutt seg frá sing­er/songwriter til eina størri ljóðmynd. Onkur hevur sagt, at ein stórur partur av tón­leika­ bólkunum í Føroyum í veru­ leikanum er tann sami bólk­ urin, har tónleikararnir bara skifta um at stilla seg fremst at syngja sínar egnu sang­ir. Høgni hevði ikki færri enn átta mans við sær á pall hós­ kvøld­ið, og flestu teirra hava eisini givið út egið tilfar ella spæla í øðrum bólkum. Høgni sjálvur hevur eisini verið í bak­grund­ini í øðrum bólkum, men hóskvøldið vísti hann enn einaferð, at hann er ímill­um mest karismatisku front­menni­nar vit eiga. Hetta gjørdist serliga klárt í meira rokkutu sangunum. Innaru forðingarnar vórðu tá tveittar fyri borð, og tað var tað eins og at síggja ein prædikumann, sum støkk­ur upp, drivin av síni egnu loðandi sannføring, og sum ikki á nakran hátt kann standa stillur. Eins og persónurin varð ein heilt annar, ein leiðari sum ress­ast, ein menniskjaligur mið­depil - í kontrast til smædna leir­ vík­ing­in, táið hann friðarliga tosaði ímillum sangirnar. Hann lat okkum eisini hoyra bleytu síðuna, tá ið hann framførdi eyma og vakra lagið ‘Under Street­ lights’ av nýggju fløguni. Kontrast­ir­nir eru vorðnir størri, heildin er vorðin meiri spenn­andi. Hjá tónleikarum, sum reglu­liga framføra fyri somu áhoyr­ara­fjøld, er tað ofta torført at koma við nýggjum, tí fjøldin vil hava tað, sum hon longu kennir. Hetta var tó ongantíð ein trupulleiki hjá Høgna. Hann spældi mest sum bara sangir av nýggju fløgu­ni, og bæði tilfarð og fram­førsla vóru so mikið dygd­ar­góð, at eingin kendi á sær, at nakað væntaði. Tó var tað ikki bara nýtt - táið hann var klappaður uppaftur til eitt eykalag, lat hann okkum hoyra ‘Morning Dew’ frá 2006. Høgni hevur víst seg sum ein visioneran tónleikara. Við hvørj­ari útgávu og hvørjari fram­førslu hevur hann flutt seg til eitt meira spennandi stað. Og vit gleða okkum til næs­tu ferð. Høgni gerst betri og betri Sorgblítt, eymt og vakurt Innaru forðingarnar vórðu tá tveittar fyri borð, og tað var tað eins og at síggja ein prædikumann Mynd: Álvur Haraldsen høgni Hymns From Nineveh Konsertin hjá Hymns From Nineveh var sorgblíð, eym og vøkur Mynd: Álvur Haraldsen