mánadagur 3. september 2012síða 9

9 Mánadagur 3. september 2012 · Nr. 102 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 varð kirkjan fjald aftanfyri eina timbur­girð­ing, og Kat­ja fortaldi okkum, at hon upplivdi ikki at síggja kirkju­na, fyrr enn í 1991, tá ið Sovjet­sam­veldið datt sund­ur. Vetrar­borgin er ein stórfingin, ovurmikil bygn­ ing­ur. Sagt verður, at í borg­ ini eru 1.786 hurðar, 1.945 vindeygu, 1.500 rúm og 117 trappur. Umboðshølini eru hvørt prýðiligari enn ann­ að, prýdd við reinum gulli. Vesturevropeisk og russ­ isk myndlist er savnað í stórum tali í teimum ovur­ honds prýðuligu salunum. Ein vanligur túrur við leið­ vísar­a er um tjúgu kilo­ metr­ar – á somu hædd bara. Fjallgongumenn eru í minni­ luta í Havnarkórinum, so tey flestu vóru fegin um, at túr­ urin var eftir sløttum. Vitjan­ in í Nikolayevsky dvorets, var nakað heilt annað. Væl sess­að við veitsluborð og aftaná undirhald við russ­isk­ um tónleiki, sangi og dansi. Konsert og russiskur blíðskapur Kórið hevði eina konsert í St. Pætursborg, og tað var í St. Catharina kirkj­uni. Ljóðviðurskiftini har eru stór­fingin, við drúgv­um eftir­klangi, og tí ein av­bjóð­ ing hjá bæði kór­leiðar­um og kóri. Vit høvdu væntað, at fløkja fór at koma í kór­sat­sir­ nar. Men so var ikki. Ólavur og Leif megnaðu at stjórna kórinum so frágerða væl, at áhoyrararnir, um hundrað í tali, vóru bergtiknir. Ein úr kórinum, ið hevði mist mál­ ið av krími, og tí sat mill­um áhoyrarnar, var so berg­tikin, at hon “..kendi ikki kórið aftur...”. Tað var po­sitivt meint, legði hon dýr­an við. Eisini Katja var kenslu­ nomin, serliga tá ið síðsti sangurin, ’Føroyar mín móð­ ir’, varð sungin. Matur og drekka í veitslulag er undirstøðiligur partur av mentanini hjá øllum tjóðum. Líkamikið hvar í heiminum tú kemur í vertskap, er sannroyndin tann sama: vit verða sameind í vinarlag og í besta samljóði. Dagar­nir í St. Pætursborg eru ógloymandi upplivingar eisini í so máta, serliga Katju fyri at takka. Kórstevnan í Helsinki Føroyingar hava altíð ferðast sjó­vegis, tó meiri sjáldan nú loft­samband er við útheimin. Men hugurin til sjógvin fekk kórið at velja ferjusambandið mill­um St. Pætursborg og Hel­sinki. Ferðin tók 13 tímar við ferjuni ‘Princess Maria’, ið er 30.000 BRT og sjósett í 1981. Eitt vælrøkt, íheimligt skip og eitt fullkomið sjóborið um­hvørvi fyri túrin úr St. Pæturs­borg til Helsinki. Har før­oy­ingar savnast verður sung­ið. Kórið sveik ikki sið­ venju­na á hesum sinni held­ ur, og varð mangt lagið sung­ ið afturi á hekkuni á 7. dekki. Í sól og stilli, til sól til viðar fór. Helsinki, høvuðsstaður Finn­lands, dagaði undan flat­lendi­num í Uusimaa við Finn­lands­víkina fyri sunnan. Svenski kongurin, Gustav I, grund­aði staðin í 1550. Skift­andi viðurskifti und­ir svensk­um og russ­isk­ um yvir­valdi hava merkt býin bæði politisk, mentan­ ar­liga og vinnu­liga. Ti­l­knýt­ ið til Russ­lands man vera líka so tætt sum til hini Norður­ lond­ini. Kórstevnan var sam­ stund­is sum árliga ‘Helsinki Festival’, sum millum annað umfatar ‘The Night of Art’. ’International Council of Societies of Industrial Design’ hevur kosið Helsinki til ’World Design Capital for 2012’. Kórstevnan varð hildin í tí víðagitnu Finlandia Høll­ini, Finlandia Talo, eitt byggi­list­arligt meistaraverk, sum tann víðagitni finski arki­tekt­urin Alvar Aalto, tekn­aði. Finlandiahøllin er vakur bygningur, sum er sermerktur av tí mini­ mal­ist­isku, finsku snið­gev­ ingini. Høllin varð tik­in í nýtslu 2.desember 1971. Grannabygningurin er tann glæsiliga Sibelius Musikk­ høllin, sum millum annað hýsir symfoniorkestrum, musik­k­skúla og konsertsali. Ov­ast á brekkuni oman­fyri stend­ur finski parl­a­ments­ bygn­ing­urin. Kórstevnan var frá 22.- 25. august. Hon varð skipað í ‘Open singing sessions’, har kórleiðararnir vandu samlaðu kórini við sangum, teir høvdu valt til galla­ kon­sertina. Havnar-kór­ið hevði valt ‘Eg vil mínum Harra prísa’ til hetta høvið. Hug­takandi var at hoyra, hvussu væl tað ljóðaði, tá ið tey meira enn 500 kórfólkini høvdu lært hvønn ein­stak­ an sang. Umframt ‘Open Singing Sessions’ vóru ymisk­ar workshops, har hvør sær kundi vera við eftir áhuga. Fimtan av teimum 27 kóru­num, sum vóru á stevnu, fingu høvi til at framføra sínu egnu, almennu kórskrá á tveimum konsertum. Í Fin­landiahøllini sang Havn­ ar­kórið sjey føroysk løg, og endaði við einum úrdrátti við føroyskum dansispølum og kvæðum. Seinna konsertin hjá Havnar­kórinum var í Hel­ sinki Katedralinum. Dóm­ kirkj­an er ivaleyst gitnasti bygn­ingur og symbol fyri býin. Hátíðardámurin var ásýni­l­igur í tí mektiga kirkju­ rúmi­num. Framúrskarandi ljómurin í kirkjuni bar fram eitt klangmikið samljóð við kórið. Tað hoyrdist á fag­n­ aði­num frá teimum mongu áhoyrarunum. Næst­sein­ asta lagið var finski sangurin ‘Kesäilta’. Fugla­fjarð­a­r­prestur, Anne Mette Klemensen, hevði solo­rødd­ina. Eftir fagn­ aði­num at døma, vóru bæði sangvalið og framførslan sera væl um­tókt, og ein finni helt fyri, at ongantíð hevði hann hoyrt ‘Kesäilta’so vakurt framførdan. Kanska var fagnaðurin ikki minni kensluborin av, at fremm­ant kór við heimstaði í ókend­um oyggja­landi í Norður­atlants­ havi, hevði tikið sangin til sín. Leygardagin fyrrapart var kórfólkið alt savnað á dómkirkjutrappuni, ið gongur niðan frá torgi­num millum ríkis­stjórn­ar­bygn­ ing­ar­nar, at syngja nakrar av sangunum, sum vórðu vand­ ir á ‘Open Singing. Einki at ivast í, at tað í sjálvum sær er ein uppliving at hoyra slíkt risakór, men hjá kór­ sangara­num var heldur tor­ ført at finna samklang í rið­ lin­um. Fyri at bøta um henda meinboga sungu fleiri kór hvørt sær fyri áhoyr­ar­unum á torginum aftaná ko­n­ sertina. Teirra millum Havn­ ar­kórið. Ein óvæntað gleði var Havnar­kórinum fyri. Á veitslu­kon­sertini síðsta stevnu­dagin vórðu fimm kór bið­in um at syngja eitt lag úr síni konsertskrá. Eitt av kóru­num var Havnarkórið. Stevnu­stjórin, Kari Turunen, pre­sent­eraði Havnarkórið sum tað, honum hevði dámt best at hoyra, og hann hevði kos­ið ‘Tá teir sóu landið’ sum okkara besta lag. Sjálv­andi fegnaðist kórið um heið­ur­ in, hóast talan ikki var um kapping av nøkrum slag, men um at miðsavnað leik­ fólk, ið hava tað til felags, at tey gleðast um at syngja í kóri.