mikudagur 17. oktober 2012síða 5

5 Mikudagur 17. oktober 2012 · Nr. 121 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 - Men slíkt arbeiði er ikki bara dans­u­r á rósum. Upplivingarnar eru ikki bara góðar, tí sløkki­liðs­ fólk koma eisini út fyri tí ringasta. Ringar og syrgiligar ítøkiligar hend­ingar leggur Annfinn Reinert ikki í at tosa um. Hann sigur tó, at hann fyri tað mesta hevur dugað ikki at tikið tað syrgiliga ov langt inn at sær. - Sjálvandi hava vit samkenslu, tá ið fólk missa, men vit mugu duga at halda tingunum frá hvør øðr­um, tí sløkkiliðsfólk skulu fyrst og fremst gera sítt arbeiði. Tá ið ógvusligar vanlukkur av eldi hava verið, hava sløkki­liðs­ fólk onkuntíð fingið kreppuhjálp í boði. Men tað hava eisini verið posi­ tivar upplivingar. - Tað besta hevur verið, tá ið vit hava verið boðsendir, og alt er spælt væl av. Annfinn Reinert heldur tað var sera gott, at funnið var uppá at hava árliga venjing á Lands­sjúkra­ húsinum. Tann fyrsta var í 1968. - Á Landssjúkrahúsinum eru altíð so nógv menniskju, og tað ræð­ur um, at øll starvsfólkini kenna húsið. Ein hørð uppgáva Ein hending, sum hevur brent seg í minni hansara, er, tá ið eldur í 1973 var í franska trolaranum Le Wimereux, sum lá nakað sunnan fyri Føroyar, 40 fjórðingar úr Borð­uni. - Vit fingu boðini klokkan hálvg­um átta um morgunin og fingu beinanvegin fatur á Tróndi, sum Mjolkaforsýningin átti og koyr­du pumpur, skúm, slangur og annað umborð. Veðrið var rímiliga gott, tá ið Tróndur legði frá landi við sløkki­ liði­num umborð, men veðrið bara vers­naði, tað var ógvuliga óslætt, so allir menninir fingu sjóverk. - Men vit komu fram til trolar­ an, og hann reyk allur, sum hann var. Teir á Tróndi royndu at fáa sam­band við skiparan, men teir dugdu ikki franskt, og hin dugdi ikki enskt, sigur Annfinn Reinert. Men so kom danska tyrlan, ann­ar maðurin dugdi eitt sindur av fronskum, og hann varð lor­að­ ur niður á trolaran. - Vit settu bát út av Tróndi í øll­ um illveðrinum fyri at fáa fólk um­ borð á trolaran, men dekkið var so kolandi heitt, at vit ikki fingu gingið á tí. Vit royndu so at pum­pa sjógv umborð og høvdu nóg mikið bara við at pumpa dekk­ið. Fýra menn vóru saknaðir um­borð, men ikki slapst niður í skipið, har menninir vóru. Eld­ur var í forskipinum, og teir spræn­ du so nógv skúm umborð, sum teir hildu vera neyðugt. Danska sjóverjan vildi hava franska trolaran at sigla til lands í Føroyum, men skiparin noktaði og vendi, men løtu seinni vendi hann kortini og varð lagdur á mol­an í Havn. - Tá fóru vit umborð at sløkkja og at leita eftir teimum misfarnu monnu­num, sum vit funnu, og skip­ið varð sløkt. Tað var eitt drúgt átak, frá klokkan hálvgum átta um morgunin til middags dagin eftir. Tvær vikur út í eitt Árið eftir var aftur ein minn­ ingar­rík uppgáva. Sandbáturin Ása II sakk á Hulki á Strondum, og sløkkiliðið í Havn fór avstað við pumpum. - Báturin lá á botni, og vit strídd­ust í fjúrtan dagar, tí tað var so vánaligt veður. Eina ferð eydn­að­ist at fáa hana upp og binda hana, men so kom aftur ill­veð­ur, hon sleit og fór aftur til botns. Har var hon liggjandi. - Ein bensinpumpa koyrdi í fjúrt­an dagar. Gott at bensinið tá ikki var so dýrt sum nú. Framstig eftir framstig Eitt stórt framstig var, tá ið sløkki­liðið í 1975 fekk nýggjan tanga­bil, sum tók 6000 litrar. Brand­postarnir tá vóru undir jørð, og summir riggaðu illa. Somuleiðis var tað eitt stórt fram­stig, tá ið fyrsti stiga bilurin við 30 metra høgum stiga kom. - Vit hugsaðu serliga um stóru bygn­ing­ar­nar Landssjúkrahúsið og Hotel Føroyar, sum tá var á Konga­brúnni. Bilurin kostaði 780.000 krónur, og tað var ómeta­ liga nógv tá. Bilurin var ein góður tryggleiki, tí hendi okkurt, vistu vit, at vit kundu bjarga fólki. Tá í tíðini vóru ofta boð eftir sløkki­liðnum at pumpa skip, tí træ­skip­ini vóru í so vánaligum standi. Nú er lítið av slíkum upp­ gáv­um. Aftur fyri hevur sløkkiliðið ofta verið og pumpað olju upp av sjón­um. - Tað var nakað, sum veruliga ar­gaði meg, men tað hendir tíbet­ ur heldur ikki so ofta longur. Annfinn Reinert hevur ikki gjørt sær so nógvar tankar um, hvat hann fer at gera í framtíðini. - Men havi eg heilsuna, fari eg í hvussu er ikki at keða meg, sigur hann. í meldrinum Havi eg heilsuna, fari eg ikki at keða meg