mikudagur 10. oktober 2012síða 13

13 Mikudagur 10. oktober 2012 · Nr. 118 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Mánadagin 1. oktober fylti lærarin og sangarin Berghild Poulsen seksti ár. Henni vil eg fegin bera eina føðingardagsheilsan. Begga, sum vit øll nevna hana, er úr góðum bergi brot­in norðan av Eiði. Páp­in Ás­mundur Poulsen, kend­ur sum frálíkur mynda­tak­ari, dámdi væl at syngja, hann hevði eisini sera gott mál, og mammuna Esth­er lærdi eg fyri meira enn seksti árum síðan at kenna í sangar­um­ hvørvi - í sangkórinum Frøi, sum pápi mín Hjalmar Hátún stjórnaði. Góð minnir hava vit frá teirri tíð, eitt nú tá vit á útferð á Eiði eina sólskinsløtu í túninum har sungu saman við eiðiskórinum, meðan pápi mín og eiðislærarin Jó­ han Kallsoy skiftust um at skipa fyri. Ár eru eisini liðin, síðan tað á fyrsta sinni sangliga bar saman millum okkum bæði Beggu. Men sum tað so mang­an hevur verið kastað mær fyri, so var tann okk­ara fyrsti fundur ikki so væl­eyd­ naður: Til upptøkuroynd í Havn­ar­kórið skal hon hava verið aftur­víst. “Vit hava ikki brúk fyri fleiri sopr­an­ um”, skulu orðini hava ver­ið. Sjálvur kann eg bara siga, at tá kann hon ikki hava latið munnin upp, tí sangargáv­ urnar hava altíð lýst og ljóm­ að av henni. Heppin vóru vit tí, at Begga legði til á øðrum sinni, tí markantari sangara hava vit ikki havt í kórinum. Ikki bert hevur hon verið berandi í sopranbólkinum saman við so mongum øðrum frálíkum sangarum; men meira enn nak­ar hevur hon verið álit­ið til serstakar, krevjandi upp­ gávur. Vit í Havnarkórinum kunnu tó ikki bera kann­una av Beggu sum okkara burt­ urav, heldur hevur hon sett dám á í so mong­um øðrum kór- og tón­listar­sam­an­ hangi, sum systir henn­ara Kinna nevndi við navni í blað­heilsan undan føð­ingar­ degnum. Henn­ara sang­úr­ vals­spektrum fevn­ir eisini sera víða: frá barokk­ari­um í tónaverkum eftir Bach og Händel, um tað wiener- klass­iska hjá Haydn og Mo­ zart, inn í romantikkin við Brahms og Schubert, fram í 20. øld við Carl Orff, og tá talan er um okkara samtíð er ser­liga at nevna hennara góða samarbeiði við heimligu tónaskøldini Kára Bæk, Paula í Sandagerði og Sunleif Ras­ mussen. Í fororðum á húsanum um fløguna “Harmur og gleði” lýsir Dánjal Hoydal Beggu sum kanska ein dramat­iskan sopran. Jú, sum per­sóns­ menska kann Begga tykj­ ast dramatisk. Er hon ikki í góðum skørum, ella er tað okkurt, sum henni ikki hóvar, kann hon hvessa frá sær, so at veikar sálir kvøkka við. Men aftan fyri tann løtul­iga rísna hamin vita vit, at góð­l­yndi býr, har skelli­látur í næstu løtu loysir uppaftur mangt, sum bráðar kenslur kunnu hava elvt til. Og tað eru júst sterkar kens­lur saman við framúr góð­um tónlistar­ gávum og kvalitetssansi, sum hava eyðkent Beggusa fram­førslur - helst innan tað wiener­klassiska og tað romant­iska. Tað fall ikki Beggu í lut á ungum árum at koma sær út í heim til professionella tónlistarútbúgving. Men so væl hevur hon megnað at taka til sín og fáa burturúr, tá úrmæltir sanglærarar sum serliga pollendingurin André Orlowitz og íslendska Ólöf Kollbrún Harðardóttir hava vitjað hendanvegin, at hon í stórverkum hevur stað­ið seg væl millum tey pro­fessionellu. Í seinasta enda er tað jú íborna sang­ ara­sálin, sum, tá nevndu for­treytir eru til staðar, ber upp til tað sublima. Hetta hava vit mangan sannað við Beggu, men kanska serliga tá vit á sinni framførdu “Ein deutsches Requiem” eftir Johs. Brahms. Tann kenslu­ borna og fulltónandi solo­ framførslan hjá Beggu situr okkum enn sum ein serstøk løta millum mangar í minni. Á konsertini hjá Havnar­ kórinum í Samuelskirken í Keyp­mannahavn nú her í august, legði Begga aftur rødd til hæddarpunktið, tá hon sang Laudate Domine eftir W.A. Mozart. Ynski tær, Begga, enn rík ár í einari musiskar tilveru. Ólavur Hátún Kvirt er í garði, lívið er farið um seinasta snarið, - nú stilt er í lon. Skeiðið er runnið, lívsstríðið svunnið, málið er vunnið, - nú stilt er í lon. Av varðum man kvinka, av vitum man minka, enn steinar tó rinka, - nú stilt er í lon. Løgd er hvør byrði, rúmt tykkara gyrði, øðrum til virði, - nú stilt er í lon. Tykkara lyndi, jaleiki, yndi, livir í fyndi, - nú stilt er í lon. Orð kunnu tagna, minnini rakna, tykkum vit sakna, - nú stilt er í lon. Nú detta í minni teir dagar á sinni, men orð ei eg finni, - nú stilt er í lon. Tit út eru borin, hon undan fór vorðin, hann sløkti motorin, - nú stilt er í lon. Spírar tó næla, steinarnir tala boðskapin sæla, - nú stilt er í lon. Hann stríddist um vágir, hon bar sínar náðir, við lívsvatnsins áir - nú hvíli í frið! »Dreingirnir hjá mær« Jóhan Petersen, Glyvrar Kajfinn Hammer, Kollafirði Til minnis um Aðalbjørg og Sigurð Joensen Oyndarfirði 04.12.1922-05.07.2010 (87 ár) 30.05.1920-28.09.2012 (92 ár) Berghild Poulsen seksti ár Tøkk Eg takki øllum, sum stukku inn á gólvið, ringdu og á annan hátt gjørdu mær 90 ára dagin 30. august bæði spennandi og hugnaligan. Við kvøðu Petra Arge Tinghúsvegi 59 Í dag fyllir Jórun Klakstein í Klaksvík 70 ár. Jórun er ættað úr Fuglafirði, men hevur búð í Klaksvík í 50 ár. Foreldrini vóru Margretha og Esmar Simonsen. Margretha var ættað frá Vatnsoyrum og Esmar av Kirkju. Jórun hevur tríggjar yngri beiggjar – Martin, Tróndur og Mourits. Sum ung var Jórun niðri í Keypmannahavn, har hon arbeiddi á Hotel Hebron eina tíð. Í 1962 fór hon til Klaks­ víkar at arbeiða í handlinum hjá Dorus Hvidbro í Vík­ un­um. Í Klaksvík hitti hon Stein­mund Klakstein, ætt­ aður úr Vági í Klaksvík, og tey giftust í 1963. Í 1968 bygdu tey hús á Stongunum – á Skáltavegnum - og har búgva tey enn. Fyrstu nógvu árini var Jórun heimagangandi við fýra synum, sum vóru føddir í árunum frá 1964 til 1976. Synirnir eru: Heini (1964), Esmar (1968), Eyðun (1972) og Bárður (1976). Tríggir teir elstu búgva við familju í Klaksvík, meðan Bárður er búsitandi við familju í Es­ bjerg. Miðskeiðis í 1980’unum byrjaði Jórun sum dagrøktari, og hetta starv røkti hon til fyri einum hálvum ári síðani, tá ið hon gavst. Tá hevði hon verið dagrøktari í 27 ár og hevði havt umleið 70 børn í dagrøkt. Jórun Klakstein 70 ár