mikudagur 17. oktober 2012síða 4

Mikudagur 17. oktober 2012 · Nr. 121 4 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Starvið er ikki fyri veikar sálir Randi Jacobsen Tá ið boð eru eftir sløkkiliðnum í Havn, er bilurin hjá átaks­leiðara­ num altíð fyrstur avstað. Annfinn Reinert, sum í mong ár hevur verið átaksleiðari, hevur ofta sitið í hesum bili. Men tað er hann ikki longur, tí 1. oktober fór hann frá við eftirløn 68 ára gamal eftir at hava starvast hjá sløkkiliðnum í 45 ár. Annfinn Reinert er ein maður, sum altíð hevur nógv jørn í eldi­ num, og eingin vandi er fyri, at hann fer at keða seg. Fyri hann var tað púra natúr­ ligt at fara frá nú, tí kommu­nan hevur tann politikk, at fólk skulu fara frá, tá ið tey eru 67 ára gomul fyri at lata yngri fólk sleppa fram­ at. Síðan hann gavst, hevur hann havt nógv um at vera. Anfinn Rein­ert hevur seyð í Norðadali sam­an við brøðrunum, har teir sam­an eiga húsini hjá ommuni og abbanum. Í Havnardali hevur hann eina leigu­trøð, sum nøkur kríatúr ganga á. Um góðar tvær vikur koma vit inn í november, sum er harutíð. Ann­finn Reinert hevur alt sítt lív skot­ið harur. Og mangan er hann úti á fjøll­ unum á rossabaki. - Og so er altíð okkurt at tríva í við húsini, sigur hann. Biðin um at søkja Tað kann næstan nevnast tilvild, at Annfinn Reinert í 1967 kom inn í sløkkiliðið í Havn. Hann var 22 ára gamal. Ein dag var hann í Norðradali og arbeiddi upp á yvirtromina á húsunum hjá ommuni og abbanum. Tá kom varaleiðarin í sløkki­liðnum á vitjan. Hann segði, at farið varð at søkja eftir fólki til sløkki­liðið og mælti honum til at søkja. Annfinn Reinert so gjørdi, og nakað eftir varð hann saman við fýra øðrum settur í starv. Brandstøðin í Varðagøtu var tá rími­liga nýggj. Útgerðin hjá sløkkiliðnum tá var einki at reypa av. - Vit høvdu nakrar fáar pump­ur, tveir gamlar bilar og ein páhangarastiga, sum var 18 metrar langur. Tað tók alt ov langa tíð at fáa hann upp, tí hann skuldi vindast av tveimum monn­ um. Tíbetur var ongantíð brúk fyri stiganum, men vit nýttu hann í venjingum. Í 1968 fekk sløkkiliðið sín fyrs­ ta veruliga brandbil, ein Ford, sum tók 2000 litrar. Annfinn Reinert minnist eina eldsløkking, tá ið hann varð brúkt­ur, og hann virkaði væl. - Sløkkiliðið taldi tá 20 menn, og nú eru teir 26, men sigast skal, at tá var tað ikki fulltíðarstarv at vera brandmaður. Í 1971 vórðu teir fyrstu fýra sett­ir í fast starv, og so við og við vórðu hinir fulltíðarsettir. Fólkið støðist Fleiri av monnunum í sløkk­lið­ num hava verið har í áravís. - Eg havi trivist væl. Annars hevði eg ikki verið á sløkkiliðnum øll hesi árini. Men viðhvørt var tað stríggið. - Vit vóru ofta órógvaðir um nátt­ina, arbeiddu alla náttina og so til annað arbeiði morgunin eftir. Ikki allir toldu tað líka væl, og hetta kravdi eisini stórt for­ stáil­si frá familjuni. Tað var ógvuliga bundið, tí var eldur í, noyddust allir at leypa avstað. Soleiðis var tað bara, og eingin kundi vitað framma­n- undan, nær nakað hendi. Seinni er skipanin broytt, soleiðis at helvtin av liðnum hev­ ur frí í senn og skal ikki leypa avstað, um okkurt er. Annfinn Reinert sigur, at áðr­ enn fólk søkja inn á sløkkiliðið, skuldu tey gera sær greitt, at tað óvæntaða altíð kann henda. Kunnu tey ikki góðtaka slíkar um­støður, eiga tey ikki at søkja. Uppliva gott og ilt Summir søkja helst til sløkkiliðið, tí tey halda tað vera spennandi. í meldrinum Tað besta var at fáa fráboðan um eld, og alt spældi væl av, sigur Annfinn Reinert, sum eftir 45 ár i tænastu er farin frá sum sløkkiliðsmaður í Havn