fríggjadagur 5. oktober 2012síða 15

15 Fríggjadagur 5. oktober 2012 · Nr. 116 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Ein góður maður farin Tað kom okkum øllum dátt við, tá deyðsboðini bórust um, at Jónsvein Knudsen var farin. Alt steðgaði upp, tí hetta gav líkasum onga mein­ing, at hann skuldi verða tikin burtur í bestu árum, bara 54 ára gamal, og enn virkisfúsur og fullur av orku og góðum hugskotum. Í dag hevði hann fylt 55. Hóast Jónsvein altíð hevði livað lívið fult út og var góð­ ur við lívið, so mundi eingin ivast tað minsta í, at hann framvegis kundi framt og út­int so mangt, tí hann var veruliga ein av teimum, ið treivst best í vási og har sum nakað hendi. Hann dugdi ikki at síggja nakra orsøk til at sita hendur í favn og bíða, so gjørdi eingin annar tað, sum gerast skuldi, so gjørdi hann tað sjálvur. Longu sum 19 ára gamal byrjaði hann á skrivstovuni á táverandi Lynfrost, og 35 ára langa arbeiðslív hansara kom fiskurin at vera reyði tráðurin, ið gekk aftur. Bæði sum virkisstjóri og reiðari á nógvum skipum fekk hann avrikað nógv, og tað munnu ikki vera so fá húski, ið av hes­um fingu innkomuna, tí tá Jón­svein var farin í gongd, stungu arbeiðspláss og kjans­ ir seg upp allastaðni. At hann hevði evni og hegni sum vinnulívsmaður, for­telja ikki minst teir mongu álitissessir, ið hann fekk, sína greiðu søgu um. Hann stillaði seg ikki aftast, tá tað ráddi um at taka við ábyrgd, men var við í fremstu røð, um brúk var fyri tí. Og sjálvur spardi hann seg ikki, tá tøk skuldu takast, so tí mundi ein vanligur átta tíma arbeiðsdagur vera honum ókendur. Tað ráddi um at arbeiða, tá nakað var at gera – og tað var tað aloftast. Jónsvein fann sær góða konu í Fuglafirði, Ady, og sam­ an vóru tey eitt vælvirkandi toymi, sum í felag fekk skapt bestu karmar um familjuna, ið kom at telja børnini Jan­ us, Sigrun og Magnus, og seinni eisini fleiri aftrat. Sum prestur segði tað so gott í kirkjuni, var prátið við døg­ urðaborðið at líkna við ein fund, har øll mál vórðu vend og kanska eisini nógvar av avgerðunum tiknar. Hjartaligur var Jónsvein sum fáur, og hevði fyrst møtt honum og vart komin at kenna hann, kundi tú vera vísur í, at tú hevði fingið ein vin so trúgvan, at eingin fekst betri. Eingin var gloymdur, men við áhuga spurdi hann eftir tínum nærmastu, tá tit hittust, og við sínum lætta og opna sinni var hann av sonnum eitt av hesum deiligu menniskjunum, ið aldri á ævini vildi gjørt mun á høgum og lágum. Alt tað, sum hendi og fyri­fórst her á plássinum, hevði hansara stóra áhuga, og umframt at sita tríggjar setur í Runavíkar býráð, var Jónsvein ikki so sjáld­an tann, ið purraði upp­undir og stuðlaði, so bæði mentanar­ ligt og annað virksemi á staðnum kundi sleppa at spíra og bera ávøkstur. Jón­ svein hevði sínar ættrøtur í heimbygdini, og vísti hann í verki alt lív sítt, hvussu góður hann var við plássið og fólkini, her búleikaðust. Eisini spældi Jónsvein í yngri árum fótbólt við NSÍ, og vit í felagnum kunnu bara takka honum fyri ta stóru hjálp og tann stóra stuðul, hann altíð var til reiðar at veita NSÍ, bæði so og so. Ein betri bakk kundi einki fótbóltsfelag ynskt sær, og vit eru djúpt takksom fyri alt tað, tit í húskinum og Jón­ svein hava lagt eftir tykkum í NSÍ, sum livir og andar av tí sjálvbodna arbeiði, ið so mong leggja í felagið. Nú heystardagur er og tað myrknar á luftini, savna vit tankarnar um tykkum, ið eftir sita, og biðja eftir, at Harrin má styrkja og ugga tykkum, tí svárt er altíð at missa – og serliga, tá tú minst væntaði tað. Ady, Janusi, Sigrun, Magnusi og øllum tykkara vilja vit sýna størstu samkenslu, og í takksemi vilja vit minnast Jónsvein, sum var góður við øll og sum tú ikki kundi annað enn vera góður við. Vit drýpa høvur, meðan vit við sorg og sakni mugu ásanna, at ein góður maður er farin. NSÍ nøvn Føðingar 27. september fingu Annika á Stongum og Bárður Sigfríðsson Venned, Sørvágur, eina dóttur. Hon var 53 cm long og vigaði 3570 gr. 11. september fingu Lis­ beth Vang og Regin Dals­garð, Argir, ein son. Hann vigaði 3050 gr og var 49 cm langur. 16. september fingu Halla Karstins­dóttir, Kví­vík og Mikkjal Elith Linden­skov, Vágur, ein son. Hann vigaði 3260 gr og 52 cm langur. 19. september fingu Hanni og Fríðhild Høj­ gaard, Rituvík, eina dótt­ ur. Hon var 50 cm long og vigaði 3160 gr. 26. september fingu Ragn­ar og Karin Háskor, Tórshavn, ein son. Hann var 54 cm langur og vig­ aði 4000 gr. 29. september fingu Ra- mona Juul og Jógvan Juul, Funningur, eina dóttur. Hon vigaði 3500 gr og var 52 cm long. 24. september fingu Joan Berg Johansen og Krist­ ian Martin T. Dam, Tórs­ havn, eina dóttur. Hon var 50 cm long og vigaði 3980 gr. 26.september fekk Ester ein lítlan beiggja. Hann vigaði 3900 gr. og var 53 cm langur. Foreldur teirra eru Mena og Hanus á Gørðum, Klaksvík. 23. september fingu Andrea á Dul Poulsen & Bjarni Poulsen, Tórshavn, ein son. Hann var 51 cm langur og vigaði 3530 gr. 20. september fingu Unn í Bø, Klaksvík og Ingimar Sigurðarson, Reykjavík, ein son. Hann var 54 cm langur og vigaði 4070 gr. Í vetur fer Tróndur Paturs­ son at sýna fram í Kennedy Center í Washington D.C. á festivalinum Nordic Cool, men fyrst fer verður fram­ sýning í Listaglugginum. Tað verður leygardagin 6. oktober klokkan 16, og øll eru hjartaliga vælkomin. Dimmar og døkkar slóð­ ir myndast á einum ultra­ marinum botni. Sum kalli­ grafi fara svørtu slóðirnar upp og út á myndaflatan, stund­um við kókandi orku, stund­um spakuliga og mið­ víst. Við hvørt eru slóðirnar tjúkkar, breiðar og sterkar, og við hvørt tunnar og nærum gjøgnumskygdar. At vit eru stødd í náttúruni er skilligt, tó so at vit standa framman fyri einum flata, sum um somu tíð er eitt óendaligt dýpi. Flestu verkini hjá Tróndi eita "Náttúrulýsing".Tey snúgva seg um at einfalda ella um­seta náttúruupplivingina, ella ta naturalistisku lýs­ ing­ina av náttúruni til eks­ press­iva abstraktión. Og tey snúgva seg um dýpd. Tey eru um óendaliga dýpið náttúr­ unnar, um stórleikan, megina og intensitetin. Eginleikar ið hugtaka menniskja, men sum eisini órógva, tí teir eru óskiljandi. Tróndur Patursson ber okkum tað óskiljandi, ella sum hann sigur," ger tað ósjónliga sjónligt". Á sama hátt, sum náttúran onki mark hevur, og hvørki hevur byrjan ella enda, hava listaverkini hjá Tróndi Patursson eina óavmarkaða vídd. Himmalin og havsins dýpi eru í verkum hansara, ikki sum naturalistiskar end­ur­gevingar, men sum úr­ dráttur, kenslur ella varðhugi av onkrum. Verkini eru sjálvandi ikki náttúra, tey eru list. Men tey eru inspirerað av náttúruupplivingum, og tey luta tað sublima og stórfingna við náttúruni. Tróndur Patursson grundar verk síni á lívslongu kanning sína av náttúruni, og tí er list hansara andliga skyld náttúruni, ella sálarliga bundin at henni. Alt tað hann hevur upplivað í náttúr­ uni er við í hvørjum ein­asta verki, um tað so er ein lítil tekning, ein stórur máln­ ingur ella ein av hansara totalinstallatiónum úr glasi. Hvørjaferð finna vit alt lív­ sins landslag. Ultramarinblái liturin lýsir myndina upp innaní­ frá, og svørtu teknini á yvir­ flatanum flyta seg á myndini og út ímóti okkum. Við ør­ andi megi, verða vit beind úr myrkrinum út í ljósið, móti óendaligum dýpi og móti tí ófatiliga. Inniligi nærleiki lista­verksins loysir tankan og letur kroppin gloyma seg burtur, og vit skilja av okkum sjálvum, hvat listin vil okkum, hvussu týdningarmikil hon er, og hvussu nógv hon kann í hondunum hjá einum stór­ um listamanni, sum Tróndi Patursson. Tróndur Patursson í Listaglugginum