fríggjadagur 31. august 2012síða 15

15 Fríggjadagur 31. august 2012 · Nr. 101 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 nøvn Vit stóðu øll um seingina. Vóru har hjá tær. Um teg. Men tað var tung tøgn. Lívið var liðugt. Hóast eg visti, hvussu støðan var, var eg ikki fyrireikað. Eg visti tað, men skilti tað ikki. Tí at vita og at skilja er ikki tað sama. Ta løtuna kendist tað, sum alt steðgaði upp - tú vart farin. Tú, sum fyri mær altíð hevur verið, vart ikki meir. Men títt gamla, slitna armbandsur tikkaði demonstrativt og náðileyst víðari á tínum skøvningi. Alt steðgaði - uttan tíðin. Tað var ein sláandi andsøgn í støðuni, at tíðin skuldi streingja soleiðis á. Eg vildi hava urið at steðga saman við tær. Urið, sum at kalla hevur verið ein partur av tær alt tað, eg minnist. Men smáu vísararnir, sum ta løtuna hildu ein ósigiligan gang, slóu fyri hvørt slag týðiliga fast, at fyri øll okkum eftirsitandi var meiri lív, sum skuldi livast. Vit máttu kubba og lata teg søkka í ævinleikans dýpi. Men hóast tú ert farin úr eygsjón, fara tað altíð at vera ringar á vatnskorpuni eftir teg. Eg eigi minni um láturfullar løtur umborð á Espingi. Um okkum á køksbeinkinum teljandi jólini, terpandi tabellirnar ella lesandi okkurt eftir t.d. Áarstovubrøðurnar. Um tín reyða penn og tína vegleiðing, tá eg hevði skrivað okkurt, sum átti at havt verið betri. Um hvussu tú trúliga komst at vitja, tá Benjamin var innlagdur, og hvussu tú stríddist, meiri enn tú orkaði, fyri at hjálpa til við íbúðini. Minni um tína rødd í telefonini: »Nú góða, hvussu hevur tú tað? Og boyggi? Alt í lagið, eg vildi einki annað.« Í nakrar dagar lá títt slitna ur á køksborðinum. Allatíðina væntaði eg, at eisini tað mundi fara at steðga. Tit hoyrdu jú saman. Men tað tikkaði og gekk, sum um einki var hent. Tað koyrdi undir okkum øll og flutti okkum støðugt fram á leið, støðugt burtur frá tær. Men so var tað, at hesi orðini frá jarðarferðini runnu mær til hugs: Tá onkur fer um sýn, og vit hesumegin syrgin siga: »Hygg! Nú fer hann«, so fáa tey hinumegin í sama viðfangi eyga á hann og siga glað: »Hygg! Nú kemur hann!« Brádliga gjørdist gamla armbandsurið ein troyst í sorgini og eitt tekin um, at okkara farvæl ikki var endaligt, men bert fyribils. Sjálvandi skuldi urið ikki steðga, nei, tað skuldi demonstrativt og náðiríkt minna okkum á, at tú bert vart farin víðari fram á leið, og at tú framvegis ert - nú bara hinumegin sýnina. Urið gongur enn. Men eg dugi nú at síggja, at tað ikki flytir okkum burtur frá tær; tað flytir okkum hinvegin nærri tær. Fyrst skal lívið tó livast - og lívið er gott! Men góði babba, tú skalt vita, at ímillum alt tað góða, so skelva tó eisini um verøld tey mollstemtu ljóð, tí saknurin í tær er ómetaliga stórur! Hvíl í friði! Eydna »Skelva um verøld tey mollstemtu ljóð« Minningarorð um pápa mín, Jóannes Skaale Tá eg setti meg niður at skriva nøkur minn­ingar­orð um mín góða vin Brynjolv Nicolajsen, so fara tankar mínir at sveima, og eg spyrji meg sjálv­an, hvar tíðin er farin. Brynjolv var sonur Gunn­hild og Johan Hend­rik, sum var ættaður úr Vest­manna. Brynjolv var gift­ur við Gertrud, kallað Gigga. Saman fingu tey 5 dreing­ir og tvær gentur, onn­ur gentan doyði sum ný­føð­ ingur. Brynjolvur var 75 ára gamal nú hann legði árnar­nar inn. Brynjolvur var ein av teim­um stillu í landinum, hann var ein trúgvandi mað­ur, hann setti ikki ljós­ið undir skeppuna. Eg minnist aftur til, tá hann arbeiddi sam­an við mær í ambulansa­tæn­astu­ ni, hvørja ferð hann kom í bilin og vit vóru klár­i­r at koyra avstað, fold­aði hann hendurnar og bæð ein stutta bøn fyri okkum og tí vit fóru eft­ir. Hetta minnist eg sum nakað serligt og trúðarstyrkjandi. Brynjolvur sleit sínar barna­skógvar í Skopun og vaks til mans her. Hann fór, sum unglingi flest, við sluppum og seinni nógvu árini silgdi hann við Kjølbro- trolarunum, oft­ast saman við Samson sum skipara, teir vóru svágr­ar. Brynjolv var við til at føra mangan dýra fongin heim á okkara klettar, hetta arbeiði, at sigla summ­ar og vetur í nógv Harrans ár setur síni spor, hetta sást eisini tíðuliga á hesum sjógarpanum. Tá Brynjolv helt seg ikki klára hetta meira og vildi hava meira tíð heima sam­an við familjuni, fór hann at arbeiða á flaka­virki­ num “Sólarris” har hann var formaður ein tíð. Seinni var hann Havna­meistari í Skopunar Havn, saman við Hans K. Ol­ sen. Hetta var í tíðini, tá havn­in var full av skipum. Jú tá var aktivitetur á Skop­un­ ar Kei, skúrarnir vóru mannaðir av smá­ dreingjum og gomlum monn­um, onkur kallaði eg­ning­ar­skúrnarnar “uni­versi­tet­ ini”, jú har fingu ung­ling­ar um havsins viður­skif­ti til fulnar at vita og mangir teirra man­na skip, sum sigla á øllum heim­ sins høvum. Jú, Brynjolv var áhug­að­u­r í hvussu gekst við fiskaríði og tí, børn han­sara fingust við, tveir dreingir sigla sum trolara-skipar­ir, tveir sigla sum kokk­ar, Annfinn siglur við “Gadus”, hesum reiða­ ríði hevur hann silgt við, síðan hann fór úr skúla­num 14 ára gamal. Dótt­ir­in hevur álitisstarv á virki­num í bygdini. Sjálvsagt var Brynjolv glað­ur fyri og takkaði Guði, at tað gekst børn­un­um væl. Sjalvsagt fall oft­ast prátið á hetta og var hann ikki sørt erbarur um hetta. Brynjolv og Gigga dug­du ótrúliga væl at njóta náttúr­u­na, tey vóru ofta á ymiskum útoyggjum, har tey leigaðu sær summar­hús í einar 14 dagar, so­leið­is kundu tey njóta hvønn annan. Ella tey ferðast sam­an við øðrum, oyggj­ar­nar runt at boða Gleði­boð­skap­ in og tað vendur ikki tómt aftur sigur Skriftin. Jú, eg kundi hildi áfram at skrivað um henda merkis­mann, sum tú eisni kun­di treffa í kjallaranum, har hann fekst við at gera borða­bátar. At enda vil eg nevna at Brynjolvur var trúgvur í sam­komuni Betania, hann virk­aði har í mong ár, altíð var hann tann fyrsti at møta upp, soleiðis var hes­in merkismaður, sum eg helt nógv av. Eg biði Jesus styrkja tykk­um í hesum sak­ni, góða Gigga, børn­ini, svigar­børnini, abba­børn­ini og lang­abba­børn­ini. Gerhard Til minnis um Brynjolv